အခန်း (၁၀၇) ဘိုးဘေးတွေ ဘာလို့ ထွက်ပြေးတာလဲ 

"ရပ်လိုက်စမ်း အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်"

ချင်းဓားမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဖျက်ဆီးခြင်း အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ သံမဏိဝံပုလွေဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားသည်။

ဇိုရှဲ့သည် မိမိကို အမှန်တကယ် သတ်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

ငါက သံမဏိဝံပုလွေ ဧကရာဇ်ပဲ မင်း ငါ့ကို ထိရင် နတ်ဘုရားအကြွင်းအကျန်ရဲ့ အမျက်ဒေါသကို ခံရလိမ့်မယ်။

အဲ့ဒီကျရင် မင်းတို့ မဟာချင်ပြေးစရာ မြေရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။

သူသည် ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ရင်း နိုင်ငံတော်ကာကွယ်ရေး အစီအရင်များကို အစွမ်းကုန် အသက်သွင်းလိုက်သည်။

သို့သော် နတ်ဘုရားစစ်စစ် ရတနာရှေ့တွင် ထိုအစီအရင်များမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ပါးလွှာနေပြီး သူ ကိုင်ဆောင်ထားသော တံဆိပ်တော်မှာပင် ကြောက်ရွံ့တုန်ရင်နေသည်။

ဂလန်း

ကြည်လင်သော ဓားသံတစ်ချက်နှင့်အတူ သံမဏိဝံပုလွေ ဧကရာဇ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြူမှုန်များအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝိညာဉ်ပါ ကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ဇိုရှဲ့သည် သေဆုံးသွားသော ဧကရာဇ်ကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သံမဏိဝံပုလွေမင်းဆက်က ခေါင်းမာလွန်းတယ်။ အားလုံး နားထောင်ကြ... မြို့ကို သိမ်းပိုက်ပြီး အကုန်သတ်စေ။

ဇိုရှဲ့ အတည်အပေါက် တိုက်ခိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သံမဏိဝံပုလွေ ဘိုးဘေးသုံးပါးမှာ မင်းဆက်နှင့်အတူ အသေမခံဘဲ ထွက်ပြေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ခက်ခဲစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့ရသဖြင့် အာဏာကို စွန့်လွှတ်ရန် ဝန်လေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြေးကြ ငါတို့ အသက်ရှင်နေသရွေ့ သံမဏိဝံပုလွေမင်းဆက် ပြန်ထူထောင်လို့ ရသေးတယ်။

ဘိုးဘေးကြီးများ ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သံမဏိဝံပုလွေ တော်ဝင်မိသားစုဝင်များနှင့် အရာရှိများမှာ မှင်တက်သွားကြသည်။

သူတို့ လေးစားအားကိုးခဲ့သော ဘိုးဘေးကြီးများက အရေးကြုံချိန်တွင် သူတို့ကို ပစ်ပယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘာလို့လဲ ဘာလို့လဲ မင်းတို့က ဘိုးဘေးတွေ ဖြစ်ပြီးတော့ ငါတို့ကို ဒီလိုပဲ ပစ်ထားခဲ့တာလားဟု ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်းတစ်ဦးက နာကျည်းစွာ အော်ဟစ်မေးမြန်းသည်။

သို့သော် ထွက်ပြေးနေသော ဘိုးဘေးတစ်ဦးက ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်သည်-မင်းတို့ ဘာသိမှာလဲ ငါတို့ အသက်ရှင်နေမှ မင်းဆက်ရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဆက်ထိန်းနိုင်မှာ မင်းတို့က ဘိုးဘေးကို ပြန်ပြောရဲတယ်လား သေဖို့သာ ပြင်ထားလိုက်တော့။

"မင်းတို့ ပြေးနိုင်မယ် ထင်နေလား"

ဇိုရှဲ့က ကျန်ရှိသော ဧကရာဇ် ၉ ပါးနှင့် မဟာချင်စစ်တပ်ကို မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ထွက်ပြေးနေသော ခွေးအိုသုံးကောင်နောက်သို့ လိုက်လံ အမဲလိုက်တော့သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ဇိုရှဲ့၏ ဓားချက်အောက်၌ ဘိုးဘေးနှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျဆုံးသွားသည်။

သူတို့၏ ဧကရာဇ်သွေးများမှာ ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် စီးကျလာပြီး သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ကျန်ရှိနေသော အဘွားအိုမှာ အသက်ဘေးမှ လွတ်ရန် သူမ၏ သက်တမ်းကို ရင်းနှီးကာ အစွမ်းကုန် ထွက်ပြေးနေသော်လည်း ဇိုရှဲ့၏ လက်မှ လွတ်မြောက်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။