ကျွန်တော်ကသာမန်လူသားတစ်ယောက်ပါ

[ဟမ့်…ဒီလိုလူမျိုးကများ လောကထိပ်ဆုံးက မဟာဧကရာဇ် အဆင့်တဲ့လား... ကျင့်ကြံခြင်း နှလုံးသားကတောင် တည်ငြိမ်မှုမရှိတာ ] ****** ကျွန်တော့်နာမည်က လုချန်။ ဂြိုလ်ပြာကြီးကနေ စနစ်တစ်ခုနဲ့အတူ ကူးပြောင်း ရောက်ရှိလာသူပေါ့။ ကျွန်တော်ရထားတဲ့ စနစ်က ထူးထူးခြားခြားပဲ... "လူသာမန်တစ်ယောက်လို နေထိုင်ခြင်း" တဲ့။ နေ့တိုင်း နေထွက်ရင် အလုပ်လုပ်… နေဝင်ရင် နားပေါ့…အေးအေးလူလူ နေထိုင်နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး... ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်တွေက တိတ်တဆိတ် တိုးတက်နေမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာကြောင့်ရယ်မသိဘူး... ယောင်ချီသန့်စင်နယ်‌ မြေမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကျော်ကြာအောင် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေခဲ့တဲ့ ဧကရီအရှင်မက မကြာသေးခင်ကမှ ကျွန်တော့်ကို မျက်စိကျလာပါ‌လေရော… …….. ကျွန်မနာမည်က ကုချင်းဝမ်။ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်းကျော်တိုင်တိုင် လောကဓံရဲ့ အခက်အခဲပေါင်းစုံကို ဖြတ်ကျော်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ နောက်ဆုံးမှာ 'မဟာဧကရာဇ်' အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ယောင်ချီသန့်စင်နယ်မြေကို ဦးဆောင်ပြီး တစ်လောကလုံးကို ဒူးထောက်ခစားခိုင်းဖို့ ပြင်ဆင်နေတဲ့ အချိန်မှာပဲ... မမျှော်လင့်ဘဲ ဂိုဏ်းက လူရှုပ်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ထဲက အတွေးတွေကို ကျွန်မ အတိုင်းသား ကြားလိုက်ရပါတော့တယ်။ [ဟမ့်…ဒီလိုလူမျိုးကများ လောကထိပ်ဆုံးက မဟာဧကရာဇ် အဆင့်တဲ့လား... ကျင့်ကြံခြင်း နှလုံးသားကတောင် တည်ငြိမ်မှုမရှိတာ ] [ ယောင်ချီနတ်နန်းမြေရဲ့ ကျော်ကြားမှုကို ပြန်လည်အသက်သွင်းမယ်လို့ ကြုံးဝါးနေသေးတယ်... အခု သွားနေတဲ့ ပုံစံအတိုင်းဆိုရင်တော့ အလွန်ဆုံးခံလှ နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်ပေါ့…သေချာပေါက် သေရတော့မှာပဲ…] ကုချင်းဝမ် : "....."