သွေးနဲ့သံကြားက စိတ်ဝိညာဥ်

ဘုရင်တစ်ပါး၊ မှူးမတ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာတာ မဟုတ်ဘူး... သေမင်းတမန် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှာ အဆုံးသတ်ရမယ့် သာမန် ဂလက်ဒီယေတာ ကျွန်တစ်ဦးအဖြစ် ရောက်ရှိသွားခဲ့တာ... ရှုတျန်ယွီ တစ်ယောက် မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်ချိန်မှာတော့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှတဲ့ ဘီစီ ၇၃ ခုနှစ်၊ ရှေးဟောင်းရောမခေတ်ကို ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ။ သူဟာ သမိုင်းမှာ အကြီးကျယ်ဆုံး ကျွန်ပုန်ကန်မှုကို ဦးဆောင်မယ့် 'စပါတာကပ်စ်' ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ထဲက 'မက်ဆီမတ်စ်' ဆိုတဲ့ ဂလက်ဒီယေတာတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။ ပြဿနာက... သမိုင်းအမှန်အရဆိုရင် ဒီပုန်ကန်မှုကြီးဟာ ၃ နှစ်အတွင်းမှာ ရက်ရက်စက်စက် နှိမ်နင်းခံရပြီး၊ သူတို့အားလုံး လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ သံမှိုရိုက် အသတ်ခံရမှာ သေချာနေခြင်းပါပဲ။ ကြွက်သားအပြည့်နဲ့ သတ်ဖြတ်ဖို့သာ သိတဲ့ သွေးဆာနေသော ဂလက်ဒီယေတာတွေကြားမှာ သာမန်ခေတ်သစ်လူသားတစ်ယောက်က ဘယ်လို ရုန်းကန်ရှင်သန်မလဲ။ မက်ဆီမတ်စ်မှာ တခြားသူတွေနဲ့မတူတဲ့ အားသာချက်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒါကတော့ 'အနာဂတ်သမိုင်းကို ကြိုသိနေတဲ့ အသိပညာ' ပါပဲ။ သူဟာ ရှေ့တန်းမှာ ဓားကိုင်တိုက်ခိုက်မယ့်အစား၊ သူသိထားတဲ့ ခေတ်သစ်ဗဟုသုတတွေ၊ စစ်ရေးထောက်ပံ့မှု စီမံခန့်ခွဲနည်းတွေနဲ့ ရောမလူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို အသုံးချပြီး ပုန်ကန်သူတပ်မတော်ရဲ့ မရှိမဖြစ် 'ဦးနှောက်' တစ်ခုဖြစ်လာအောင် ကြိုးပမ်းပါတော့တယ်။ စာမတတ်၊ တွက်ချက်မှု မလုပ်တတ်တဲ့ ကျွန်တွေကို ပညာသင်ပေးမယ်။ ဗြောင်းဆန်နေတဲ့ တပ်ဖွဲ့ကို စနစ်တကျ ရိက္ခာထောက်ပံ့ပေးမယ်။ ဉာဏ်ရည်ကိုသုံးပြီး သြဇာအာဏာ တည်ဆောက်ကာ တပ်မတော်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး ခေါင်းဆောင်ပိုင်းထဲကို ဝင်ရောက်လာတဲ့အခါ... ကြိုတင်ပြဋ္ဌာန်းထားတဲ့ ကြမ္မာဆိုးကို မက်ဆီမတ်စ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မလား။ သူစိုက်ပျိုးလိုက်တဲ့ ကျွန်တွေရဲ့ တော်လှန်ရေးမီးတောက်က အင်အားကြီး ရောမအင်ပါယာကြီးကို ပြာကျစေနိုင်မလား။ သွေးထွက်သံယို တိုက်ပွဲတွေ၊ ပါးနပ်တဲ့ နိုင်ငံရေးလှည့်ကွက်တွေ၊ အသက်လုရတဲ့ အကျပ်အတည်းတွေနဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး အားပြိုင်မှုတွေကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ဖတ်ရှုရမယ့် "Rome Must Perish"။