ဟိုလီဆိုးရွာရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် နှိုးထပေးတဲ့ အခန်းထဲမှာ ဖြစ်ပါတယ်။

ဆူယွန်းထောင်းက လူငယ်လေးရဲ့ လက်ထဲမှာရှိတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်။ သူက မရေမရာ အသံနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။

"ဒါ... အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် စက္ကူစတစ်ရွက် ပေါ်လာတာလား"

နှိုးထခြင်း စက်ဝိုင်းကွင်းအတွင်းမှာ လင်းရွှမ်က ခေါင်းငုံ့ထားဆဲပါ။ လက်ဝါးအရွယ်အစားရှိတဲ့ အဝါနုရောင် လာဘ်တံဆိပ်တစ်ခုက သူ့လက်ဝါးပေါ်မှာ လွင့်မျောနေခဲ့တယ်။

စက္ကူပေါ်မှာ ဘာမှ ရေးဆွဲထားခြင်း မရှိဘဲ အစွန်းတွေက နည်းနည်းလိပ်နေတာမို့ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာအုပ်ထဲကနေ ကုတ်ယူထားတဲ့ စာရွက်တစ်ရွက်နဲ့ တူလှပါတယ်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရောယှက်မှု အငွေ့အသက်တောင် လုံးဝ မခံစားရပါဘူး။

အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် စံပယ်နက်ရောင် ဆံပင်နဲ့ နက်မှောင်တဲ့ မျက်လုံးပိုင်ရှင် လင်းရွှမ်ဟာ အရွယ်တူ ကလေးတွေထက် နည်းနည်း ပိန်ပါးပါတယ်။ သူက ငြိမ်ငြိမ်လေး ရပ်နေပေမဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ ထူးဆန်းစွာ တောက်ပနေပြီး ရင်ထဲမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။

ဆူယွန်းထောင်းက သက်ပြင်းချရင်း ခေါင်းကို အသာခါလိုက်တယ်။ ဝါကြော့ကြော့ စက္ကူစတစ်ရွက်မှာ ဘယ်လို ဝိညာဉ်စွမ်းအားမျိုး ရှိနိုင်မှာလဲ။ ကြည့်ရတာ ဝိညာဉ်စွမ်းအား နည်းနည်းမှ မပါတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် ထပ်ဖြစ်ပြန်ပြီ ထင်ပါတယ်။

"ကလေး မင်းလက်ကို ဒီပေါ်တင်လိုက်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါ မပါ စစ်ကြည့်ရအောင်"

လင်းရွှမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး သလင်းကျောက်လုံးပေါ် လက်တင်လိုက်တယ်။

သလင်းကျောက်လုံးဟာ ခဏမျှ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် စူးရှတဲ့ အပြာရောင်အလင်းတန်းတွေ ဖြာထွက်လာခဲ့တယ်။ ဒါဟာ မွေးရာပါ အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအားရဲ့ အလင်းရောင်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

ဆူယွန်းထောင်းဟာ ဒီလောက် တောက်ပတဲ့ အလင်းကို စကြည့်ရင်း အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့တယ်။

"မွေးရာပါ အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဟုတ်လား။ ဒီလို ဝိညာဉ်လက်နက်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ် မွေးရာပါ အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိနိုင်ရတာလဲ"

သူက မတ်တပ်ရပ်ရင်း မှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်လက်နက်နဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားအဆင့်ကို အမြန် ရေးမှတ်လိုက်တယ်။ ခေါင်းပြန်မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ မျက်နှာအမူအရာက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီး လေးနက်စွာ မေးလိုက်တယ်။

"ကလေး မင်းနာမည် ဘာလဲ"

"လင်းရွှမ် ပါ" လင်းရွှမ်က ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

ဆူယွန်းထောင်းက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းပြီး စာအုပ်ထဲမှာ လိုင်းအနည်းငယ် အမြန် ရေးခြစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီနောက် သူ့ကို ကြည့်ရင်း စူးစမ်းလိုတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ မေးလိုက်ပြန်တယ်။

"မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်မျိုးများ ရှိလား။ ဥပမာ မင်းကို တစ်ခုခု ပြောပြတာမျိုးပေါ့"

လင်းရွှမ်က သူ့လက်ဝါးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်တယ်။ အဝါနုရောင် လာဘ်တံဆိပ်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် ပင်လယ်အနက်ရှိုင်းဆုံးထဲမှာ ရောက်ရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်နဲ့ "မူလလာဘ်တံဆိပ်ကျမ်းစာ" လို့ ခေါ်တဲ့ ရွှေရောင်ကျမ်းစာအုပ်ရဲ့ တည်ရှိမှုကိုတော့ သူ စိတ်ထဲကနေ သဲသဲကွဲကွဲ ခံစားနေရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကတ်ပြား ဖြစ်တာကြောင့် အခြားသူတွေကို ထုတ်ပြောလို့ မရပါဘူး။

လင်းရွှမ်က ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။

"မရှိပါဘူး။ စက္ကူစတစ်ရွက်ပါပဲ"

ဆူယွန်းထောင်းက လက်ထဲက မှတ်တမ်းစာအုပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့တယ်။

"လင်းရွှမ် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်က နည်းနည်း... နည်းနည်း ထူးဆန်းနေပေမဲ့ မွေးရာပါ အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဆိုတာ သောင်းဂဏန်းမှာမှ တစ်ယောက်ပဲ ပါလာနိုင်တဲ့ ပါရမီမျိုးပါ။ မင်း ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို ဝင်ချင်စိတ် ရှိလား"

လင်းရွှမ်ရဲ့ ရင်ခုန်သံ ဒုန်းခနဲ မြန်သွားခဲ့တယ်။

ဒါ ရောက်လာပြီပဲ။

သူ့ရဲ့ အရင်ဘဝက ဖတ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ဝတ္ထုတွေထဲမှာ ဆူယွန်းထောင်းက ပါရမီရှင်တွေကို စည်းရုံးတတ်တာကို သတိရလိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုက သင့်တော်တဲ့ အချိန်မဟုတ်ပါဘူး။ ထန်းဟောက်က ဟိုလီဆိုးရွာထဲမှာ ရှိနေတာကိုး။

အပြင်လူတွေအမြင်မှာတော့ သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်က အသုံးမကျတဲ့ ပစ္စည်း ဖြစ်နေနိုင်ပေမဲ့ မွေးရာပါ အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါလာတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် ဖြစ်နေဆဲပါ။ သူ ဝိညာဉ်နန်းတော်ထဲ ဝင်ဖို့ သဘောတူလိုက်လို့ ထန်းဟောက် ရိုက်သတ်တာ ခံလိုက်ရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

မဟာကုန်မြေဝိညာန် နာမည်တပ် ဝိညာဉ်အရှင်တစ်ယောက်အတွက် လူသတ်ရတာ အလွန်လွယ်ကူလွန်းပါတယ်။

ဒီအကြောင်းကို တွေးတိုလိုက်ပြီးနောက် လင်းရွှမ်က ခေါင်းခါလိုက်တယ်။

"ဖိတ်ခေါ်တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် နည်းနည်းလောက် ထပ်စဉ်းစားချင်ပါသေးတယ်"

ဆူယွန်းထောင်း တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားခဲ့တယ်။ ငြင်းပယ်ခံရလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့တာပါ။

"ကလေး မင်း သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ် ဝိညာဉ်နန်းတော်ရဲ့ ကျင့်ကြံရေး အခြေအနေတွေက အခြား ဘယ်ကျောင်းထက်မဆို သာလွန်တယ် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်က..."

သူက ခဏ ရပ်လိုက်ပြီး

"ကြည့်ရတာ သိပ်မသန်မာဘူး ဆိုပေမဲ့ မွေးရာပါ အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရှိနေတာကပဲ မင်းရဲ့ ပါရမီကို သက်သေပြနေတာပဲ"

လင်းရွှမ်က တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ "ကျွန်တော် သေချာ စဉ်းစားပြီးပါပြီ ဂိုဏ်းထောက်အရာရှိကြီး အဘိုးဂျက်က ရွာထဲမှာ ရှိသေးတယ် ကျွန်တော် မထွက်သွားချင်သေးဘူး"

ဆူယွန်းထောင်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ထပ်မတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး။

နောက်ဆုံးတော့လည်း ဒါက စက္ကူ ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုပဲ မဟုတ်ပါလား။ မွေးရာပါ အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါလာခဲ့ရင်ရော ဘာကောင်းမှာမို့လို့လဲ။

သူ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်တယ် "ကဲပါ မင်း ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုရင်လည်း ငါ အတင်းမတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး  နောက်တစ်ယောက်"

လင်းရွှမ်က ဝိညာဉ်လက်နက် လက်မှတ်ကို လက်ခံယူလိုက်ပြီး နှိုးထခြင်း အခန်းထဲကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။

တံခါးအပြင်ဘက်မှာ အဘိုးဂျက်က နံရံဘေးမှာ ဆောင့်ကြော့ထိုင်ပြီး နေပူစာလှုံနေပါတယ်။ လင်းရွှမ် ထွက်လာတာကို မြင်တော့ သူက ချက်ချင်း မတ်တပ်ထရပ်လိုက်တယ် "လင်းရွှမ်  ဘယ်လိုလဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါရဲ့လား"

လင်းရွှမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ် "ဟုတ်  မွေးရာပါ အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါတယ်"

အဘိုးဂျက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့တယ် "အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဟုတ်လား"

သူက လင်းရွှမ်ရဲ့ ပုခုံးတွေကို လှုပ်ခါလိုက်ပြီး မုတ်ဆိတ်မွေးတွေတောင် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ တုန်ယင်နေခဲ့တယ် "တကယ်လား အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ဟုတ်ရဲ့လား"

လင်းရွှမ် ခေါင်းတွေတောင် ရမ်းခါသွားရတယ် "တကယ်ပါ အဘိုးဂျက်  ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မလှုပ်ပါနဲ့တော့..."

"အားပါး"

အဘိုးဂျက်က လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်တယ်။

"ကောင်းလိုက်တာ တို့ ဟိုလီဆိုးရွာကနေ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာပြီပဲ  မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်က စက္ကူစတစ်ရွက်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအားဆိုတာ အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအားပဲ မင်းရဲ့ အနာဂတ်က တောက်ပနေမှာ အမှန်ပဲ"

လင်းရွှမ် စိတ်ထဲကနေ ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်တယ်။

မူလလာဘ်တံဆိပ်ကျမ်းစာက သူ့ရဲ့ အကူအညီ ပစ္စည်းဖြစ်ပြီး လာဘ်တံဆိပ်အတတ်ပညာက ကျယ်ဝန်းနက်ရှိုင်းလွန်းတာမို့ ဘယ်လိုမှ အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါကို အပြင်လူတွေကို အသိပေးလို့ မရသေးတာပဲ ရှိတာပါ။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ နှိုးထခြင်းအခန်း တံခါးက ထပ်ပွင့်လာခဲ့တယ်။

ဆံပင်အပြာရောင်နဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ထွက်လာခဲ့ပြီး အဲဒါက ထန်ဆန်း ဖြစ်ပါတယ်။

ဆူယွန်းထောင်းက သူ့နောက်ကနေ လိုက်ပါလာပြီး မျက်နှာပေါ်မှာ အံ့အားသင့်မှု ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနဲ့ မှင်သက်မှုတွေ ရောထွေးနေခဲ့တယ်။

"မွေးရာပါ အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါတဲ့သူ နောက်တစ်ယောက်..." ဆူယွန်းထောင်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ် "အဲဒါအပြင် အသုံးမကျတဲ့ မြက်ပြာဝိညာဉ်လက်နက် ပါတဲ့သူ နောက်တစ်ယောက်ပဲ ဒီရွာ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ"

ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အဘိုးဂျက်က ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်တယ် "ဘာ  တတိယမြောက် ကလေးမှာလည်း အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါတယ် ဟုတ်လား"

ထန်ဆန်းက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ် "ဟုတ်ပါတယ်  အဘိုးရွာသူကြီး"

"ဟားဟားဟားဟား" အဘိုးဂျက်က မျက်ရည်တွေ ထွက်လာသည်အထိ ရယ်မောလိုက်တယ်။ "နှစ်ယောက်ဟုတ်ပါတယ်  ပါရမီရှင် နှစ်ယောက်တောင်ဗျာ ဟိုလီဆိုးရွာရဲ့ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းကနေ မင်္ဂလာရှိတဲ့ မီးခိုးတွေ ထွက်နေပြီပဲ"

အဘိုးဂျက် အမူအရာမျိုးစုံနဲ့ ပျော်ရွှင်နေတာကို ကြည့်ပြီး လင်းရွှမ် နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်ကွေးသွားခဲ့တယ်။

ဒီအဘိုးကြီး ဒီလောက် ပျော်နေတာ ခါးနာသွားမှာ မကြောက်ဘူးလား မသိဘူး။

ဆူယွန်းထောင်းက သူ့နားထင်ကို ပွတ်လိုက်ရင်း ဒီနေ့ ကြုံတွေ့ရတာတွေက တကယ်ကို အိပ်မက်ဆန်လွန်းတယ်လို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

မွေးရာပါ အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအားပါတဲ့ အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုတည်းနဲ့တင် ဆိုးလှပြီထင်ထားတာ  ခုတော့ ဆက်တိုက် နှစ်ခုတောင် ဖြစ်နေပြီ။

သူက လင်းရွှမ်ကို တစ်ချက်ကြည့် ထန်ဆန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။

"မင်းတို့နှစ်ယောက်... ညီအစ်ကိုတွေ မဟုတ်ကြဘူးနော်"

"မဟုတ်ပါဘူး" လင်းရွှမ်နဲ့ ထန်ဆန်းတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်ကြတယ်။

"ဒါဆို ထူးဆန်းတာပဲ" ဆူယွန်းထောင်းက ခေါင်းခါလိုက်တယ် "ထားလိုက်ပါတော့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နှစ်ယောက်လုံးက အသုံးမကျတဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်တွေပဲဟာ ထန်ဆန်း မင်း ဝိညာဉ်နန်းတော်ကို ဝင်ချင်လား"

ထန်ဆန်း ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ခေါင်းခါလိုက်တယ် "တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော်လည်း ရွာမှာပဲ နေချင်ပါတယ်"

ဆူယွန်းထောင်းကတော့ စိတ်ဓာတ်တွေ လုံးဝ ထုံထိုင်းသွားခဲ့ပါပြီ။

သူ လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်တယ်

"ပြီးရော ပြီးရော သွားချင်တဲ့ဆီ သွားကြ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတော့ မှတ်တမ်းတင်ထားပြီးပြီ နောက်မှ နောင်တရရင် ငါ့ကို အခွင့်အရေး မပေးဘူးလို့ မစွပ်စွဲကြနဲ့"

ဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ ဆူယွန်းထောင်းက သူ့ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းပြီး အသက်ခြောက်နှစ်ပြည့်တဲ့ ကလေးတွေကို ဝိညာဉ်လက်နက် ဆက်လက် နှိုးထပေးဖို့ နောက်ရွာဆီ သွားဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်တယ်။

ပင်ပန်းပေမဲ့လည်း ဆူယွန်းထောင်းက အလွန် ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာပါ။

ဟိုးယခင်က ဆူယွန်းထောင်းကိုယ်တိုင်လည်း ဝိညာဉ်နန်းတော်က အရာရှိတွေရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက် နှိုးထခဲ့ပြီး ဒီလို တောင်ပေါ်ရွာလေးကနေ ထွက်ခွာနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အခုတော့ သူ တောင်ပေါ်ရွာလေးဆီ ပြန်လာပြီး ကလေးတွေကို ဝိညာဉ်လက်နက် နှိုးထပေးတဲ့ အရာရှိ ဖြစ်လာခဲ့ပြီမို့ ဒါဟာ လက်ဆင့်ကမ်း အမွေတစ်ခုလို့ ပြောလို့ရပါတယ်။

အဘိုးဂျက်က ဆူယွန်းထောင်းကို လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် လင်းရွှမ်နဲ့ ထန်ဆန်းတို့ရဲ့ လက်ကို ဆွဲကာ ရွာဘက်ဆီ လျှောက်လာရင်း လမ်းတစ်လျှောက် စကားတွေ မနားတမ်း ပြောလာခဲ့တယ်။

"လင်းရွှမ် ထန်ဆန်း မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး အံ့ဩဖို့ ကောင်းလိုက်တာ မွေးရာပါ အပြည့်အဝ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါကြတယ်တဲ့ ရွာမှာ ဒီလို ပါရမီရှင်မျိုး တစ်ခါမှ မထွက်ဖူးဘူး"

"အဘိုးဂျက် အဘိုး ဒီစကားပြောနေတာ သုံးကြိမ်ရှိပြီနော်" လင်းရွှမ်က သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်တယ်။

"သုံးကြိမ် ပြောတော့ ဘာဖြစ်လဲ ငါ ပျော်လို့ပြောတာ" အဘိုးဂျက်က ပြုံးလိုက်တယ်။ "ဒါနဲ့ နောက်သုံးလဆိုရင် နော့တင်းကောလိပ် စတော့မှာ ငါတို့ရွာမှာ လုပ်အားပေးကျောင်းသား သတ်မှတ်နေရာ တစ်ခုရှိတယ်"

လင်းရွှမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိတယ်။ လုပ်အားပေးကျောင်းသား နေရာက တစ်ခုပဲ ရှိတာလား။

ဒါဆို ထန်ဆန်းနဲ့ ပြိုင်ရတော့မှာပေါ့။

သူ စဉ်းစားနေတုန်းမှာပဲ အဘိုးဂျက်က ဆက်ပြောလိုက်တယ်

"ဒါပေမဲ့ ဘေးရွာက ကလေးတွေထဲမှာ ဒီနှစ် ဝိညာဉ်လက်နက် နှိုးထတဲ့သူ မရှိတာမို့ သူတို့ရဲ့ နေရာကို ငါတို့ ရနိုင်လိမ့်မယ် ဒါဆို ငါတို့ဆီမှာ နေရာနှစ်ခု ရမှာပါ"

အဘိုးဂျက်က ကောင်လေးနှစ်ယောက်ရဲ့ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်တယ် "လင်းရွှမ် ထန်ဆန်း ကျောင်းရောက်ရင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အဆင်ပြေပြေ ပေါင်းကြ ကူညီကြနော်"