အခန်း (၂၃၈)  ရှောင်ချီ၏ အပြစ်ဖြေရာ ခရီးစဉ်

ကျင်အော့ကျွန်းပေါ်တွင် ကျင့်ကြံသူများမှာ သူတို့၏ ဆရာများကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ရွေးချယ်နေကြစဉ်... ကျောက်စိမ်းကညာဂိုဏ်း၏ နောက်ဘက်တောင်ကုန်းတွင်မူ ထူးခြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိနေသည်။

"ဟေ့... တက်စမ်း"

ရှောင်ချီသည် ရေပုံးနှစ်ပုံးကို ထမ်းပိုးကာ တောင်ထိပ်သို့ တရွေ့ရွေ့ တက်လှမ်းနေသည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အားမာန်ပါလှသည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများကို ကိုယ်တိုင် ပိတ်ပင်ထားသော်လည်း သူ၏ အမူအရာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ နဖူးမှ စီးကျလာသော ချွေးစက်များမှာ အင်္ကျီကို စိုရွှဲစေသော်လည်း သူကတော့ ရှေ့သို့သာ အာရုံစိုက်နေသည်။

"စီနီယာ ရှောင်ချီ... တကယ်တော့ ဒါတွေ လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ကျောက်စိမ်းကညာဂိုဏ်းသားတွေအပေါ်မှာ အပြစ်ဖြေချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ကိုယ့်စွမ်းအားတွေကို ပိတ်ပြီး ဒီလို ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်တွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး" ဟု နတ်သမီးကျင့်ရှင်းက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ချီက အသာအယာ ပြုံးကာ "ဒါက ငါလုပ်သင့်တဲ့ အလုပ်ပါ ကျောက်စိမ်းကညာဂိုဏ်းက ငါ့ကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရတာဆိုတော့ ငါ့မှာ တာဝန်ရှိတယ်။ ဒီလို အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်တာက အပြစ်ဖြေခြင်းရဲ့ အသေးအမွှားလေး တစ်ခုပါပဲ" ဟု အေးဆေးစွာ ပြန်ပြောသည်။

ဝေနိုင်ငံ မင်းသမီး ကျောက်ကျိနင်သည်လည်း သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ရှောင်ချီကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ နာမည်မှာ ရှေးဦးကာလမှ လီကျိနင်နှင့် တူနေသော်လည်း စရိုက်မှာမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။ အစက သူမသည် ရှောင်ချီကို သူမအား ပြန်ပေးဆွဲခဲ့သဖြင့် အလွန်မုန်းတီးခဲ့သော်လည်း ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ရှောင်ချီ၏ အပြစ်ဖြေလိုသော စိတ်ရင်းနှင့် ကြိုးစားမှုကို မြင်သောအခါ သူမ၏ မုန်းတီးမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှောင်ချီသည် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ရေများကို စနစ်တကျ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ဤအတောအတွင်း ပျက်စီးသွားသော ကျောက်စိမ်းကညာဂိုဏ်းသား အယောက် ၁၂၀၀ ခန့် ပြန်လည် စုစည်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အစက သူတို့မှာ ရှောင်ချီကို မြင်လျှင်ပင် မောင်းထုတ်ချင်ကြသော်လည်း ရှောင်ချီက ဆဲသမျှ ရိုက်သမျှကို ငြိမ်ခံကာ ဂိုဏ်းပြန်လည် တည်ဆောက်ရေးအတွက် အုတ်ခဲသယ် ရေသယ် အစားအသောက် ရှာဖွေပေးခြင်းများကို မပင်မပန်း လုပ်ဆောင်ပေးနေသဖြင့် သူတို့၏ စိတ်များ ပျော့ပျောင်းလာကြသည်။

ရှောင်ချီ ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်မှာ ရက်ပေါင်း ၂၀ ပြည့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုနေ့တွင် ရှောင်ချီ တောင်နောက်ဘက်၌ ကျောက်တံတိုင်း တစ်ခုကို တည်ဆောက်နေစဉ် မီးလျှံနီတပ်မတော် ၏ သင်္ဘောကြီး ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ ရှောင်ချီ သိလိုက်သည်မှာ... သူ၏ အေးချမ်းသော ရက်စွဲများ ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ပေးထားသော ကတိအတိုင်း မိစ္ဆာများကို တိုက်ခိုက်ရန် စစ်မြေပြင်သို့ သွားရတော့မည် ဖြစ်ကြောင်းပင်။

"ဘုန်း... ဘုန်း..."

သင်္ဘောပေါ်မှနေ၍ ခြေထောက်နှင့် လက်များကို ချည်နှောင်ထားခြင်း ခံရသော လူနှစ်ဦးကို အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ရှောင်ချီ ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်မှောင်များမှာ ကြုတ်သွားတော့သည်။ သူသည် အလုပ်ကို ရပ်လိုက်ပြီး ဂိုဏ်းတံခါးဝသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းတွင် ကျောက်စိမ်းကညာဂိုဏ်း၏ တောင်ကုန်းတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားပြီး ပိတ်ပင်ထားသော စွမ်းအားများမှာ ပြန်လည် နိုးထလာသည်။ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွှေရောင် နဂါးတစ်ကောင် ဝဲပျံနေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"စီနီယာ ရှောင်ချီ... သားရဲယဉ်ပါးဂိုဏ်းက ချောင်ကျိရှူး နဲ့ ဟေးဟူ (ကျားနက်) တို့ကို ဖမ်းလာခဲ့ပါပြီ" ဟု ဝတ်စုံဖြူဝတ် ကျောက်ကျိချွမ်းက ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုရင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ချီ၏ အကြည့်မှာ ထိုနှစ်ဦးထံသို့ ကျရောက်သွားပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။

"ရှောင်ချီ... မင်း တကယ့်ကို ရက်စက်တာပဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက်ကို ဖမ်းဖို့အတွက် ငါတို့ရဲ့ သားရဲယဉ်ပါးဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့တယ်" ဟု ချောင်ကျိရှူးက နာကြည်းစွာ အော်ဟစ်သည်။

ရှောင်ချီက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "သေချင်နေပြီလား စောလွန်းပါသေးတယ်။ မင်းတို့ သေပြီးရင် ငါ့ကို ဘယ်လိုများ လာနှောင့်ယှက်မလဲဆိုတာ ငါ မြင်ချင်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကစားပွဲက အခုမှ စတာ... ငါက စိတ်ရှည်တတ်တဲ့သူပါ"

သူသည် လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းများမှာ ချောင်ကျိရှူးနှင့် ဟေးဟူထံသို့ ပျံသန်းသွားပြီး သူတို့၏ အသားများကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ဟိန်းထွက်သွားသော်လည်း ရှောင်ချီ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ မည်သည့် သနားညှာတာမှုမျှ ရှိမနေပေ။