အခန်း (၈၂)  လေလွင့်သူရှောင်ချီ

ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ သူ၏ ယခင်ဘဝတွင် ယွင်ကျူ ကုန်းမြေပေါ်၌ အနှစ်နှစ်ဆယ်ကျော် နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း မဟာဝေနိုင်ငံ ပြင်ပသို့ ခြေတစ်လှမ်းပင် မချဖူးခဲ့ပေ။

ထိုကုန်းမြေ၏ အမည်ကိုပင် သူမသိခဲ့ပါလား သူ၏ နိမ့်ပါးသော ကျင့်စဉ်အဆင့်က သူ၏ အမြင်အာရုံကို တကယ်ပင် ကန့်သတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ယဲ့ဖန်သည် နယ်ပယ်ပြင်ပ အင်အားစုများမှ လူအချို့ကို သွားရောက် စော်ကားမိသည်ဟု သူ ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း ထိုအင်အားစုများမှာ မည်မျှအစွမ်းထက်သည်ကို သူ နားမလည်ခဲ့ပေ။ မဟာဝေနိုင်ငံ နယ်စပ်ပြင်ပရှိ ဂိုဏ်းတစ်ခု သို့မဟုတ် မိသားစုတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။

ယခုမူ ဤအမျိုးသား၏ စကားအချို့ကို ကြားလိုက်ရရုံဖြင့် ရှောင်ချီ၏ ရှေ့မှောက်တွင် တံခါးကြီးတစ်ချပ် ပွင့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ကမ္ဘာကြီးကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ဆိုလိုတာက ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ ငါတို့ဟာ အခု မဟာဝေနိုင်ငံရဲ့ ကျောက်စိမ်းကညာဂိုဏ်းနဲ့ မိုင်ပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး ဝေးကွာနေတာပေါ့။ မင်း ပြန်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် အဲ့ဒါက သိပ်တော့ မလွယ်လှဘူးနော်။

မင်း ဖြတ်ကျော်ရမယ့် ပင်လယ်ပြင်တွေ တောင်တန်းတွေနဲ့ မြစ်ချောင်းတွေက မင်းရဲ့ စိတ်ကူးထက် ပိုပြီးကျယ်ပြောလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ အခုရှိနေတဲ့ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်နဲ့ ပြန်မယ်ဆိုရင်တောင် အနည်းဆုံး တစ်လကျော်လောက် ကြာလိမ့်မယ်။

ဒါ့အပြင် ဒီပင်လယ်ပြင်ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ မင်း ဓားစီးပြီး ပျံသန်းနိုင်တယ်ဆိုရင်တောင် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေက အရမ်း မြန်မြန် ကုန်ခမ်းသွားလိမ့်မယ်။ ကမ်းခြေကို မရောက်ခင်မှာတင် မင်းရဲ့ စွမ်းအားတွေ ကုန်သွားပြီး ပင်လယ်ထဲ ပြုတ်ကျသွားနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ငါတို့က ဒီကို သင်္ဘောနဲ့ လာကြတာပေါ့။

ပြီးတော့ မင်း ခုနက မေးခဲ့တဲ့ ပန်းရောင်ဝတ်စုံနဲ့ မိန်းကလေးလား တကယ်ပဲစိတ်မကောင်းပါဘူး ငါ သူမကိုလုံးဝ မတွေ့ခဲ့ဘူး။

ငါတို့ မင်းကို ကယ်တုန်းက မင်းတစ်ယောက်တည်းပဲရှိတာပါ။ မင်းရဲ့ ကျင့်စဉ်ကသာ မနက်နဲခဲ့ရင် ပင်လယ်ရေထဲမှာ ဒီလောက်ကြာကြာ နစ်မြုပ်နေတဲ့အတွက် မင်း အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ထိုအမျိုးသားသည် ရေတစ်ငုံ သောက်ကာ လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။ သို့သော် ပန်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးအကြောင်း ပြောသောအခါတွင်မူ သူသည် ခေါင်းကိုသာ ခါရမ်းလျက် အားနာသော လေသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ချီသည် သူ၏ ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကာ စိတ်ဆင်းရဲစွာ ကုပ်ခြစ်နေမိသည်။

သူ၏ ညီမလေး ဘေးကင်းပါ့မလားဆိုသည်ကို သူ မစိုးရိမ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ ဒါတွေ အကုန်လုံးက သူ့အပြစ်တွေသာ ဖြစ်သည်။ ဘာလို့များ ထွက်ပြေးတဲ့အခါ သူမကိုပါ ခေါ်လာခဲ့မိတာလဲ။

ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းက အလိုရှိနေတာက သူ့ကိုပဲလေ သူ့ညီမလေးနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး။ သူမသာ ဝိညာဉ်ဓားဂိုဏ်းမှာ ကျန်ခဲ့ရင် ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ရှောင်ချီ တွေးလေလေ နောင်တရလေလေ ဖြစ်ကာ သူ၏ခေါင်းကို ပို၍ပင် အားရပါးရ ကုပ်နေမိတော့သည်။

ညီငယ် ဘာဖြစ်လို့လဲ ဖြေရှင်းလို့မရတဲ့ ကိစ္စဆိုတာ မရှိပါဘူး ငါ့အမြင်အရဆိုရင် မင်းက နယ်နိမိတ်ဖြတ်ကျော် ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို သုံးလိုက်ပြီး အာကာသ လှိုင်းလေထန်မှုကြားမှာ မင်းရဲ့ ညီမလေးနဲ့ လမ်းခွဲမိသွားတာ ဖြစ်ရမယ် ဟုတ်တယ်မလား။

အရမ်း စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ဦး ငါ့အထင်တော့ မင်းရဲ့ ညီမလေးက လမ်းမှာတင် မင်းနဲ့ လမ်းခွဲသွားတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်ဒါက နယ်နိမိတ်ဖြတ်ကျော် ကျောက်စိမ်းအဆောင်ရဲ့ ဝိသေသလက္ခဏာတစ်ခုပဲလေ။

ရှောင်ချီ၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ထိုအမျိုးသားက လက်ကာပြကာ နှစ်သိမ့်စကား ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ချီသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ်ကို လှည့်ပတ်ကာ သူ၏စိတ်တည်ငြိမ်မှုကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ စိတ်ထဲက အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ အတွေးများကို ဖယ်ရှားပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"စီနီယာရဲ့ အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီကျေးဇူးကို အစွမ်းကုန်ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။

ဒါပေမဲ့ စီနီယာအနေနဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ယွင်ကျူ ကုန်းမြေကို ပြန်ပို့ပေးလို့ ရမလားကျွန်တော် အခု အမြန်ဆုံး ညီမလေးကို ရှာဖို့လိုနေလို့ပါ။

ရှောင်ချီသည် ထရပ်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသားကို ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ဦးညွှတ်ပြသည်။ ထို့နောက် အနည်းငယ် အားနာစွာဖြင့် သူ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ပြောလိုက်သည်။

မင်းရဲ့ခံစားချက်ကို ငါ နားလည်ပါတယ် ညီငယ် ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါတစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်လို့ရတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး ငါက ဒီကို သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးနဲ့ လာခဲ့တာ။

အခုချက်ချင်း ပြန်လှည့်မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးသလို ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။

ဒါ့အပြင် ဒီသင်္ဘောရဲ့ လမ်းကြောင်းက နည်းနည်းလွဲချော်နေတော့ ငါတို့ ဘယ်နား ရောက်နေလဲဆိုတာ အတိအကျ မသိသေးဘူး။

ဘယ်သူသိမှာလဲ ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ထိုးဖောက်ပြီး နတ်သက်ကြွေရာလမ်းစဉ်ကို ရှာတွေ့နိုင်မလား ဆိုတာပေါ့။

ထိုအမျိုးသားသည် အားနာစွာဖြင့် ပြုံးပြလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးစကားများတွင်မူ အနည်းငယ် ရူးသွပ်သော လေသံ ပါဝင်နေသည်။

ရှောင်ချီ၏ မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားသော်လည်း သူ ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ နောက်ဆုံးတော့ သူသည် သူတို့၏ ကယ်တင်မှုကို ခံထားရသူမဟုတ်ပါလား။

သူက အကုန်လုံးကို ဝိုင်းရိုက်ပြီး သင်္ဘောကို ပြန်လှည့်ဖို့ ခြိမ်းခြောက်ရမှာလား။

အဲ့ဒါက အလုပ်ဖြစ်မှာလား ဆိုတာကို ခဏထား အကယ်၍ သူသာ အဲ့ဒီလို တကယ်လုပ်မိရင် ရှောင်ချီသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရွံရှာမိလိမ့်မည်။

အရမ်း စိုးရိမ်မနေပါနဲ့ ညီငယ် ဒီပင်လယ်လျှို့ဝှက်နယ်မြေက နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ် ဒီမှာဆို လမ်းကြောင်း ပျောက်ဆုံးသွားတတ်တာ သဘာဝပဲ။

ဒါပေမဲ့ နောက်ရက်အနည်းငယ် ကြာရင် လမ်းကြောင်းက ပြန်ပြီး ရှင်းလင်းသွားလိမ့်မယ်နောက်ထပ် ၁၀ ရက်လောက်နေလို့မှ မဟာကမ္ဘာရဲ့ အဝင်ဝကို မတွေ့ဘူးဆိုရင် ငါ မင်းကို ယွင်ကျူ ကုန်းမြေကို ပြန်ပို့ပေးပါ့မယ်။

ရှောင်ချီ၏ အသည်းအသန် ဖြစ်နေမှုကို ကြည့်ပြီး ထိုအမျိုးသားက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်တော့ စီနီယာကို အားနာရတော့မှာပဲ" ရှောင်ချီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လောလောဆယ်တော့ ဒါက တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာပင်။

ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက် ကျင့်စဉ်အဆင့် ရှိနေတာဆိုတော့ မင်းက ဂိုဏ်းကြီး ခုနစ်ဂိုဏ်းထဲက ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ် ဒါပေမဲ့ ငါ ချန်က မဟာဝေနိုင်ငံမှာ အထိုက်အလျောက် နာမည်ရှိတဲ့သူဖြစ်ပါလျက်နဲ့ မင်းရဲ့ နာမည်ကို ဘာလို့ မကြားဖူးတာလဲ။

ရှောင်ချီ၏ စိုးရိမ်သော မျက်နှာထား ပြေလျော့သွားသည်ကို မြင်တော့ ထိုအမျိုးသားက ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ကျွန်တော် အရင်ကအမှားအချို့ လုပ်မိခဲ့လို့ ဂိုဏ်းရဲ့အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရပါတယ်။ အခုမှ ပြန်လွတ်လာတာမို့ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ နာမည်မရှိတာပါ။

ရှောင်ချီသည် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဖြေလိုက်သည်။ ဤလူက သူ့ကို ကယ်ခဲ့သည်ဆိုသော်လည်း အိမ်နှင့်ဝေးသည့်နေရာတွင် သတိထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။ထို့ကြောင့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သတိထားမှု အချို့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဪ... အဲ့လိုလား နှမြောစရာပဲ။ မင်းသာ ဒီနှစ်တွေမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ နာမည်ထွက်အောင် လုပ်ခဲ့ရင် မင်းအတွက် နေရာတစ်ခု ရှိနေလောက်ပြီ" ထိုအမျိုးသားသည် ခေါင်းညိတ်ကာ နှမြောတသဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က အဲ့ဒီလို အရာတွေကို သိပ်စိတ်မဝင်စားပါဘူး နာမည်ကျော်ကြားမှုနဲ့ စည်းစိမ်ဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့ တိမ်တိုက်တွေလိုပါပဲ" ရှောင်ချီက စိတ်မဝင်စားဟန်ဖြင့် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

"ညီငယ်ရဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားက တကယ်ကို တည်ငြိမ်တာပဲ ငါသာ မသိရင် မင်းကို အသက်ရာနဲ့ချီရှိတဲ့သူလို့ ထင်မိမှာပဲ" ထိုအမျိုးသားက ရယ်မောကာ စနောက်လိုက်သည်။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်... ထိုအချိန်မှာပင် တံခါးခေါက်သံ နောက်တစ်ကြိမ် ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဝင်ခဲ့ပါ"

"အဖေ... ဒီနေ့လည်း ကျွန်မတို့ ဘာမှ မတွေ့သေးဘူး" တံခါးပွင့်သွားပြီး လူ လေးငါးဦး ဝင်လာကြသည်။ အဲ့ဒီထဲမှာ အမျိုးသားရော အမျိုးသမီးရော ပါဝင်သော်လည်း အရင်ဆုံး ပြေးဝင်လာသူမှာ အသက် ၁၄၊ ၁၅ နှစ်ခန့်ရှိမည့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုအမျိုးသားထံသို့ အပြေးသွားကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ နောက်တွင်တော့ သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် လူငယ် မောင်နှမတစ်စုံ ပါဝင်လာကြသည်။

"လာကြ ငါ မိတ်ဆက်ပေးမယ် ဒီညီငယ်ကတော့ ခုနက ပင်လယ်ထဲကနေ ငါတို့ ကယ်ခဲ့တဲ့လူငယ်ပဲ အခုတော့ သူ တော်တော်လေး သက်သာသွားပုံရတယ် ဒဏ်ရာတွေလည်း အကုန်ပျောက်သွားပြီ ထင်တယ်" ထိုအမျိုးသားသည် အရင်ဆုံး ရှောင်ချီကို ညွှန်ပြကာ ဝင်လာသည့် လူများကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သက်ကြီးရွယ်အို အမျိုးသားနှစ်ဦးကို တစ်ယောက်ချင်း ညွှန်ပြကာ "ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ ငါ့ရဲ့သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေပါ။ တစ်ယောက်က ဝူချန်းဂိုဏ်းရဲ့ အကြီးအကဲ ကျန်းခွမ်းဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်ကတော့ သားရဲထိန်းကျောင်းရေးဂိုဏ်းရဲ့ အစောင့်အရှောက် လီဖုန်းပဲ။

နှစ်ယောက်လုံးက ဟာလာဟင်းလင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်းအဆင့်က ပညာရှင်တွေပေါ့"

"မျိုးဆက်သစ် ရှောင်ချီက စီနီယာနှစ်ယောက်လုံးကို ဂါရဝပြုပါတယ်" ရှောင်ချီသည် ထိုအမျိုးသား ညွှန်ပြသည့်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤအဖိုးကြီးနှစ်ဦး၏ ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါမှာ အင်မတန် ထူထပ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူတို့မှာ တကယ့်ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူသည် လက်အုပ်ချီကာ သူတို့ကို ဂါရဝပြု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက် ကျင့်စဉ်အဆင့် ရှိနေတာဆိုတော့ မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ အတိုင်းအဆ မရှိနိုင်ဘူးပဲ" ထိုလူနှစ်ဦးသည်လည်း ရှောင်ချီကို လက်အုပ်ချီကာ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။