မဟာဝေ့အင်ပါယာနန်းတော်ကြီး၏ အိပ်ဆောင်တော်သည် အမြဲတမ်းလိုလို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတတ်သည်။ သို့ရာတွင် ယနေ့၌မူ အိပ်ဆောင်တော်ပြင်ပတွင် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ဆူညံလျက်ရှိနေသည်။
မိဖုရားများ၊ မင်းသားများ၊ မင်းသမီးများနှင့် မှူးမတ်များသည် ထိုနေရာတွင် စုရုံးနေကြပြီး ကိစ္စတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေကြသည်။
ထိုကိစ္စကား မိုးကြိုးပစ်ခံရသော သူတို့၏အရှင်သခင် ဧကရာဇ်မင်းမြတ် ဘေးကင်းပါရဲ့လားဆိုသည့် အကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။
မှန်သည်။ မနေ့ကတည်းက မှိုင်းညို့နေသော မိုးရာသီ၏ နေ့တစ်နေ့တွင် ညီလာခံမှ အိပ်ဆောင်တော်သို့ အပြန်လမ်း၌ လျှောက်လှမ်းလာသော ဧကရာဇ်ဝေ့ကို ရုတ်တရက် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်ခြင်းပင်။
မိုးကြိုးပစ်ခံရခြင်းသည် မကောင်းသော နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် တော်ဝင်မိသားစုအတွက် ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။
မိုးကြိုးပစ်ခြင်းကို ကောင်းကင်ဘုံမှ အပြစ်ပေးခြင်းတစ်မျိုးအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်။ လူအများ၏ အမြင်တွင် ကြီးလေးသော၊ ဆိုးရွားသော အပြစ်များကို ကျူးလွန်သူများသာလျှင် ထိုကဲ့သို့သော ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမျက်ဒေါသကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်တစ်ပါး မိုးကြိုးပစ်ခံရခြင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံက မကျေနပ်မှုကို ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပုံဆောင်အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုကြသည်။
ထိုကဲ့သို့သော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို တော်ဝင်မိသားစုက တင်းကျပ်စွာ ဖုံးကွယ်ထားလေ့ရှိသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် မိုးကြိုးပစ်ခံရချိန်သည် လုံးဝကို အဆင်မပြေဆုံး အချိန်ဖြစ်နေခဲ့သည်။
လူအများ၏ မျက်စိရှေ့မှောက် နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းပင်။ မှူးမတ်များသည် ညီလာခံမှ မထွက်ခွာကြသေးသဖြင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ တော်ဝင်မိသားစုက ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်တော့ပေ။
သို့ရာတွင် အဖြစ်အပျက်က မည်မျှပင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းနေစေကာမူ အိပ်ဆောင်တော်ပြင်ပတွင် စောင့်ဆိုင်းနေသူများ၏ မျက်နှာတွင် တစ်ပုံစံတည်းသော အမူအရာများကို တွေ့ရသည်။
စိုးရိမ်ပူပန်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှု အစရှိသည်တို့က ဧကရာဇ်မင်းမြတ်၏ ကျန်းမာရေးအတွက် သူတို့၏ နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဖော်ပြနေကြသည်။
အပြင်ဘက်တွင် လူအများအပြား စောင့်ဆိုင်းနေကြသော်လည်း အိပ်ဆောင်တော်အတွင်းရှိ အခြေအနေမှာမူ ကွာခြားမှု မရှိလှပေ။
ရွှေနဂါးကုတင်ပေါ်တွင် ဧကရာဇ်ဝေ့သည် သတိလစ်မေ့မြောကာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ လဲလျောင်းနေသည်။
အနီးရှိ ခွေးခြေခုံတစ်ခုပေါ်တွင် ခမ်းနားသော နန်းတွင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် မြင့်မြတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးများက စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် တွန့်ချိုးနေသည်။ သူမ၏ အကြည့်က ဧကရာဇ်နှင့် သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်နေသော သက်ကြီးရွယ်အို နန်းတွင်းသမားတော်ကြီးကြားတွင် တစ်လှည့်စီ ရောက်ရှိနေသည်။
သူမ၏ အနောက်တွင် နန်းတွင်းသမားတော် အနည်းငယ်နှင့် နန်းတွင်းအစေခံများသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဒူးထောက်နေကြသည်။
အမွှေးတိုင်တစ်တိုင် ကုန်ဆုံးလုနီးပါး အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ပြီးနောက် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရရှိသောအခါ ထိုမြင့်မြတ်သော အမျိုးသမီးက သမားတော်ကြီးကို မတိုက်တွန်းဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
“သမားတော်ဝမ် အရှင်မင်းမြတ် အခြေအနေ ဘယ်လိုနေလဲ... ရှင်က နန်းတွင်းဆေးဘက်ဆိုင်ရာဌာနမှာ ကျွမ်းကျင်မှုအရှိဆုံး သမားတော်ပဲ... အခုလောက်ဆို ကောက်ချက်တစ်ခုခု ရလောက်ပြီပေါ့”
သူမ၏ စကားကြောင့် သမားတော်ဝမ်က ခေါင်းမော့လာသည်။ သူ၏ အမူအရာက ကြောက်ရွံ့နေခြင်း မရှိသော်လည်း ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
သူက ရိုသေလေးစားစွာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“မိဖုရားခေါင်ကြီး ဒေါသကို ထိန်းပါ... အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက ပုံမှန်ပါပဲ... ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး”
“ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး”
မိဖုရားခေါင်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သတိလစ်နေသော ဧကရာဇ်ကို နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“ကြီးကြီးမားမား ဒဏ်ရာမရှိဘူးဆိုရင် ဘာလို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က သတိမရလာသေးတာလဲ... ဒီနေ့နဲ့ဆို သုံးရက်မြောက်ရှိပြီ... ဒါမှမဟုတ်”
မိုးကြိုးပစ်ခံရလို့ သူ့ဦးနှောက်များ ထိခိုက်သွားတာလား။
မိဖုရားခေါင်ကြီးက ထိုသို့မတွေးချင်သော်လည်း သူမသိထားသမျှ သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် သူမ၏ခင်ပွန်းသည် မိုးကြိုးပစ်ခံရသည့် ပထမဆုံးသော ဧကရာဇ်ဖြစ်နေသည်။
ပထမဆုံးဖြစ်ရပ် ဖြစ်နေသောကြောင့် မသေချာမှုများကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။ သမားတော်ဝမ် မည်မျှပင် ကျွမ်းကျင်စေကာမူ ထိုကဲ့သို့သောအခြေအနေမျိုးနှင့် ပတ်သက်၍ အတွေ့အကြုံရှိမည် မဟုတ်ပေ။
သမားတော်ဝမ်ကလည်း ကြမ်းပြင်ကို ရှုပ်ထွေးစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သွေးခုန်နှုန်းအရ ဧကရာဇ်၏ အခြေအနေမှာ ပုံမှန်ဖြစ်သည်၊ အေးချမ်းပြီး တည်ငြိမ်သည်၊ မြောနေခြင်းလည်း မရှိသလို နစ်မြုပ်နေခြင်းလည်း မရှိ၊ မြန်လွန်းခြင်းလည်း မရှိသလို နှေးလွန်းခြင်းလည်း မရှိ၊ လုံးဝကို ကျန်းမာသော သွေးခုန်နှုန်းဖြစ်သည်။ ကျန်းမာသောသူတစ်ဦး၏ ပုံမှန်သွေးခုန်နှုန်း ဖြစ်နေသည်က သိသာထင်ရှားသည်။ အနည်းငယ်မျှပင် ပြဿနာမရှိချေ။
သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ဧကရာဇ်က သတိမရလာရသနည်း။
သူ အရမ်းပင်ပန်းနေလို့များလား။
‘ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြာကြာ အိပ်ရလောက်အောင်တော့ မပင်ပန်းနိုင်ပါဘူး...’
‘သူ့ရဲ့စိတ်က မိုးကြိုးပစ်ခံရလို့ တကယ်ပဲ ထိခိုက်သွားတာများလား... တောက်... ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ... အကယ်၍ ဧကရာဇ်သာ နတ်ရွာစံသွားရင် ငါက မိဖုရားခေါင်ကြီးအဖြစ် ဆက်ပြီး လုံလုံခြုံခြုံ နေနိုင်ပါ့မလား မသိဘူး...’
‘အာ... ငါ့ရဲ့ ဒီအရိုးအိုကြီးတွေတော့...’
‘ငါ့ဒူးတွေ အရမ်းနာနေပြီ... အရိုးတွေ မြည်သံတောင် ကြားနေရတယ်... မိဖုရားခေါင်ကြီးက ဘယ်တော့မှများ ငါတို့ကို ထွက်သွားခွင့်ပေးမှာလဲ...’
ဧကရာဇ်ဝေ့သည် အလွန်နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကိုက်ခဲနေသည်။
သူက မျက်လုံးဖွင့်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မျက်ခွံများက မခံမရပ်နိုင်အောင် လေးလံနေသည်။
သူ၏ တစ်ပိုင်းတစ်စ သတိရနေသော အခြေအနေတွင် အသံများစွာကို ကြားနေရသည်။
အချို့က ရင်းနှီးပြီး အချို့က မရင်းနှီးသော်လည်း အားလုံးက သူ့အပေါ် ရိုင်းစိုင်းကာ ရိုသေလေးစားမှု ကင်းမဲ့နေသလို ထင်ရသည်။
လူတွေက သူ့ရဲ့ အိပ်ဆောင်တော်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ငြင်းခုံနေကြတာလား။
အထူးသဖြင့် မိဖုရားခေါင်ကြီးက သူ့ရဲ့ သေဆုံးခြင်းအကြောင်းကိုတောင် ပြောနေသေးသည်။
မျက်လုံးမှိတ်ထားလျှင်ပင် သူမ၏အသံကို သူ မှတ်မိနိုင်သည်။
ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ။ လုံးဝကို ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ။ သူနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတယ်ပေါ့။
ဒေါသထွက်နေသော ဧကရာဇ်ဝေ့သည် သူ၏ဒေါသကြောင့် ရုတ်တရက် လန့်နိုးလာသည်။
သူက မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် ကုတင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်သည်။
“ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ”
အာဏာစက်အပြည့် ရှိသင့်သော အသံသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လဲလျောင်းနေရခြင်းကြောင့် အားနည်းနေသည်။
သို့သော် ထိုအရာက အရေးကြီးဆုံးအပိုင်း မဟုတ်ပေ။
အရေးကြီးဆုံးအရာမှာ အရှင်မင်းမြတ် သတိရလာခြင်းပင်။
သုံးရက်တိုင်တိုင် သတိလစ်မေ့မြောနေခဲ့သော ဧကရာဇ်မင်းမြတ်သည် နောက်ဆုံးတွင် သတိရလာလေပြီ။
သူ၏စကားကို မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သူ ဖြစ်သည်။ သူမက မတ်တပ်ရပ်ကာ ကုတင်နံဘေးသို့ ပြေးသွားပြီး ဝမ်းသာမျက်ရည်များ ကျလာသည်။
“အရှင်မင်းမြတ်... နောက်ဆုံးတော့ သတိရလာပြီပဲ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကောင်းကင်ဘုံ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... သမားတော်ဝမ် အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ အခြေအနေကို အမြန်စစ်ဆေးပါ”
‘ဟူး... တော်ပါသေးရဲ့... ငါ အရမ်းကြောက်သွားတာပဲ... မုဆိုးမ မဖြစ်တော့လို့ တော်ပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကိုယ်ပိုင် ကလေးတော့ ရှိသင့်တယ်... ကလေးမွေးရတာက အရမ်းနာကျင်ရတာပဲ... ဘယ်မင်းသားက အလားအလာအကောင်းဆုံးလဲဆိုတာ ငါ စောင့်ကြည့်ရမယ်...’
ဧကရာဇ်ဝေ့က မိဖုရားခေါင်ကြီးကို အထူးသဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။ သူမ၏ အစောပိုင်းက ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကိုပင် သူ အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ပေ။
ခုနက ပြောသွားတာ တကယ်ပဲ မိဖုရားခေါင်ကြီးလား။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ပါးစပ် လှုပ်တာကို ငါ ဘာလို့ မမြင်လိုက်ရတာလဲ။
“မှန်လှပါ မိဖုရားခေါင်ကြီး”
သမားတော်ဝမ်သည် သက်ပြင်းကြီးတစ်ခု ချလိုက်ပြီး ဧကရာဇ်၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ရန် ထပ်မံ၍ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
‘အေးချမ်းတယ်... တည်ငြိမ်တယ်... ချောမွေ့တယ်... အရမ်းလည်း မမြန်သလို အရမ်းလည်း မနှေးဘူး... မြောမနေသလို နစ်မြုပ်နေတာလည်း မရှိဘူး... ဟုတ်တယ် သွေးခုန်နှုန်းက ကျန်းမာပြီး ခွန်အားအပြည့်ရှိတယ်... တည်ငြိမ်ပြီး အတွင်းအင်္ဂါ အလုပ်လုပ်ပုံတွေက အားကောင်းတယ်...’
ရုတ်တရက် ဧကရာဇ်ဝေ့သည် သမားတော်ဝမ်၏ အသံကို ထပ်ကြားလိုက်ရပြန်သည်။
သူ၏ အကြည့်များ အနည်းငယ် တောက်ပသွားပြီး သွေးခုန်နှုန်းစမ်းသပ်ရန် အာရုံစိုက်နေကာ တိတ်ဆိတ်နေသော သမားတော်ဝမ်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။
သူ ကြားလိုက်ရသော အသံက ဗလုံးဗထွေးဖြစ်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး ဝမ်၏ ပုံမှန် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော ပုံစံနှင့် လုံးဝကို ကွဲလွဲနေသည်။
‘ဟင်... အရှင်မင်းမြတ်က ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီလိုမျိုး ကြည့်နေတာလဲ... သူ မကျေနပ်လို့များလား... မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ကောင်းမွန်ပါတယ်... ပြီးတော့ ငါလည်း အခုတလော ဘာမှ မလုပ်ထားပါဘူး...’
တိတ်ဆိတ်နေသော သမားတော်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဧကရာဇ်ဝေ့၏ သူငယ်အိမ်များ ကျယ်လာပြီးနောက် ပြန်ကျဉ်းသွားသည်။ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ တုန်လှုပ်မှုက တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာသည်။
သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို သူ နားလည်သွားပုံရသည်။
ရှေးခေတ်က “စိတ်ဖတ်ခြင်းအနုပညာ” ဟုခေါ်သော အယူအဆတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ သူ၏ လူငယ်ဘဝတွင် စာပေများစွာကို ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသဖြင့် အချို့သော လူများသည် အခြားသူများကို နားလည်ကာ ခြယ်လှယ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်ကြောင်း၊ ဆွဲဆောင်ခြင်း၊ လမ်းညွှန်ခြင်း၊ ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် ဩဇာလွှမ်းမိုးခြင်းများတွင် ကျွမ်းကျင်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့ပြီး အခြားသူများ၏ နှလုံးသားကို မြင်နိုင်စွမ်းရှိသည်ဟုပင် ဆိုကြသည်။
အင်ပါယာ မဟာဗျူဟာပညာရပ်သည် ထိုနည်းလမ်းများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ၏ လက်ရှိအခြေအနေမှာ အထူးထူးကဲလှသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် လူများ၏ နှလုံးသားကို အမှန်တကယ် ဖတ်ရှုနိုင်နေပြီ မဟုတ်လော။
ဧကရာဇ်ဝေ့က သမားတော်ဝမ်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားသူများ၏ အတွေးများကို နားထောင်ရန် သူ၏ခေါင်းကို လှည့်လိုက်သည်။
မိဖုရားခေါင်ကြီးသည် အနီးတွင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ အပေါ်ယံတွင်မူ သူမ၏ အကြည့်က သူ့အပေါ်တွင် စူးစိုက်နေသော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ မည်သည့်မင်းသားက အသင့်တော်ဆုံး ဖြစ်မည်ကို တွက်ချက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
‘ပထမ၊ ဒုတိယ၊ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမနဲ့ သတ္တမမင်းသားတွေမှာ မိခင်တွေ ရှိကြတယ်... အရမ်း ရှုပ်ထွေးတယ်... တတိယမင်းသားက ဒီနှစ်မှာ နှစ်ဆယ့်သုံးနှစ်ရှိပြီ... အလွယ်တကူ လွှမ်းမိုးဖို့ အသက်ကြီးလွန်းနေပြီ... ဆဋ္ဌမမင်းသားက ထုံထိုင်းတယ်... မရွေးချယ်သင့်ဘူး... အဋ္ဌမမင်းသားလား... အင်း ဖြစ်နိုင်တယ် ထင်တာပဲ... နဝမမင်းသား... မေ့လိုက်ပါ... အရှင်မင်းမြတ်က အဲဒီသားကို မှတ်တောင် မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူး’
ဧကရာဇ်ဝေ့ - ...
ငါ့ရဲ့ သားတွေက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိကြတာလား။ မိဖုရားခေါင်ကြီးဆီကနေ ဒီလိုမျိုး ရွေးချယ်ခံရတဲ့အဆင့်အထိ ကျဆင်းသွားတာလား။
ဧကရာဇ်ဝေ့က မိဖုရားခေါင်ကြီးကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ဒီတော့ ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်ပြီး တည်ငြိမ်တယ်လို့ အမြဲတမ်း နာမည်ကြီးတဲ့ ဒီမိဖုရားခေါင်ကြီးက သူ့အကြောင်းနဲ့ သူ့သားတွေအကြောင်းကို နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ တွေးခဲ့တာပေါ့။
ဟက်။