အခန်း (၄၂)  ဧကရာဇ်၏မျှော်မှန်းချက်သည် လက်ရှိအခြေအနေတွင်သာ ကန့်သတ်မထားပေ

ဖြန်း ဖြန်း ဖြန်း

ပိုင်ဟုန်နှင့် မိစ္ဆာဧကရာဇ်တို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း စွမ်းအားများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြာပွတ်ရှည်များက ပိုင်ဟုန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ရိုက်နှက်နေသည်။

နာကျင်မှုကြောင့် သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ၏ သေဆုံးမှုက သူ့ကို နာကျည်းမှုများဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာစေသည်။

နားထောင်စမ်း ကောင်လေး... ငါ မင်းကို သင်ပေးမယ့် ကျင့်စဉ်ကကျဆုံးသွားသော မသေမျိုးကျမ်းစာလို့ ခေါ်တယ်။

မိစ္ဆာဧကရာဇ်၏ အသံက ပိုင်ဟုန်၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ထိုကျမ်းစာကို အောင်မြင်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်လျှင် စစ်မှန်သော မသေမျိုး အဆင့်အထိ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဟုန်၏စိတ်ထဲတွင် ဆန်းကြယ်ပြီး ယုတ်မာသော စာသားများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုစာသားများသည် သူ၏ အသိတရားကို ဝါးမြိုနေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း စွမ်းအားကို မက်မောသောကြောင့် သူသည် ဆက်လက် ကျင့်ကြံရန် ရွေးချယ်လိုက်တော့သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း မဟာချင်မင်းဆက်၏ နန်းတော်အတွင်း၌ ယင်ချီသည် အင်အားကြီး မျိုးနွယ်စုများမှ ပို့သလိုက်သော မိန်းမပျိုများထဲမှ မိန်းမစိုး သုံးဦးကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

သူသည် အလှအပထက် မိမိအတွက် အသုံးဝင်မည့်သူများကိုသာ ရွေးချယ်လေ့ရှိသည်။

ယင်ချီသည် သူ၏လျှို့ဝှက်ခန်းအတွင်း၌ မုန့်ချင်းယန် နှင့် ဆောင်းဦးလမင်းတို့နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

ဆောင်းဦးလမင်းမှာ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသဖြင့် ယင်ချီက သူမကို အရင်းအမြစ်များ ပေးကာ ဆက်လက် ကျင့်ကြံရန် လွှတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ယင်ချီသည် မုန့်ချင်းယန်နှင့်အတူ နှစ်ပါးသွားကျင့်စဉ်ကို စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် နောက် ၁၀ နှစ်အတွင်း သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရန် ရည်မှန်းထားသည်။

မဟာချင်မင်းဆက်၏ အင်အားကြီးထွားလာမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မင်းဆက်များမှာ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။

ချုံလန်မင်းဆက်သည် မဟာချင်ကို မတွန်းလှန်နိုင်သဖြင့် မိမိတို့၏ ဘိုးဘွားပိုင် နယ်မြေကို စွန့်ခွာကာ တစ်နိုင်ငံလုံး အဝေးသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ချုံလန်ဧကရာဇ်သည် မိမိ၏နယ်မြေကို စွန့်ခွာရသည့်အတွက် ဝမ်းနည်းနေသော်လည်း သူ၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သူ ကောင်းကင်နတ်ဘုရားက သူ့ကို နှစ်သိမ့်ခဲ့သည်။

ငါ့မြေး... လူဆိုတာ ရှေ့ကိုပဲ ကြည့်ရမယ်။ ငါတို့မျိုးနွယ် ဆက်ရှိနေသရွေ့ ချုံလန်မင်းဆက်က ထာဝရ တည်တံ့နေမှာပဲ။ မဟာချင်ဧကရာဇ်ကိုလည်း ရန်မငြိုးထားပါနဲ့။ သူက ငါတို့မျိုးနွယ်ကို အမြစ်ပြတ် မသတ်ဘဲ ပြောင်းရွှေ့ဖို့ အချိန်ပေးတာဟာ တကယ့်ကို ကရုဏာထားတာပဲ။ ဧကရာဇ်တစ်ယောက် ဖြစ်တဲ့အတွက် မင်းရဲ့ အမြင်ကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ထားရမယ်။

ချုံလန်မင်းဆက်သည်အရှက်တကွဲပြောင်းရွှေ့နေရသော်လည်းနောင်တစ်ချိန်တွင်မဟာချင်နှင့်အတူပခုံးချင်းယှဉ်တိုက်ပွဲဝင်ရမည့်နေ့ကိုမျှော်လင့်ရင်းအဝေးသို့ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။