အင်းစာရွက်များ၏သခင် လင်းရွှမ်

“လူတိုင်းက အမှိုက်လို့ သတ်မှတ်တဲ့ အားနည်းချက်ကနေ၊မဟာကုန်းမြေတိုက်ကြီးတစ်တိုက်လုံး ဒူးထောက်လာအောင် ဘယ်လို ဖိနှိပ်သွားမလဲ။” မဟာကုန်း‌မြေတိုက်ကြီးမှာ ဝိညာဉ်လက်နက်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝလမ်းကြောင်းနဲ့ အဆင့်အတန်းကို တိုင်းတာတဲ့ တစ်ခုတည်းသော စံနှုန်းပါပဲ။ အားလုံးက ကျား၊ နဂါး၊ သို့မဟုတ် တောက်ပြောင်တဲ့ သံထည်လက်နက်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ကြပေမဲ့ ဇာတ်လိုက်ဖြစ်သူရဲ့ လက်ဖဝါးပေါ်မှာတော့ လေတစ်ချက်တိုက်ရုံနဲ့ လွင့်စင်သွားမယ့် “အင်းစာရွက်” ဝိညာဉ်လက်နက် သာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုတွေ၊ ခွဲခြားဆက်ဆံမှုတွေနဲ့ အထင်သေးမှုတွေက သူ့ဆီကို မိုးရွာသလို ကျရောက်လာပါတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မသိလိုက်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိပါတယ်။ အဲဒါကတော့ သူ့ရဲ့ လက်ဝါးပေါ်က အင်းစာရွက် ဟာ သာမန်စက္ကူမဟုတ်ဘဲ ရှေးဟောင်း “အဆောင်ပညာ” တွေနဲ့ အကြွင်းမဲ့ ချိတ်ဆက်နေတယ်ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ အဲဒီအင်းစာရွက်ပေါ်မှာ ရေးထိုးလိုက်တဲ့ မှော်စာလုံးတစ်လုံးချင်းစီဟာ ရန်သူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေမယ့် မီး၊‌ရေခဲ၊လေ ဆိုတဲ့ အပြင်းစား ထိန်းချုပ်စွမ်းအားတွေအဖြစ် အသက်ဝင်လာနိုင်ပါတယ်။ ကျောင်းတော်တွင်းရဲ့ ဖိနှိပ်မှုတွေ၊ အန္တရာယ်ကြီးမားတဲ့ တောနက်ထဲက စွန့်စားခန်းတွေနဲ့ တိုက်ကြီးကို လွှမ်းမိုးထားတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးတွေရဲ့ လုပ်ကြံမှုတွေကို သူဟာ အဲဒီအင်းစာရွက်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ တစ်ဆင့်ချင်း ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ တိုက်ကြီးရဲ့ ထိပ်တန်းပြိုင်ပွဲစင်မြင့်ထက်မှာ လူတိုင်းရဲ့ ရယ်မောသံတွေကို အဆုံးသတ်ပစ်မယ့် အချိန် ရောက်လာပါတော့တယ်။ ပြိုင်ဘက်တွေရဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါလှတဲ့ အဆင့်မြင့်ဝိညာဉ်လက်နက်တွေ ရှေ့မှောက်မှာ သူထုတ်ပြလိုက်တာကတော့ တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ အင်းစာရွက် တွေပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအင်းစာရွက်ပေါ်ကနေ ဖြာထွက်လာတဲ့ အဆောင်ပညာရဲ့ ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းက တစ်တိုက်လုံးကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေခဲ့ပြီး... “လက်နက်က အသုံးမကျတာ မဟုတ်ဘူး၊ အင်းစာရွက်နဲ့ အဆောင်ပညာကို ဘယ်လိုသုံးရမှန်း မသိကြလို့သာ ဖြစ်တယ်” ဆိုတာကို ကမ္ဘာကြီးကို သက်သေပြသွားတဲ့ ရင်ခုန်စရာ အထွတ်အထိပ် ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်ပါတယ်။