သူများတွေ ကမ္ဘာကူးပြောင်းတာက ဘုရင်ဖြစ်လာဖို့ ငါကတော့ အမှိုက်ကောက်ဖို့

လီရှစ်ကျန်းဆိုတဲ့ နာမည်က ဆေးပညာရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်နဲ့ ဆင်တူနေပေမယ့် သူကတော့ ၈၀ ခုနှစ်များ နောက်ပိုင်းမွေးဖွားလာတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းပြီး စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ နေတတ်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ ဘဝရဲ့ အနိမ့်အမြင့် အချိုးအကွေ့တွေကို နားလည်သဘောပေါက်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူဟာ အမှိုက်လိုက်ကောက်တဲ့ အဟောင်းအစုတ်ကောက်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူ့စိတ်တွေ ပြောင်းလဲသွားပြီး အချိန်ခရီးသွားရမယ့် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်လိုက်မိရာကနေ အဲဒီကောင်လေးအစား သူကိုယ်တိုင် အချိန်ခရီးသွားဖို့ ဖန်တီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ပေါ့လေ။ အတိတ်ဘဝတုန်းကလည်း သူ့မှာ မိသားစုရယ်လို့ မှမရှိခဲ့တာပဲ။ မရှိခဲ့တာမဟုတ်ပဲ မိဘတွေကလည်း သူ့ကို ဘာမှမပြောကြပါဘူး။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ဆင်းရဲပြီး သားသမီးတွေများလွန်းလို့ အရေးမစိုက်နိုင်ကြတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ၁၉၆၀ ခုနှစ်ကိုများ ရောက်လာရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒါက အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေ အပြည့်နဲ့ ဝင်းထဲက နေအိမ်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ။ ပြန်ဝင်စားတော့လည်း အဘိုးအိုတစ်ယောက်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကိုပဲ ပြန်ဝင်စားတယ်၊သူ့ဆီမှာ ရွှေလက်ချောင်းဖြစ်တဲ့ ပြန်လည်အသုံးပြုခြင်းစနစ် တစ်ခုကို ရရှိထားပေမယ့်လည်း အဲဒီစနစ်ကို ကိုယ်နဲ့တပါတည်း သယ်ဆောင်သွားလို့မရဘဲ စနစ်သယ်ဆောင်တဲ့အရာ ပေါ်မှာပဲ ထားရှိရပါတယ်။ အစပိုင်းမှာ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သလို ဖြစ်နေခဲ့တဲ့ လီရှစ်ကျန်းဟာ ဒီစနစ်က တကယ်ကို အသုံးဝင်တယ်ဆိုတာကို ရုတ်တရက် ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။ 'ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရောက်လာပြီပဲ... ဒီအခြေအနေကို အကောင်းဆုံး အသုံးချပြီး ဖြတ်သန်းလိုက်တာပေါ့...'