တစ်ရက် ယွမ်သန်း ၆၀ နယ်မြို့လေးထဲပဲ သုံးရမတဲ့လား

အဆုံးမရှိတဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ၊ သွေးတိုးရောဂါနဲ့ စုဆောင်းငွေ မပြောပလောက်ရုံပဲ ကျန်တော့တဲ့ ရှန်ဟိုင်းမြို့ကြီးရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းတမ်းလှတဲ့ လူနေမှုဘဝကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် လုမင် ဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ အလုပ်ထွက်ပြီး မွေးရပ်မြေမြို့ငယ်လေးဆီ ပြန်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။ အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်ရမယ်လို့ သူမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေမဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ သူ့အတွက် မယုံနိုင်စရာ ကိစ္စကြီးတစ်ခုကို ပြင်ဆင်ပေးထားခဲ့ပါတယ်။ သူဟာ တစ်ရက်ကို ယွမ် သန်း ၆၀ တိတိ ရရှိစေမယ့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ "မြို့နယ်သုံးစွဲမှုရန်ပုံငွေစနစ်" ကို မထင်မှတ်ဘဲ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရရှိသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းချက်တစ်ခုတော့ ရှိနေပါတယ်။ရရှိတဲ့ ငွေပြားတိုင်းကို သူ့ရဲ့ မဖွံ့ဖြိုးသေးတဲ့ မြို့နယ်လေးအတွင်းမှာပဲ အကုန်သုံးပစ်ရမှာပါ။ ဒီငွေတွေကို အခြားမြို့တွေဆီ ယူသွားလို့မရသလို၊ သာမန်ဘဝလေးနဲ့ပဲ တင်းတိမ်နေလို့လည်း မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လုမင်အတွက်တော့ ဒီကန့်သတ်ချက်ဟာ ကျိန်စာတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးကောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ တခြားသူတွေက အိမ်ခြံမြေသူဌေးကြီးဖြစ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် ကုမ္ပဏီမှာ ရာထူးတက်ဖို့ အိပ်မက်မက်နေကြချိန်မှာ လုမင်ကတော့ ဒီထက်ပိုပြီး မြင့်မားတဲ့ ပစ်မှတ်တွေကို ချိန်ရွယ်ထားပါတယ်။ ဆောက်လက်စနဲ့ ရပ်တန့်နေတဲ့ အဆောက်အအုံတွေကို ဝယ်ယူတယ်၊ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ကုမ္ပဏီရုံးချုပ်ကြီးကို တည်ထောင်တယ်၊ ပြီးတော့ တန်ဖိုးကြီး မေဘက်ခ်(Maybach )ကားကြီးကို သာမန်ရုံးတက်ကားတစ်စီးလို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မောင်းနှင်ပါတယ်။ မကြာခင်မှာပဲ သူ့ရဲ့ရည်မှန်းချက်တွေဟာ ကိုယ်ပိုင်ဇိမ်ခံမှုထက် အဆပေါင်းများစွာ ကျော်လွန်သွားခဲ့ပါတယ်။ လူတွေ မေ့လျော့ထားကြတဲ့ ဒီမြို့နယ်လေးကို အောက်ခြေကနေစပြီး သူ ပြုပြင်ပြောင်းလဲလာပါတော့တယ်။ ဖျော်ဖြေရေးကဏ္ဍကို ပြန်လည်အသက်သွင်းတယ်၊ စက်ရုံတွေ ဆောက်တယ်၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးကို အဆင့်မြှင့်တင်တယ်၊ စာသင်ကျောင်းတွေနဲ့ ဆေးရုံတွေမှာလည်း ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ ပြုလုပ်ခဲ့ပါတယ်။ နေ့ရက်တိုင်းမှာ ငွေကုန်အောင်သုံးရမယ့် စိန်ခေါ်မှုအသစ်တွေ၊ မထင်မှတ်ထားတဲ့ စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းတွေ၊ ပြင်းထန်တဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေနဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်က ဒီလောက် မယုံနိုင်စရာ ဓနဥစ္စာတွေကို ဘယ်လိုပိုင်ဆိုင်ထားလဲဆိုတာ နားမလည်နိုင်တဲ့ သံသယသမားပေါင်းများစွာကို သူ ရင်ဆိုင်ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လုမင်ရဲ့ မျှော်မှန်းချက်က မြို့ထဲမှာ အချမ်းသာဆုံးသူဌေးဖြစ်ဖို့ သက်သက်မဟုတ်ပါဘူး။ နိုင်ငံရဲ့ လျစ်လျူရှုခံထားရတဲ့ ထောင့်စွန်းမြို့လေးတစ်ခုကို လူတွေ အခွင့်အလမ်း၊ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုနဲ့ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်မယ့် တိုးတက်စည်ကားတဲ့ ခေတ်မီမြို့တော်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ချင်တာပါ။ သူ့ရဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေက ဒေသတွင်းစီးပွားရေးကို အသွင်သစ်ပြောင်းလဲစေပြီး သြဇာအာဏာကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို ခံလာရချိန်မှာ မေးခွန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။တစ်ရက်ကို ယွမ်သန်း ၆၀ သုံးခွင့်ရထားပြီး မြို့နယ်တစ်ခုလုံးက ပြောင်းလဲမှုကို စောင့်ကြိုနေချိန်မှာ လူတစ်ယောက်ဟာ ဘယ်အတိုင်းအတာအထိ ခရီးရောက်အောင် သွားနိုင်မလဲ? သူက မြို့ငယ်လေးတစ်ခုကိုပဲ အုပ်စိုးချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ကမ္ဘာလုံးက အားကျငေးမောရမယ့် မြို့ပြကြီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ချင်တာပါ။