အခန်း (၁) နိုးထခြင်း

သိုင်းဧကရာဇ်မင်းဆက်၊ ပြည်နယ်ဆယ့်သုံးခုအနက် ကျင်းကျိုးပြည်နယ်၊ ပင်အန်ခရိုင်။

ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်ရှသော လေအေး ပုတ်ခတ်သံတို့သည် ဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေသည့် ဘုန်းကြီးကျောင်းပျက်သည် အမိုးပေါက်များကြားမှ တဝှီးဝှီး တိုးဝင်တိုက်ခတ်နေသဖြင့် စိုးရိမ်စရာကောင်းလောက်အောင် အေးစက်စက်နိုင်လှသည်။

ချူယိသည် ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင် ထိုင်နေရင်း ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသည့် ဂုန်လျှော်ထည် အဝတ်ဟောင်းကြီးကို ခြုံထားသည်။ အနားစွန်းများမှာ အမျှင်ထွက်ကာ အထပ်ထပ် ဖာထေးထားရသည့် ထိုအဝတ်စုတ်ကြီးသည် လေဒဏ်ကြောင့် တဆက်ဆက် တုန်ရင်နေသည်။

သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ ဒူးအောက်မှ ပြတ်နေပြီး၊ ညာဘက်လက်မှာလည်း တံတောင်ဆစ်အောက်မှ ပြတ်တောက်လျက် ဝတ်ရုံလက်အိတ်လွတ်ကြီးက လေထဲတွင် ခါယမ်းနေသည်။

သူ့အနားတွင်တော့ ညီဖြစ်သူ ချူအန်နှင့် ညီမဖြစ်သူ ချူယွဲ့တို့ရှိနေကြပြီး သူတို့လည်း အလားတူ သနားစဖွယ် ဒုက္ခရောက်နေကြသည်။ ချူအန်၏ ခြေထောက်မှာ ပေါင်ရင်းမှ ရိုက်ချိုးခံထားရပြီး၊ ချူယွဲ့သည် ညာဘက်လက်မှာမူ လက်ကောက်ဝတ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။ တစ်ချိန်က ကျွမ်းကျင်ဖျတ်လတ်ခဲ့သော လက်ချောင်းလေးများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မောင်နှမသုံးဦးစလုံးသည် လမ်းမပေါ်တွင် တွားသွားကာ တောင်းရမ်းစားသောက်နေကြသည့် သူဖုန်းစားလေးများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့၏ မသန်စွမ်းမှုမှာ မွေးရာပါမဟုတ်ခဲ့ပါ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဇီးကွက်တုတ်ကိုင်‌ဆောင်ထားသည့် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအဘိုးကြီးသည် သူဖုန်းစားဂိုဏ်းမှ အိတ်ငါးလုံးအဆင့် တပည့်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ အရေပြားကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်သည် သန်မာလှသော အင်အားဖြင့် မောင်နှမသုံးဦးလုံးသည် ခြေလက်များကို ရက်ရက်စက်စက် ရိုက်ချိုးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ချူယိသည် မူးဝေနေရာမှ ရုတ်တရက် သတိဝင်လာခဲ့သည်။ သူသည်ခေါင်းတစ်ခုလုံး အရိုက်ခံထားရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်သွားပြီး မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်မည်းသွားသည်။

သူ၏ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှုလိုက်ရသည်။ လည်ချောင်းတစ်ခုလုံးသည် သဲစက္ကူဖြင့် ပွတ်တိုက်ထားသကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်နေပြီး တံတွေးမြိုချဖို့ပင် ခက်ခဲလှသည်။

သူ၏ အိပ်ရာအနားရှိ ရေခွက်ကို အလိုအလျောက် စမ်းသပ်ရှာဖွေလိုက်သော်လည်း ဘာမှမတွေ့ရပါ။ ထိုအခါမှ ဘုန်းကြီးကျောင်းပျက်ကြီးထဲတွင် ရေမရှိသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားသည်။

“ကိုကို... ညီမလေး ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ မြင်းတစ်ကောင်တောင် မြိုချလို့ရတယ်...”

ချူအန်သည် ကောက်ရိုးဖျာပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူသည် ပေါင်ရင်းမှ ပြတ်နေသော ခြေထောက်အောက်တွင် မည်းမှောင်နေသော ဂုန်လျှော်စတစ်ခုကို ထိုးထည့်ထားသည်။

သူ့အနားတွင် ချူယွဲ့သည် သူမ၏ ပြတ်နေသော လက်ကောက်ဝတ်ဖြင့် နှာရည်များကို သုတ်နေသည်။ ကလေးမလေး၏ ညာဘက်လက်မှာ အသားလုံးဝိုင်းဝိုင်းလေး ဖြစ်နေပြီး လွန်ခဲ့သော ဆောင်းရာသီက အေးစက်လွန်း၍ လက်ချောင်းနှစ်ချောင်း ကျွတ်ထွက်သွားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူယိသည် “သည်းခံလိုက်ပါဦး” ဟု ပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူသည် စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားခဲ့သည်။

စိမ်းသက်သော အမှတ်ရစရာ အပိုင်းအစများစွာသည် ဒီရေလှိုင်းကြီးကဲ့သို့ သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

ချူယိသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခေါင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နာကျင်စွာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှုနေရပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မည်းမှောင်ကာ တဖန် သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူ အပြည့်အဝ သတိပြန်ရလာသောအခါ တကယ့်ကို အံ့အားသင့်သွားရတော့သည်။

“ငါ... ငါ့ရဲ့ အတိတ်ဘဝ အမှတ်ရစရာတွေ နိုးထလာတာလား...”

ချူယိသည် စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသွားရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် မူလက ကမ္ဘာမြေပေါ်မှ သာမန် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝတ္တုဖတ်ရတာကို ရူးသွပ်သူဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အခြားကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းသည့် ဇာတ်လမ်းများနှင့် စနစ်ပါသည့် ဝတ္တုများကို ထမင်းမေ့ဟင်းမေ့ ဖတ်ရှုလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။

သူ နိုးထလာသည့်အခါတွင် မမျှော်လင့်ဘဲ အမှန်တကယ် စိမ်းသက်သော အခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာပြီး၊ ဒုက္ခရောက်နေသည့် မိသားစုတစ်ခုသည် အကြီးဆုံးသား ဖြစ်နေသည့်အပြင် ပို၍ဆိုးသည်မှာ မသန်စွမ်းဖြစ်ကာ ခက်ခဲစွာ အသက်ဆက်နေရသည့်ဘဝသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ချူယိသည် သူ၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်အပြတ်နှင့် ညာဘက်လက်အပြတ်တို့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် ခါးသီးသော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။

သူသည် ညီဖြစ်သူ၏ ပြတ်တောက်နေသော ခြေထောက်နှင့် ညီမဖြစ်သူသည် ပျောက်ကွယ်နေသော ညာဘက်လက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒီဘဝက... သနားစရာကောင်းလွန်းပါလား...”

ချူယိသည် ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများ ပြည့်နှက်သွားပြီး မျက်လုံးများ နီရဲလာခဲ့သည်။ ရေစက်က သူတို့အပေါ် ရက်စက်လွန်းလှသည်။

သို့သော် ထိုစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဝုန်း”

နက်ရှိုင်းသော အသံလှိုင်းတစ်ခုသည် ဝေးကွာလှသော ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ယံထက်မှ လာသည့်အတိုင်း ချူယိသည် စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် သံယောင်ဟောက်လိုက်သည်။

ချူယိသည် သူ၏ မျက်စိများ ဝါးတားတား ဖြစ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ကြီးမားလှသော ဘက်ဂွမ် ထိုက်ကျိ ဗျူဟာစက်ဝိုင်းကြီးတစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ထွက်လာကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပတ်နေရင်း  ခံ့ညားသော အငွေ့အသက်ကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဘက်ဂွမ် ထိုက်ကျိ ဗျူဟာစက်ဝိုင်းကြီး

ထံမှ သိမ်မွေ့သော အမျှင်တန်းပေါင်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ အရာအားလုံးနှင့် ဆက်စပ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

“အရာရာတိုင်းသည် [ယိ] မှ စတင်သည်”

ရှေးဟောင်းပြီး နက်ရှိုင်းလှသော တာအိုအသံကြီးတစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဟိန်းထွက်လာသဖြင့် နားစည်များပင် နာကျင်သွားရသည်။ ထို့နောက် တောက်ပသော ရွှေရောင် အက္ခရာများစွာသည် သူသည် မျက်စိရှေ့တွင် ယှက်နွယ်ကာ လင်းလက်လာပြီး၊ ခံ့ညားဆန်းကြယ်သော ကြေးနီရောင် ဘက်ဂွမ် ထိုက်ကျိ ဗျူဟာစက်ဝိုင်းကြီး

အဖြစ် စုစည်းသွားခဲ့သည်။

ထိုဗျူဟာစက်ဝိုင်းကြီးပေါ်တွင် သင်္ကေတများ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လှည့်ပတ်နေကြပြီး ကောင်းကင်သည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မီးတောက်များ အရှိန်ရလာကာ ဆန်းကြယ်သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ရွှေရောင်စာကြောင်းများသည် လေထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အကန့်အသတ်မဲ့ ပြောင်းလဲခြင်း တာအိုတရား၊ ကံကြမ္မာသည် လောင်စာဖြစ်သည်။

သင့်လက်ဖြင့် ပြောင်းလဲလိုက်သော မည်သည့် ကံကြမ္မာမဆို [ယိ] အမှတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားမည်

တောင်များကို ရွှေ့ပြောင်းခြင်း၊ ပင်လယ်များကို ဖို့သူ၊ အချိန်နှင့် လက္ခဏာများကို ဖြတ်သန်းခြင်း၊ ယင်နှင့် ယန်ကို ပြောင်းလဲခြင်း၊ ကောင်းကင်အောက်ရှိ မည်သည့်နည်းလမ်းမဆို ပြောင်းလဲနိုင်သည်။

ချူယိသည်  စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ရင်ဘတ်ထဲမှ နှလုံးခုန်သံသည် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် မြန်ဆန်နေခဲ့သည်။

“ဒါ... ဒါက ပါရမီဓာတ်ခံ အကူအညီလား...”

ချူယိသည် မယုံနိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူသည် အတန်ကြာ သေချာစွာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးမှ ထိုအံ့သြဖွယ်ရာ အရာသည် စနစ်တစ်ခု မဟုတ်သလို၊ နတ်ဘုရား လက်နက်တစ်ခုလည်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ အခြားကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းချိန်တွင် ဝိညာဉ်သည် ထူးဆန်းသော ပြောင်းလဲမှုကြောင့် နိုးထလာသည့် သူသည် သီးသန့် ပင်ကိုယ်ပါရမီအစွမ်း ဖြစ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောရလျှင် သူသည် အခြားသူများသည် ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်လျှင် သို့မဟုတ် အချို့သော ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပေါ်တိုးတက်မှုအပေါ် အရေးပါသော ရိုက်ခတ်မှု ဖြစ်စေနိုင်လျှင် အံ့ဩဖွယ်ရာ ယိ အမှတ်များကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ထိုယိအမှတ်များသည် ကောင်းကင်ဘုံကို စိန်ခေါ်နိုင်သော အစွမ်းများရှိပြီး သင်စိတ်ကူးနိုင်သည့် မည်သည့်အရာမဆို၊ စိတ်မကူးနိုင်သည့် အရာများကိုပင် အကောင်အထည်ဖော် ပေးနိုင်သည်။

“ဒါက ‘ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲခြင်း’ ဆိုတာလား...”

ချူယိသည် အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့သည်။ ပင်ကိုယ်ပါရမီအစွမ်း နိုးထလာခြင်းသည် သူသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေသောဘဝသို့ အလင်းရောင်တစ်စင်း ဆောင်ကြဉ်းပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် စိတ်လှုပ်ရှားမှု လျော့ပါးသွားပြီးနောက် သူသည် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင် အရေးကြီးဆုံးကိစ္စမှာ ဗိုက်ဝအောင် စားဖို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအစွမ်းက အချိန်ကိုက်ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက် နောက်ကျခဲ့လျှင် မောင်နှမသုံးဦးစလုံး ထိုဘုန်းကြီးကျောင်းပျက်ကြီးထဲတွင် ငတ်သေသွားကြလိမ့်မည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် အခြားကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာပြီး ငတ်သေသွားသည့် ပထမဦးဆုံးသူ ဖြစ်လာကာ ကူးပြောင်းသူများသည် အရှက်ခွဲမှု ဖြစ်လာပါလိမ့်မည်။

“ဒါပေမဲ့...ထိုယိအမှတ်တွေကို ငါ ဘယ်လိုသုံးရမလဲ...”

ချူယိသည် ရေရွတ်လိုက်ရင်း လက်ရှိရှိနေသော ယိ အမှတ်များကို အလိုအလျောက် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သညါ။

“၁၀ မှတ်”

ချူယိသည် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးမှ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားခဲ့သည် - သူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ့်ခြောက်နှစ်လုံးလုံး ထိုပါရမီအစွမ်းကို မနိုးထနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ ထိုကမ္ဘာသို့ ဝင်စားခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ထိုအစွမ်းသည် တကယ့်ကို တည်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း သူ မသိလိုက်ဘဲ သိမ်မွေ့သော အရာအချို့ကို ပြောင်းလဲခဲ့သဖြင့် ထိုအဖိုးတန် ယိ အမှတ်များကို စုဆောင်းမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ပမာဏက မများလှသော်လည်း ယခုအချိန်တွင်တော့ သူတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“၁၀ မှတ်ဆိုရင် ရပါပြီ။ အနည်းဆုံးတော့ စတင်ဖို့ ရင်းနှီးမတည်ငွေ ရှိတာပေါ့၊ ဘာမှမရှိတာထက်စာရင် အများကြီး သာပါသေးတယ်”

ချူယိသည် သူ၏ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဘောင်းဘီစအပြတ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ အတိတ်က ဝမ်းနည်းစရာ အတွေ့အကြုံများအပေါ် မကျေနပ်မှုနှင့် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်တို့ ဖြစ်သည်။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ချူယွဲ့သည် ရုတ်တရက်  ငိုယိုလိုက်ရင်း - “ကိုကို... ညီမလေး ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ လမ်းမတစ်ခုလုံးကိုတောင် မြိုချချင်တယ်...”

“မငိုပါနဲ့တော့”

ချူယိသည် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်ကို နောင်တရသွားပြီး ညီမလေးသည် ကောက်ရိုးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ကာ - “ခဏစောင့်နော်၊ ကိုကို မင်းအတွက် မျက်လှည့်ပြမယ်”

သူ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ထဲရှိ ဘက်ဂွမ် ထိုက်ကျိ ဗျူဟာစက်ဝိုင်းကြီးကို နှိပ်လိုက်သည်။ ကြက်ဥပါတဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ် သုံးပန်းကန်နဲ့ လဲလှယ်မယ်၊ ပူပူနွေးနွေး လုပ်ပေးပါ။

၀.၃ ယိ အမှတ်

သူ မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူတို့ရှေ့ရှိ ကွဲအက်နေသော ပန်းကန်လုံးအဟောင်းကြီးထဲတွင် အခိုးငွေ့များ ထွက်နေပြီး၊ ကြည်လင်သော ခေါက်ဆွဲရည်ပေါ်တွင် ဆီစက်လေးများ ပေါ်နေကာ၊ မွှေးကြိုင်သော စိမ်းစိမ်းစိုစို ဖြန်းထားလျက်၊ ရွှေရောင်သန်းနေအောင် ကြော်ထားသော ကြက်ဥပြုတ်လေးများက သွားရည်ကျစရာ အနံ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။

ချူအန်၏ မျက်လုံးများသည် အံ့အားသင့်လွန်း၍ ပန်းကန်ထဲသို့ ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့်  “ကိုကို... ကိုကိုက ဇရပ်ကြီးထဲက မီးဖိုချောင် နတ်ဘုရားကို ခိုးယူလိုက်တာလား... ဒီလို အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက် ဖန်တီးလိုက်တာလဲ...”

“စားစရာရှိတာ စားစမ်းပါ”

ချူယိသည် တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ညီဖြစ်သူသည် နဖူးကို သာသာလေး ခေါက်လိုက်သော်လည်း၊ သူသည် မျက်လုံးများမှာမူ ကျန်ရှိနေသော ၉.၇ ယိ အမှတ်များပေါ်တွင် သေချာစိုက်ကြည့်နေရင်း တံတွေးကို အလိုအလျောက် မြိုချလိုက်မိသည်။

သူသည် ခြေထောက်ကို အရင် ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် လက်ကို အရင် ပြန်ကောင်းအောင် လုပ်ရမလား

ဒါက ကျောင်းဝင်ခွင့် လျှောက်လွှာဖြည့်တာထက်ပင် ပိုပြီး ဆုံးဖြတ်ရ ခက်လှသည်။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး သူသည် ဘောင်းဘီစအပြတ်ကို ဆွဲလှန်လိုက်သဖြင့် ကြောက်စရာကောင်းသော ဒဏ်ရာရလဒ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုအဘိုးကြီးက သူ၏ ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးခဲ့စဉ်က ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဒဏ်ရာဖြစ်ပြီး သူသည် ရင်ထဲတွင် အမြဲမပြတ် နာကျင်နေရသော အရာဖြစ်သည်။

ချူယိသည် သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ခြေထောက်အသစ်တစ်ဖက်နဲ့ လဲလှယ်မယ်၊ မူလအတိုင်း အသစ်အတိုင်းပဲ

-၃ ယိ အမှတ်

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ ခြေထောက်ရင်းမှ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ ယားယံလာပြီး ပုရွက်ဆိတ်ပေါင်းများစွာက ကိုက်ခဲနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် အသားမျှင်အသစ်များသည် မိုးရွာပြီးနောက် မျှစ်ကလေးများ ထွက်လာသကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြန်ဆန်စွာ ပေါက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ချူယိသည် နာကျင်လွန်း၍ အသက်ရှုမှားသွားရပြီး အရိုးအပိုင်းအစများ ပြန့်ထွက်လာကာ ကြွက်သားများနှင့် သွေးကြောများက သူတို့အပေါ်တွင် ရက်ကန်းရက်သကဲ့သို့ မြန်ဆန်ပြီး စနစ်တကျ ယှက်နွယ်သွားကြသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုနာကျင်မှုသည် ထိုအဘိုးကြီးက သူ၏ ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးခဲ့စဉ်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ပြင်းထန်လှသည်။ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးစက်များ တဖျက်ဖျက် စီးကျလာပြီး အောက်ရှိ ကောက်ရိုးဖျာကြီးကို စိုစွတ်သွားစေခဲ့သည်။

“ကိုကို... ကိုကို့ ခြေထောက် ကိုကို့ ခြေထောက်”

ချူယွဲ့သည် ကြောက်လန့်လွန်း၍ သူမ ခေါက်ဆွဲရည်များကို နေရာအနှံ့ မှောက်ကျကုန်ပြီး ချူယိသည် ခြေထောက်ကို ကြောက်လန့်တကြား ထောက်ပြရင်း အသံများ တုန်ရင်နေခဲ့သည်။

ချူယိသည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သစ်လွင်စွာ ပေါက်ရောက်လာသော ခြေထောက်သည် ပဲပြားအနုလေးကဲ့သို့ ဖြူစင်လှပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ ခြေထောက်ကို မြှောက်ကာ နံရံကို တင်းကြပ်စွာ ကန်ထုတ်လိုက်ရာ “ဝုန်း” ကနဲ အသံနှင့်အတူ ထုတ်တန်းများထက်မှ ဖုန်မှုန့်များ တုန်ခါကျလာခဲ့သည်။

ကျန်ရှိသော ၆ ယိ အမှတ်များနှင့်အတူ ချူယိသည် လက်များ တုန်ရင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ပြတ်တောက်နေသော ညာဘက်လက်မောင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကိုင်တွယ်လိုက်ကာ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။ လက်မောင်းတစ်ဖက်နဲ့ လဲလှယ်မယ်၊ တုတ်တွေကိုပါ ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ လက်မျိုး

-၃ ယိ အမှတ်

ထိုတစ်ကြိမ်တွင် ပိုမိုအံ့ဩဖွယ်ရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ပြတ်တောက်နေသော လက်မောင်းထိပ်မှ သွေးမြူခိုးများ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လက်ချောင်းငါးချောင်းသည် မြေကြီးကို ထိုးဖောက်ထွက်လာသည့် မျှစ်ကလေးများကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် သန်မာစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ချူယိသည် နာကျင်လွန်း၍ ဆဲဆိုလိုက်မိသည်။ “ ဒါက သုံးဖက်မြင် ပုံနှိပ်စက်အတိုင်းပဲ၊ ငါ့ကို သေအောင် သတ်နေတာပဲ”

ချူယိသည် သစ်လွင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသော လက်ချောင်းများကို ကွေးဆန့်ကြည့်ရင်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများ ပြန်လည်ပြည့်စုံလာသည့် အံ့ဩဖွယ်ရာ ခံစားချက်ကို မြတ်နိုးစွာ ခံစားနေစဉ်၊ ဘုန်းကြီးကျောင်း တံခါးပြင်ပမှ ဇီးကွက်တုတ်ြင့် မြေကြီးကို ထောက်လိုက်သည့် “ဒုန်း... ဒုန်း” အသံကြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကွဲအက်နေသော အသံကြီးတစ်သံ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ “ငါ့ကောင်လေးတွေ၊ ဒီနေ့ အကြွေစေ့ နှစ်ဆယ် ရပြီးပြီလား...”

ချူယိသည် ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ ထိုအဘိုးကြီးသည် နေ့စဉ် ညနေ ၅ နာရီမှ ၇ နာရီအတွင်း ပိုက်ဆံလာတောင်းလေ့ရှိပြီး အကြွေစေ့တစ်ပြားမျှ လျော့နည်းပါက အိုက်တင်လုပ်ကာ ရိုက်နှက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ကောက်ရိုးဖျာပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ပန်းကန်လုံးအလွတ် သုံးလုံးကို အလိုအလျောက် ငုံ့ကြည့်လိုက်မိရာ၊ သစ်လွင်စွာ ပေါက်ရောက်လာသော ခြေထောက် ကြွက်သားများမှာ မထိန်းနိုင်ဘဲ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး ရင်ထဲတွင် ပြင်းထန်သော ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တင်းမာမှုများ တိုးဝင်လာခဲ့တော့သည်...။