အခန်း (၁၃၃)  နန်ကုန်းဝူမုန်း

နာမည်မဲ့ဧကရာဇ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အန်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးမှာ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိဘဲ သူ၏ အသက်ရှင်သန်ခွင့်မှာ ထိုရှေးဟောင်းဘီလူးကြီး၏ လက်ထဲတွင်သာ ရှိတော့သည်။

အန်မိသားစု၏ အစောင့်အရှောက်ဝိညာဉ်ဖြစ်သော ဘီလူးကြီးသည် အခြေအနေကို သုံးသပ်ပြီးနောက် နာမည်မဲ့ဧကရာဇ်အား အဖိုးတန်လှသော မသေမျိုးဘိုးဘေးဆေးနီကို ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏မျိုးနွယ်စုဝင်များ ပြစ်မှားမိသည်ကို ဝန်ခံကာ အန်ယုအား အစအနဖျောက်ခြင်းမပြုဘဲ လူပြန်ဝင်စားခွင့်ပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။

ကြီးမြတ်တဲ့တည်ရှိမှုကြီးရယ် ကျွန်တော့်ရဲ့ အန်မိသားစုက ဒီဆေးနီကို ဆက်သပါ့မယ်။ သူ့ကို လူပြန်ဝင်စားခွင့်လေးတော့ ပေးသနားပါ။

ပြီးတော့ မဟာချင်ဧကရာဇ်ကိုလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂါရဝကို တစ်ဆင့်ပါးပေးပါ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် မဟာချင်ကို လာရောက်ပြီး အပြစ်ဝန်ခံပါ့မယ်ဟု ဘီလူးကြီးက ရိုးသားစွာ ပြောဆိုခဲ့သည်။

နာမည်မဲ့ဧကရာဇ်သည် ဘီလူးကြီး၏ ရိုးသားမှုကို မြင်သဖြင့် အလျှော့အတင်းလုပ်ကာ အန်ယုကိုသာ လူပြန်ဝင်စားခွင့် ပေးခဲ့သည်။ 

သို့သော် အန်ဝေဝေါ်ကိုမူ မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်ကြောင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုခဲ့သည်။

အန်မိသားစု၏ဘိုးဘေး အန်ယု သည် သူ၏ အမှားအတွက် နောင်တရကာ ဘိုးဘေးကြီး၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်၍ ကန်တော့ခဲ့သည်။ 

ထို့နောက် သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး ဝိညာဉ်အစစ်အမှန်ဖြင့် လူပြန်ဝင်စားခြင်း လမ်းကြောင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ဘီလူးကြီး၏ နိယာမအကာအကွယ်ကြောင့် သူသည် နောင်တစ်ချိန်တွင် အန်မိသားစု၌ပင် ပြန်လည်မွေးဖွားကာ ယခုဘဝမှတ်ဉာဏ်များကို ပြန်လည်ရရှိနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် ရှိနေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ မဟာဝေအင်ပါယာ၌ နန်ကုန်းဝူမုန်း သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စိတ်ပျက်အားငယ်နေသည်။

သူသည် အရှင်ချန်ယောင်၏ ကူညီမှုဖြင့် ဧကရာဇ်အရှင်မြတ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး နန်ကုန်းမျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း နေမင်းပမာ ထွန်းလင်းတက်ကြွနေသော မဟာချင်ကို မြင်သောအခါ အသက်ရှူရကျပ်သလို ခံစားနေရသည်။

အထူးသဖြင့် အရှင်ချန်ယောင်သည် ယင်ချီ၏ ကံကြမ္မာကို တွက်ချက်ရန် ကြိုးစားရင်း ဒဏ်ရာရကာ သတိလစ်သွားခဲ့ခြင်းက သူ့ကို ပို၍ ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

 အရှင်ချန်ယောင်တောင် မခန့်မှန်းနိုင်သော ယင်ချေ၏ နောက်ကြောင်းမှာ မည်မျှ နက်ရှိုင်းမည်နည်း။

သို့သော်ခဏအကြာတွင်နန်ကုန်းဝူမုန်း၏မျက်လုံးထဲ၌တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြန်သည်။