စိတ်ဖတ်နိုင်သော ခမည်းတော် ဧကရာဇ်နှင့် ပျင်းရိသော ဆားနယ်ငါးမင်းသားလေး

ဧကရာဇ်ဝေ့သည် မိမိကိုယ်ကို ပညာရှိမင်းတစ်ပါးအဖြစ် အမြဲဂုဏ်ယူလေ့ရှိသည်။ တိုင်းပြည်အုပ်ချုပ်မှုက ကောင်းမွန်သလို မှူးမတ်များကြား ညီညွတ်မျှတပြီး အဆောင်တော်ကလည်း အေးချမ်းလှသည်။ သားတော် သမီးတော်များကလည်း ထက်မြက်ကာ မိဘအပေါ် သိတတ်လိမ္မာကြသည်။ ဤအရာများကား သူ မိုးကြိုးအပစ်မခံရမီ အချိန်အထိပင်။ ထိုအချိန်မှစပြီး သူ့တွင် သူတစ်ပါး၏ စိတ်ကို ဖတ်နိုင်စွမ်း ရရှိသွားခဲ့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းက မျက်နှာနှစ်ဖက်ရှိသူတွေ ဖြစ်နေပြီး ပါးစပ်ကနေ တစ်မျိုးပြောကာ စိတ်ထဲကနေ နောက်တစ်မျိုး တွေးနေကြမှန်း သူ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ဧကရာဇ်ဝေ့ လုံးဝကို စိတ်ဓာတ်ကျသွားတော့သည်။ အဆုံးမှာတော့ သူက ဧကရာဇ်တစ်ပါးအနေနဲ့ ဒီလောက်တောင် ကျရှုံးနေခဲ့တာပေါ့။ ထိုစဉ် အသံတစ်သံက သူ့ခေါင်းထဲ လွင့်မျောလာ၏။ 'ဧကရာဇ်ဖြစ်ရတာ အရမ်း သနားစရာကောင်းတာပဲ... ခွေးတောင် ဧကရာဇ် မဖြစ်ချင်ဘူး' ဧကရာဇ်ဝေ့ - ? — တခြား ကူးပြောင်းလာတဲ့သူတွေဆိုရင် ရောက်တဲ့နေရာတိုင်းမှာ ဗြောင်းဆန်အောင် လုပ်တတ်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် မဟာဝေ့မင်းဆက်၏ နဝမမင်းသားဖြစ်သော ဝေ့ယွီအတွက်တော့ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ သူ့ခေါင်းထဲတွင် တက်ဘလက်တစ်လုံး ပါလာကာ ဒီကမ္ဘာကို ရောက်ရှိလာသူပီပီ သူ့အတွက်တော့ ငြိမ်ငြိမ်လေးလှဲနေရင်း ဒရာမာတွေကြည့်၊ ဝတ္ထုတွေဖတ်နေရတာထက် ပိုပျော်စရာကောင်းတာ ဘာမှမရှိတော့ချေ။ ကံဆိုးချင်တော့ သူ့ဖခင် ဧကရာဇ်ကြီး မိုးကြိုးပစ်ခံရပြီးနောက်မှာ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်ကြီး ရွေးထုတ်ခံရတယ်၊ မေးခွန်းတွေ အမေးခံရတယ်၊ သတိတရ ခေါ်ယူခံရတယ်၊ ရာထူးတွေ ပေးအပ်ခံရပြီး တာဝန်တွေပါ ထမ်းဆောင်လာရတယ်... ဝေ့ယွီ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်မိချိန်မှာတော့ သူ အံ့အားသင့်စွာနဲ့ သဘောပေါက်သွားခဲ့လေပြီ— ဘယ်လိုများဖြစ်သွားမှန်း မသိပေမဲ့ တစ်ချိန်က ဘယ်သူမှ သတိမထားမိတဲ့ နဝမမင်းသားလေးက အိမ်ရှေ့စံဖြစ်ဖို့ အသင့်တော်ဆုံးသူကြီး ဖြစ်လို့နေပါပကောလား။