အခန်း (၁၈) တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာခြင်း

အိပ်မက်ထဲတွင် သူမနှင့် ချန်ချင်းတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အလွန်ချစ်မြတ်နိုးပြီး ခွဲခွာ၍မရသော၊ အားလုံးက အားကျရသည့် စုံတွဲတစ်တွဲ ဖြစ်နေကြသည်။

ထိုအိပ်မက်မှာ ကာလရှည်ကြာလှသည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဆုံစည်းသိကျွမ်းခြင်းမှသည် သံယောဇဉ်ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း၊ မင်္ဂလာဦးညသို့ ရောက်ရှိခြင်း၊ လက်ထပ်ထိမ်းမြားခြင်း၊ သားသမီးများ ထွန်းကားခြင်းနှင့် မြေးမြစ်များဖြင့် စည်ကားခြင်း... အိုမင်းသွားသည့်တိုင်အောင် အတူတကွ ရှိနေခဲ့ကြပြီး နတ်ရွာစံသည့်အထိပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်လား။ ထို့နောက်တွင် ရှယွီချင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် နိုးလာခဲ့ရသည်။

သူမသည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့သော အိပ်မက်မျိုး မက်ရသနည်းဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။

ရှယွီချင်းကို ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စေသောအရာမှာ အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲတွင် သူမ ချစ်မြတ်နိုးပြီး အလွန်အလေးထားသော အစ်ကိုဖုန်းမှာ လုံးဝ ရှိမနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် တစ်ခါမျှ တည်ရှိမနေခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

ရှယွီချင်းမှာ များစွာ ဆက်မတွေးဝံ့တော့ပေ။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သာမက နှလုံးသားကပါ ရဲ့ဖုန်းကို သစ္စာဖောက်သွားမည်ကို သူမ ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

သူမသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ ပုတ်ရင်း "အိပ်မက်တစ်ခုပါပဲ၊ စိတ်ပူစရာ မရှိပါဘူး၊ စိတ်ပူစရာ မရှိပါဘူး" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် ချော့မော့နေမိသည်။

"အိပ်မက်လား၊ ဘာအိပ်မက်မက်လို့လဲ" ထိုအချိန်မှာပင် ပုလဲလိုက်ကာ၏ အပြင်ဘက်မှ ချန်ချင်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟင့်အင်း... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး!" ရှယွီချင်း၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် တုန်ရင်သွားရသည်။ သူမ၏ လေသံမှာလည်း အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး အလျင်အမြန်ပင် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို ချန်ချင်းအား သူမ မည်သို့လျှင် ပြောပြနိုင်ပါမည်နည်း။

"ဟုတ်လို့လား..." ဒါကို မြင်သောအခါ ချန်ချင်းက ဆက်၍ မမေးတော့ဘဲ ရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ အိပ်ရာဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။ သူသည် ရှယွီချင်းအား ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များ ဝတ်ပေးရန်အတွက် သူမ၏ ခြေထောက်လေးများကို တောင်းလိုက်ရင်း "အစေအပါးတွေက ညစာ ပြင်ဆင်ပြီးပြီ၊ အမြန် သွားကြစို့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မိမိအား ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များ သေချာစွာ ဝတ်ဆင်ပေးနေသော ချန်ချင်းကို ကြည့်ရင်း ရှယွီချင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်- "တကယ်တော့... ရှင် ဒီလိုမျိုး လုပ်ပေးနေဖို့ မလိုပါဘူး..."

ချန်ချင်းက သူမအပေါ် ကောင်းလေလေ ရှယွီချင်းမှာ သူ့အပေါ် ပို၍ အကြွေးတင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ရှယွီချင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူမ ဘယ်တော့မှ သစ္စာမဖောက်နိုင်သော အခြားအမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသောကြောင့်ပင်။

ထို့ပြင် ရှယွီချင်းမှာ နောင်တစ်နေ့တွင် ချန်ချင်း၏ ချဉ်းကပ်မှုများကို မတွန်းလှန်နိုင်ဘဲ သူ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုများအောက်တွင် ကျရှုံးသွားကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်သာမက နှလုံးသားပါ ရဲ့ဖုန်းကို နောက်ဆုံးတွင် သစ္စာဖောက်မိသွားမည်ကို ပို၍ စိုးရိမ်နေမိသည်။

"မင်းနဲ့ ငါက လူကြီးစုံရာနဲ့ ကန်တော့ပြီးသား လင်မယားတွေပဲလေ၊ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းအနေနဲ့ မင်းအပေါ် ကောင်းပေးတာက သဘာဝကျပါတယ်၊ လောကမှာ ဘယ်သူကများ ကန့်ကွက်ရဲမှာလဲ"

စကားလုံးများက လှပသကဲ့သို့ ဆုလာဘ်ကလည်း လှပလှသည်။

【ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ အိမ်ရှင်အတွက် ကျပန်းဆုလာဘ်- လက်ရေးလှပညာ မဟာအောင်မြင်မှု အဆင့်ကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်】

ရှေးဟောင်း နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းရှိသော ရှန်ဟွမ်ကမ္ဘာတွင် လက်ရေးလှပညာ ဆုလာဘ်မှာ အလွန် အသုံးဝင်လိမ့်မည်ဟု ချန်ချင်းက စိတ်ထဲမှ ယုံကြည်ထားသည်။

စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်ပါလား၊ စာကို မြင်လျှင် လူကို မြင်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ တင့်တယ်လှပသော လက်ရေးလှပညာမှာ အချို့သော အရေးကြီးသည့် အခိုက်အတန့်များတွင် အသုံးဝင်နိုင်ပေသည်။

အတတ်ပညာ များများ တတ်ထားခြင်းမှာ ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှု တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဇနီးသည်အား ဖိနပ်လဲပေးရုံမျှဖြင့် အမြင့်ဆုံးအဆင့် အတတ်ပညာတစ်ခု ရရှိလိုက်ခြင်းမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။

တစ်ဖက်တွင်မူ ချန်ချင်း၏ နူးညံ့သော စကားများကို နားထောင်နေရင်း ရှယွီချင်းမှာ စိတ်ထဲမှနေ၍ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေမိသည်- 'လူကြီးစုံရာနဲ့ ကန်တော့ပြီးသား လင်မယား ဟုတ်လား၊ တို့တွေ ဘယ်တုန်းက ကန်တော့ခဲ့လို့လဲ'

ရှယွီချင်းမှာ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် သူမသည် အလှပြင်ရုံသာ ရှိသေးပြီး မင်္ဂလာပွဲသို့ လာရောက်ကြသော ဧည့်သည်များကိုပင် မတွေ့ရသေးမီမှာပင် ချန်ချင်းက သူမကို ဓားပြတစ်ယောက်လို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်...။

စိတ်ထဲတွင် အတွေးများစွာ ရှိနေသော်လည်း ရှယွီချင်းမှာ အပြင်သို့ ထုတ်မပြောဘဲ သဘောတူလိုက်ပြီး ချန်ချင်းနှင့်အတူ ညစာ သုံးဆောင်ရန် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျယ်ပြောလှသော စားပွဲကြီးပေါ်တွင် အရသာရှိသော စားဖွယ်စုံ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသော်လည်း ချန်ချင်း၊ ရှယွီချင်းနှင့် ချန်ရှုန်းတို့ သုံးဦးသာ ထိုင်နေကြသည်။

ချန်ချင်းသည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တူကို ကိုင်လိုက်ပြီး ရှယွီချင်းအား အသားကြော် တစ်ဖဲ့ ခပ်ပေးလိုက်သည်- "လာပါ ဇနီးသည်၊ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းနေပြီ၊ များများ စားပါဦး"

【ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ အိမ်ရှင်အတွက် ကျပန်းဆုလာဘ်- အလျင်အရှိန် +၂၀ ကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်】

"ဇနီးသည်... ဒါက ငါတို့ ချန်အိမ်တော် စားဖိုမှူးရဲ့ လက်ရာကောင်း ဟင်းတစ်ခွက်ပဲ၊ မြည်းကြည့်ပါဦး"

【ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ အိမ်ရှင်အတွက် ကျပန်းဆုလာဘ်- ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း စွမ်းရည် +၃၀ ကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်】

"ဇနီးသည်... မင်းရဲ့ မျက်နှာက နည်းနည်း ဖြူဖျော့နေသလိုပဲ၊ သွေးအားနည်းနေလို့ ဖြစ်မှာပါ၊ သွေးအားကောင်းအောင် ဒီဘဲသွေးတုံးလေး စားလိုက်ပါဦး"

【ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ အိမ်ရှင်အတွက် ကျပန်းဆုလာဘ်- ထျန်းအဆင့် အဆင့်မြင့် သံချပ်ကာ +၁ ခုကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်】

...

ချန်ချင်းသည် ဤအခွင့်အရေးကို အရယူကာ အားရပါးရ ဆုလာဘ်များ ထုတ်ယူနေတော့သည်။

သူသည် ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း စွမ်းရည် တစ်ခုတည်းကိုပင် အမှတ်တစ်ရာအထိ ရရှိခဲ့သည်။ အကယ်၍သာ ရှယွီချင်း၏ ပန်းကန်ထဲတွင် ဟင်းများမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးလို ပုံနေပြီး ပြိုကျတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်မနေပါက ချန်ချင်းသည် ဆက်လက်၍ ဆုလာဘ်များ ရယူနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

"ဇနီးသည်... အရင်စားနှင့်ဦး၊ စားပြီးလို့ တခြားစားချင်တာ ရှိရင်လည်း ပြောနော်၊ မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက ခပ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ချန်ချင်းက အလိုလိုက်သော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..." ရှယွီချင်းက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ ချစ်ခင်ကြင်နာလှသော အပြုအမူများကို ကြည့်ရင်း ဖခင်ဖြစ်သူ ချန်ရှုန်းမှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေမိသည်။

မကြာမီတွင် သူ၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း တိုးတက်လာလိမ့်မည်ဟု သူ တွေးနေမိသည်။

မြေးလေးများက သူ့ကို ဖိုးဖိုးဟု ခေါ်ဆိုမည့် လှပသော မြင်ကွင်းကို သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်ပေ။

"အဖေ... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ" ချန်ရှုန်း တစ်ယောက်တည်း ပြုံးစိစိ ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ချန်ချင်းက မေးလိုက်သည်။

"မြေးလေးတွေ ရရင်လည်း ကောင်းတာပဲ၊ မြေးမလေးတွေ ရရင်လည်း ဖြစ်ပါတယ်၊ မြေးလေး တစ်ယောက်၊ မြေးမလေး တစ်ယောက်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့၊ များများရလေ ပိုကောင်းလေပဲ"

"..." ချန်ရှုန်း၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ ချန်ချင်းသည် နားမလည်နိုင်သဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူက အဲဒီကိစ္စတွေကို မေးလို့လား။

ချန်ရှုန်းသည် သူမအား ချန်မိသားစုအတွက် သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးစေလိုသည်ကို နားလည်သွားသော ရှယွီချင်းမှာမူ ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

ဒါသည် ရှောင်လွှဲ၍မရသော ကိစ္စဖြစ်သည်ကို သူမ သိသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ရှယွီချင်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသေးပေ။

"အဟမ်း! အဟမ်း!" မိမိ၏ အမူအရာ ပျက်သွားသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် ချန်ရှုန်းသည် လက်သီးကို ပါးစပ်နားတွင် တင်ကာ တစ်ချက် ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး တည်ကြည်သော အမူအရာသို့ ပြန်ပြောင်းကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်- "ချင်းအာ... မင်း တောင်းဆိုထားတဲ့အတိုင်း မြို့ပြင်မှာ စခန်းချထားတဲ့ သံချပ်ကာ မြင်းတပ်သား တစ်သိန်းလုံးကို ငါ ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ"

ထို့နောက် သူသည် အံ့အားသင့်နေသော ရှယွီချင်းကို ကြည့်ကာ "အရင်က ငါ့ချန်မိသားစုအပေါ် တခြားသူတွေ ဘယ်လိုပဲ ဝေဖန်ခဲ့ပါစေ၊ အခုတော့ ချင်းအာရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ငါ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ၊ ချန်မိသားစုက ဘယ်တော့မှ ပုန်ကန်တဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"..." ရှယွီချင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ချန်ချင်းအား မယုံကြည်နိုင်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ချန်ချင်းသည် ချန်ရှုန်းအား ဖျောင်းဖျနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မယုံကြည်နိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်၏ ရင်ထဲတွင် စူးဝင်နေသော ဆူးကြီးကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထို သံချပ်ကာ မြင်းတပ်သား တစ်သိန်း မရှိတော့လျှင် ချန်မိသားစု ပုန်ကန်နိုင်ခြေမှာလည်း သဘာဝကျကျပင် များစွာ လျော့နည်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ချန်ချင်း ဘာကြောင့် ဤသို့ လုပ်ခဲ့ရသနည်းဆိုသည်ကို ရှယွီချင်း နားမလည်ပေ။ ဖြစ်နိုင်တာက... 'ကျွန်မအတွက်လား'

'သူ့ရဲ့ ဇနီးဖြစ်နေလို့လား'

ထိုအချိန်မှာပင် ချန်ချင်းသည် အခွင့်အရေးကို အရယူကာ ရှယွီချင်း၏ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူစင်နူးညံ့သော လက်ကလေးကို လှမ်း၍ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်- "မင်းကို ငါ ကတိပေးထားတဲ့အတိုင်း မင်းရဲ့ ခင်ပွန်းက ဘယ်တော့မှ ကတိဖျက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ခင်ပွန်း" ရှယွီချင်းသည် ရုန်းကန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ဤ "ခင်ပွန်း" ဟူသော ခေါ်သံမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ စစ်မှန်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ချန်ချင်းမှာ လူအမဟုတ်ပေ။ ရှယွီချင်း၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဤလုပ်ရပ်မှာ များစွာ ထိရောက်မှုရှိကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

ကံမကောင်းစွာပင် ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း ဆုလာဘ်မှာ တစ်ကြိမ် ရရှိပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ထပ်မံ မရရှိနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ချန်ချင်းအတွက်မူ ရှယွီချင်းသည် သူ့အပေါ် သံယောဇဉ် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာလေလေ၊ ဆုလာဘ်များ၏ အရည်အသွေးနှင့် အရေအတွက်မှာ ပိုမို များပြားလာလေလေ ဖြစ်မည်ဖြစ်ရာ ဆုံးရှုံးမှု မရှိပေ။

"အို... ခင်ပွန်း၊ ကျွန်မရဲ့ လက်က နည်းနည်း နာလာပြီ၊ ရှင့်ရဲ့ လက်ကို..." ရှယွီချင်းသည် ချန်ချင်း တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဆောရီး၊ ဆောရီး... ကိုယ် နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့ပါ" ချန်ချင်းသည် သူ၏ လက်ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သုံးဦးသား ညစာကို ဆက်လက် သုံးဆောင်ကြသည်။ ရှယွီချင်း၏ ပန်းကန်ထဲတွင် အစားအစာများ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားသည်နှင့် ချန်ချင်းက ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး ဆုလာဘ်များ ထပ်မံ ရယူရန် အခွင့်အရေး ရှာနေတော့သည်။

【ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ အိမ်ရှင်အတွက် ကျပန်းဆုလာဘ်- ရန်ဝမ်အပ် ၂၀ ကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်】

【ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ အိမ်ရှင်အတွက် ကျပန်းဆုလာဘ်- တတိယအဆင့် ထျန်းပေါင်ဆေးလုံး ၁၀၀ ကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်】

【ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ခြင်း အောင်မြင်ပါသည်။ အိမ်ရှင်အတွက် ကျပန်းဆုလာဘ်- အရိပ်ရုပ်သေး +၅ ခုကို ရရှိသည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်】

...

ရှယွီချင်းသည်လည်း အခွင့်အရေးကို အရယူကာ သူမ၏ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်ထံမှ ရရှိထားသော လက်ဖွဲ့ ရွှေ၊ ငွေ၊ ရတနာများကို ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်မှတစ်ဆင့် ချန်ချင်းအား ပေးအပ်ခဲ့သည်။

မင်းသားအဆင့်အတန်းရှိသော အိမ်တော်ကြီးနှင့် အစေအပါး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာအပြင် ဖြစ်သည်။

ချန်ချင်းကမူ ဤအိမ်တော်ကြီးတွင် ချန်ရှုန်းတစ်ယောက်တည်း ပျင်းရိနေမည်စိုးသဖြင့် ပြောင်းရွှေ့ရန် အလျင်မလိုကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

"ခင်ပွန်းရဲ့ သဘောအတိုင်းပါပဲ" ရှယွီချင်းအတွက်မူ မည်သည့်နေရာတွင် နေထိုင်သည်မှာ အရေးမကြီးပေ၊ ချန်ချင်း၏ သဘောအတိုင်းသာ ဖြစ်သည်။

ညစာ စားပြီးနောက် မကြာမီတွင် ချန်ချင်းသည် ယနေ့ည မြို့တော်တွင် မီးပုံးပွဲတော် ရှိကြောင်း အစေအပါးများထံမှ သိရှိရသဖြင့် ရှယွီချင်းနှင့်အတူ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် အကြံပြုလိုက်ပြီး ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ကာ ဆုလာဘ်များ ရယူရန် အခွင့်အရေး ရှာလိုက်သည်။

ရှယွီချင်းကလည်း ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိဘဲ ချန်ချင်းနှင့်အတူ ချစ်သူများသာ လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည့် အရာများကို ပြုလုပ်ရန် သူမ အသားကျလာနေပြီ ဖြစ်သည်။။