အခန်း (၈၉) ကမ္ဘာမြေမှ ဧည့်သည်တော်

"ဟဲဟဲ မင်း ဒီကိုပြန်လာမယ်ဆိုတာ ငါ သိသားပဲ။ မင်းတော်တော် သတ္တိရှိတာပဲ ငါတို့ ဒီလောက် လူအများကြီး ရှိတာကို မြင်ရဲ့သားနဲ့ တက်လာရဲသေးတယ်"

ကျားနက်သည် ကျန်းချင်းရှန်းကို ကြည့်ကာ ယုတ်မာသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းကို ငါသတ်မယ်" ကျန်းချင်းရှန်းသည် အမောဖြေပြီးနောက် ခါးရှိ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ရူးသွပ်နေသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကျားနက်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

ဘုန်း... သို့သော် ကျားနက်မှာ အင်မတန် သန်မာလှသည်။ ကျန်းချင်းရှန်း အနားသို့ မကပ်နိုင်ခင်မှာပင် ကျားနက်၏ ခြေထောက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် လွင့်စဉ်သွားတော့သည်။

"သူ့ရဲ့ ခြေလက်တွေကို ဖြတ်ပစ်လိုက် ပြီးရင် ဒီအလှလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ငါ မင်္ဂလာဦးည ဆင်နွှဲတာကို ကြည့်လို့ရအောင် ဂူဝမှာ ချိတ်ဆွဲထားလိုက်ကြ" ကျားနက်သည် ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကျား" ထိုလက်ပါးစေများမှာ ခုနက ကျားနက်၏ ကန်ကျောက်ခြင်း ခံထားရသော်လည်း ကျားနက်၏ အစွမ်းကို ကြောက်ရွံ့ကြသဖြင့် ဘာမှ မပြောဝံ့ဘဲ ကျန်းချင်းရှန်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တုပ်နှောင်လိုက်ကြသည်။

ရွှမ်း...

"အား..."

ဓားဖြင့် မွှန်းသည့် အသံများနှင့်အတူ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက်၊ ကျန်းချင်းရှန်းမှာ ခြေလက်မရှိသော လူသားဝက်တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ဂူဝတွင် မီးအိမ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ချိတ်ဆွဲခံလိုက်ရတော့သည်။

"မင်းတို့တွေ သေချာ စောင့်ကြပ်ထားကြ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အထဲပေးမဝင်နဲ့" ကျားနက်သည် သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်ကာ ရမ္မက်ဇောဖြင့် ချန်နန်းနန်းနှင့် ချန်မုန့်မုန့်တို့ဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

"ဟဲဟဲ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို ငါတောင့်တနေတာ တစ်လကျော်ပြီ။ ဒီနေ့တော့ ငါ့ဆန္ဒ ပြည့်ရတော့မယ်"

"သူ... သူတို့ကို... လွှတ်ပေးပါမင်း... မင်းမှာ... တစ်ခုခုရှိရင်... ငါ့... ငါ့ကိုပဲ လုပ်ပါ"

ဂူဝတွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသော ကျန်းချင်းရှန်းသည် သွေးများကို အန်ထုတ်ရင်း ကျားနက်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ အော်ပြောလိုက်သည်။

ဝုန်း...

"ဟားဟားဟား..."

ယုတ်မာသော ရယ်မောသံများနှင့်အတူ အဝတ်အစားများ ဆုတ်ဖြဲခံရသည့် အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး မိန်းကလေးငယ် နှစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးကြသည်။

သို့သော် ဂူမှာ ကျဉ်းမြောင်းလှသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျားနက်၏ လက်ထဲသို့သာ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားကြရသည်။

တောက်... တောက်...

ကျန်းချင်းရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ သွေးများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစိမ့်စိမ့် ကျဆင်းနေပြီး သွေးပွင့်လေးများအလား မြေပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။

"အနား... အနား မလာနဲ့ လာရင် ငါ့ကိုယ်ငါ သတ်သေလိုက်မှာ" ချန်နန်းနန်း၏ လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း ရောက်ရှိနေသည်။ သူမသည် ထိုဓားမြှောင်ကို သူမ၏ လည်ပင်းတွင် တင်းတင်းကပ်ထားကာ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် ကျားနက်ကို ကြည့်နေသည်။

"မင်းမှာ ဓားမြှောင်ရှိပေမယ့် မင်းရဲ့ ညီမလေးမှာရောရှိလား ငါ့စကားကို နားထောင်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ မင်းညီမလေးကို အရင်ယူပြီး အပြင်က လူအုပ်ထဲ ပစ်ထည့်ပေးလိုက်မှာ အဲ့ဒီကောင်တွေက အစာမစားရတာ ကြာတဲ့ ဝံပုလွေတွေလို စောင့်နေကြတာ မင်းအသိပဲ"

ကျားနက်သည် အလျင်လိုပုံမရပေ။ သူသည် ချန်မုန့်မုန့်ကို သူ၏ ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်ကာ သူမ၏ မေးစေ့ကို တင်းတင်းညှစ်လျက် ချန်နန်းနန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း လူမုဆိုး ငါ့အဖေက မင်းအပေါ် ကောင်းခဲ့တာကို အခုတော့ သူ့သမီးတွေကို ဒီလို လုပ်ရက်တယ်လား မင်း တကယ်ကို ဆိုးဆိုးဝါးဝါး သေရမှာပါ"

ချန်နန်းနန်း၏ လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်မှာ မြေပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များမှာ ဆည်ကျိုးသကဲ့သို့ စီးကျလာပြီး သူမ၏ ညစ်ပေနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် စီးဆင်းသွားတော့သည်။

"ဟဲဟဲ... ဒါမှပေါ့"

ကျားနက်သည် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ ချန်နန်းနန်းကို ပွေ့ချီလိုက်ပြီး ဂူအတွင်းရှိ ကောက်ရိုးအခင်းဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

"ပတ်ဝန်းကျင်က နည်းနည်း ကြမ်းတမ်းပေမယ့် အလှလေး နှစ်ယောက်နဲ့ဆိုတော့ ငါ မရှုံးပါဘူး"

သူသည် ချန်နန်းနန်းကို ကောက်ရိုးပုံပေါ်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ပစ်ချလိုက်ပြီးနောက် သွေးများ စွန်းထင်နေသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံကို ချွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက ချန်နန်းနန်းပေါ်သို့ ဖိကပ်တော့မည့် အချိန်မှာပင် ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် အခန်းအတွင်း ဖြတ်ပြေးသွားသည် ထိုဓားချက်သည် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖောက်ထွက်ကာ ကျားနက်၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်တော့သည်။

သွေးများ ပန်းထွက်သွားကာ ချန်နန်းနန်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်ဟပ်သွားသဖြင့် သူမမှာ မှင်တက်သွားရသည်။

"ဘယ်သူလဲ ဘယ်သူရှိတာလဲ" ကျားနက်သည် ပြတ်သွားသော သူ၏ လက်မောင်းကို ဖိထားရင်း ဂူအပြင်ဘက်သို့ သတိကြီးစွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အသက်ငင်နေသော ကျန်းချင်းရှန်းသည် မျက်လုံးကို အားယူဖွင့်ကာ ကြည့်လိုက်ရာ လူငယ်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်လိုက်ရသည်။

"မင်းပဲ ချန်ရှင်းဟေ ကယ်ခဲ့တဲ့ ကောင်လေးပဲ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဓားစွမ်းအင်ကို ထုတ်လွှတ်နိုင်ရတာလဲ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်က ဒီကျွန်းမှာ မထိခိုက်ဘူးလား" ကျားနက်သည် ရှောင်ချီကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေသည်။

မင်းတို့ရဲ့ အမှိုက်ကိစ္စတွေမှာ ငါမပါချင်ပေမယ့် မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက တကယ်ကိုရက်စက်လွန်းတယ် ရှောင်ချီသည် သက်ပြင်းချကာ ကျားနက်ကို ရွံရှာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

"အရှင် အရှင်ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါ။ နောက်ဆိုရင် အရှင်ခိုင်းတာ အကုန်လုပ်ပါ့မယ် ဒီမိန်းမနှစ်ယောက်လုံးကိုလည်း အရှင်ပဲ ယူလိုက်ပါ"

ရှောင်ချီ၏ ရှေ့တွင် လွင့်မြောနေသော ဓားပျံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျားနက်မှာ ချက်ချင်းပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။

ဤလူငယ်က မည်သို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သုံးနိုင်သည်ကို သူ မသိသော်လည်း ရှောင်ချီက သူ့ကို သတ်နိုင်စွမ်းရှိသည်ကိုတော့ သူ သေချာပေါက် သိလိုက်ပြီဖြစ်သည်။

"မင်းကို သတ်မှာက ငါမဟုတ်ဘူး ပြီးတော့ လက်ရှိ ငါ့အခြေအနေနဲ့ မင်းကို သတ်နိုင်ချင်မှ သတ်နိုင်လိမ့်မယ်။" ရှောင်ချီသည် အေးစက်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဓားရှည်မှာ လျှပ်စီးအလား ပျံသန်းသွားကာ ကျားနက်၏ ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ချလိုက်တော့သည်။

ရှောင်ချီသည် ကျန်းချင်းရှန်းရှိရာသို့ လျှောက်သွားကာ သူ့ကို အောက်သို့ ချပေးလိုက်သည်။ သူ့ကို တုပ်နှောင်ထားသော ကြိုးများကို ဖြည်ပေးပြီးနောက် ဒဏ်ရာများကို အမြန် ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။

"ကျေး... ကျေးဇူး..." ကျန်းချင်းရှန်း၏ အသံမှာ အင်မတန် အားနည်းနေသဖြင့် ရှောင်ချီပင် သေချာ မကြားရပေ။

"ကျေးဇူးပြုပြီး..သူတို့ကို...သေချာ... စောင့်ရှောက်... ပေးပါ..." အားနည်းလှသော အသံမှာ ရှောင်ချီ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

"ငါ သေပြီးရင်...ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေကို... ဖတ်ကြည့်နိုင်ပါတယ်...ဒါဆိုရင် မင်းတို့... ဒီကျွန်းကနေ...လွတ်မြောက်ဖို့ လမ်းစ... ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မယ်..."

ကျန်းချင်းရှန်းသည် စကားကို အင်မတန် ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောခဲ့ရသည်။ ရှောင်ချီမှာ သူ စကားဆုံးသည်အထိ အကြာကြီး စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ကျန်းချင်းရှန်းသည် အသက်ဓာတ် ကုန်ဆုံးသွားသကဲ့သို့ မျက်လုံးများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်သွားကာ အသက်ရှူသံများ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုချင်းရှန်း..."

ချန်နန်းနန်းသည် ကောက်ရိုးပုံပေါ်မှ အားယူကာ တွားသွားပြီး ရောက်လာသည်။ သူမ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး ခုနက ရုန်းကန်ခဲ့ရမှုတွင် သူမ၏ အင်အားများ ကုန်ဆုံးသွားပုံရသည်။ တွားသွားခြင်းမှာပင် သူမအတွက် အင်မတန် ပင်ပန်းနေပုံရပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ရီနေသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကျန်းချင်းရှန်း၏ ဦးခေါင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှောင်ချီ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

"ဒါ ဘာလဲ" ရှောင်ချီသည် ရန်သူ့တိုက်ခိုက်မှု သို့မဟုတ် ကိုယ်စားပြုသိမ်းပိုက်ခြင်းဟု ထင်ကာ ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် ရှောင်ချီသည် ကျန်းချင်းရှန်းကို အထင်မှားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ဤကျန်းချင်းရှန်းသည် တစ်စုံတစ်ရာသော နည်းလမ်းကို အသုံးပြုကာ သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကို ရွှေရောင်အလင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး မသေခင်မှာ ရှောင်ချီ၏ စိတ်ထဲသို့ ပေးပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစပိုင်းတွင် ရှောင်ချီမှာ ၎င်းကို အလေးမထားဘဲ ကျန်းချင်းရှန်း၏ အလောင်းကို မြှုပ်နှံရန် ပြင်ဆင်နေခဲ့သော်လည်း ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူ၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းသွားတော့သည်။

"ဒီလူက ဒီကမ္ဘာက မဟုတ်ဘူးလား" ရှောင်ချီသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ရုပ်အလောင်းကို အံ့သြစွာ ကြည့်ရင်း မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူ့ရှေ့က ကျန်းချင်းရှန်းသည် ကမ္ဘာမြေဟု ခေါ်သော နေရာတစ်ခုမှ လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူများ မရှိသော်လည်း နည်းပညာမှာ အလွန်တိုးတက်လှသည်။

အကြောင်းပြချက် တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ကျန်းချင်းရှန်း၏ ဝိညာဉ်သည် ဤကမ္ဘာရှိ ကျန်းချင်းရှန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှောင်ချီကို ဤမှတ်ဉာဏ်များ ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ရှောင်ချီအနေဖြင့် သူ၏ အသိပညာများကို အသုံးပြုကာ သစ်သားလှေတစ်စင်း တည်ဆောက်ပြီး ချန်နန်းနန်းနှင့် ချန်မုန့်မုန့်တို့ကို ဤကျွန်းမှ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ရန်အတွက်ပင် ဖြစ်သည်။