အခန်း ၁ မင်းသားကိုးပါး ရာဇပလ္လင်လုပွဲနှင့် ထိတ်လန့်နေသော ညီငယ်ဖန်
“ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမိန့်တော်အရ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် မိန့်ကြားသည်။”
“တိုင်းပြည်၏ အုတ်မြစ်မှာ မင်းညီမင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။ ယခုအခါ မင်းသားခုနစ်ပါးနှင့် မင်းသမီးနှစ်ပါး၊ စုစုပေါင်း ကိုးပါးကို ရွေးချယ်ပြီးဖြစ်သည်။ ထီးနန်းဆက်ခံသူ သတ်မှတ်နိုင်ရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ စာပေနှင့် စစ်ရေးစွမ်းရည်များကို ချက်ချင်း စစ်ဆေးအကဲဖြတ်ရမည်။
စစ်ဆေးအကဲဖြတ်သည့် ကာလအတွင်း မင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများအားလုံး မိမိတို့၏ အရည်အချင်းများကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်ပြသရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရအောင် ပြုလုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်ခြင်းကို လုံးဝ ခွင့်မပြု။ ဤစည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်သူအား အရပ်သားအဖြစ်သို့ လျှော့ချအရေးယူမည်။”
“အမိန့်တော်အတိုင်း ဖြစ်စေ။”
မိန်းမစိုးခေါင်းဆောင် လီရှန်းချွမ်က ဧကရာဇ်၏ အမိန့်တော်ကို ဖတ်ကြားပြီးဆုံးသည့် ခဏ၌ ကျောက်ဖန်၏ ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ဒိုင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
ကြောက်ရွံ့သွားခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာအားလုံးက အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် အံ့ဩစရာကောင်းလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
သူ ဒီကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိနေသည်မှာ သုံးရက်ပင် ရှိသေးသည်။ အတိအကျဆိုရလျှင် ဘဝဟောင်းမှ မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်နိုးထလာသည်မှာ သုံးရက်သာ ရှိသေးသည်။
ယခင်ခန္ဓာပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုပင် သေချာစွာ မစီစဉ်ရသေးခင်မှာပင် ရာဇပလ္လင်လုပွဲ၏ ဝဲဂယက်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရပြီလား။
ထို့အပြင် ဤဧကရာဇ်၏ လုပ်ရပ်များကလည်း လုံးဝ ခန့်မှန်း၍မရပေ။
အခြားဧကရာဇ်များ ထီးနန်းလွှဲပြောင်းပေးချင်သည့်အခါ သားတစ်ယောက်ယောက်ကို မျက်နှာသာပေးခဲ့လျှင်တောင် အနည်းဆုံး ဟန်ပြအနေဖြင့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုတော့ ထုတ်ပြောလေ့ရှိကြသည်။
“သားကြီးကို ထီးနန်းဆက်ခံစေမည်။”
“အတော်ဆုံးနှင့် စိတ်ဓာတ်အမြင့်ဆုံး သားကို ရွေးချယ်မည်။”
စသည်ဖြင့် ပြောဆိုလေ့ရှိကြသည်။
သို့သော် ဤဧကရာဇ်ကတော့
“မင်းတို့ ကိုးယောက်လုံး လာပြိုင်ကြ။ အားလုံးမှာ အခွင့်အရေးရှိတယ်”
ဟူ၍ တိုက်ရိုက် အမိန့်ထုတ်လိုက်သည်။
မင်းသမီးများကိုပင် ထည့်သွင်းထားသေး၏။
ဒါ ဘာသဘောလဲ။
အားလုံးကို အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ကြရန် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တိုက်တွန်းနေခြင်း မဟုတ်ပါလား။
မှတ်ဉာဏ်များအရ ကျောက်ဖန်သည် အသက်ဆယ့်ခုနစ်နှစ်အရွယ် နဝမမြောက်မင်းသား ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုဧကရာဇ်တွင် မင်းသားနှင့် မင်းသမီး ကိုးပါးတည်းသာ ရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ ကိုးပါးသာ ရှိခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုကိုးပါးထဲတွင် ကျောက်ဖန်က အငယ်ဆုံးဖြစ်သည်။
သူသည် အစ်ကို၊ အစ်မများ၏ အနောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းငုံ့လျက် ရပ်နေပြီး မျက်လုံးထောင့်မှတစ်ဆင့် ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေသည်။
မင်းသားကြီး ကျောက်လင်းယွီက ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသည်။ သူ၏ ကျောပြင်က ကျယ်ပြန့်လှပြီး ကျောက်ဖန်နှင့် မိခင်တူ အစ်ကိုအရင်း ဖြစ်သည်။
ဒုတိယမင်းသား ကျောက်လင်းယွီက မင်းသားကြီး၏ ဘယ်ဘက်တွင် ရပ်နေပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်၌ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသည့် အပြုံးတစ်ခု တွဲခိုနေသည်။
ထို့နောက် စတုတ္ထမင်းသား၊ ဆဋ္ဌမမင်းသား၊ အဋ္ဌမမင်းသား၊ ပဉ္စမမင်းသမီးနှင့် သတ္တမမင်းသမီးတို့ ဖြစ်ကြသည်။
ဒီမင်းသား၊ မင်းသမီးများ၏ အန္တရာယ်ကင်းပုံရသည့် အသွင်အပြင်ကြောင့် အန္တရာယ်များမရှိဟု မထင်လိုက်ပါနဲ့။
သူတို့တစ်ဦးချင်းစီ၏ နောက်ကွယ်တွင် တန်ခိုးဩဇာကြီးမားသည့် အင်အားစုများ အသီးသီး ရှိနေကြသည်။
အချို့မှာ စာပေအရာရှိများ၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိထားကြသည်။ အချို့မှာ စစ်သူကြီးများနှင့် နီးကပ်ကြသည်။ အချို့မှာ ဩဇာကြီးမားသည့် မိသားစုများ၏ ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်ကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် ဂိုဏ်းများမှ ပါရမီရှင်များ၏ ကျောထောက်နောက်ခံကိုပင် ရရှိထားကြသည်။
သူနှင့် သူ၏အစ်ကိုကြီးတို့ နောက်ကွယ်တွင်မူ ဟာလာဟင်းလင်းမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိပေ။
သူတို့ ဘာမှမတတ်နိုင်တော့ပေ။
သူတို့၏ မိခင်ဘက်မှ အဘိုးအို၏ မိသားစုတစ်ခုလုံး အသိမ်းခံခဲ့ရပြီး မိခင်ဖြစ်သူလည်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရာ နန်းတွင်း၌ သူတို့ကို ကျောထောက်နောက်ခံပြုပေးမည့်သူ တစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပေ။
သူ အများကြီး ဆက်မတွေးချင်တော့ပေ။
“ညီလာခံ ရုပ်သိမ်းမယ်။”
လီရှန်းချွမ်၏ စူးရှသောအသံက ကျောက်ဖန်ကို လက်တွေ့ကမ္ဘာထဲသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။
နန်းတွင်းအရာရှိများက
“ဧကရာဇ်မင်းမြတ် သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ”
ဟု တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြွေးကြော်လိုက်ကြသည်။
ဧကရာဇ်လည်း ထွက်ခွာရန် ထလိုက်သည်။
သူ၏ ကျောပြင်မှာ အလွန်ပင် နုပျိုသန်မာနေပုံရပြီး ထီးနန်းလွှဲပြောင်းပေးမည့် အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရပေ။
ဧကရာဇ်၏ အမည်မှာ ကျောက်ထျန်းယန့် ဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်တွင် အသက်ခြောက်ဆယ် ရှိပြီဖြစ်သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ နုပျိုသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော် မဟာဆရာသခင်အဆင့် ရှိသူတစ်ဦးအတွက်မူ အသက်ခြောက်ဆယ်သည် အသက်လတ်ပိုင်းမျှသာ ဖြစ်သေးသည်။ သူသည် နောက်ထပ် နှစ်ခြောက်ဆယ်ကျော်ပင် အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်သေးသည်။
ယခုအချိန်တွင်ပင် သူ၏စွမ်းအားမှာ အမြင့်ဆုံးအခြေအနေ၌ ရှိနေသေးသည်။
ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ သူက ဘာကြောင့် ထီးနန်းလွှဲပေးရမှာလဲ။
လူအုပ်ကြီး ညီလာခံခန်းမမှ ထွက်ခွာလာကြပြီးနောက်
“ညီလေးကိုး…”
လက်တစ်ဖက်က ကျောက်ဖန်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
သူ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မင်းသားကြီး ကျောက်လင်းယွီ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူ၏အစ်ကိုကြီးသည် ယခုနှစ်တွင် အသက်လေးဆယ့်နှစ်နှစ် ရှိပြီဖြစ်သည်။ ပခုံးကျယ်ကျယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်ပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်မှာလည်း ခပ်တည်တည် ဖြစ်သည်။
ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် “စကားထက် လက်ပါမည့်” စစ်သူကြီးတစ်ဦး၏ ပုံစံအပြည့်အဝ ပေါ်လွင်နေသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်၌ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အပြည့်ရှိနေသည်။
“မနက်ဖြန် ငါ့စံအိမ်ကို လာခဲ့။ ငါ မင်းကို ပြောစရာရှိတယ်။”
ကျောက်လင်းယွီက အသံကို တိုးတိုးလေးထား၍ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့။”
ကျောက်ဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ခွာလာကြသည်။
ဒုတိယမင်းသား၏ ဘေးမှ ဖြတ်သန်းသွားသည့်အချိန်တွင် ကျောက်ဖန်သည် သာသာယာယာ ရယ်မောသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။
“ညီလေးကိုး၊ ဂုဏ်ယူပါတယ်နော်။”
ဒုတိယမင်းသား ကျောက်လင်းယွီ၏ အသံက အရမ်းမကျယ်သလို အရမ်းလည်း မတိုးလှပေ။ ဘေးနားရှိသူများ ကြားနိုင်ရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။
“ခမည်းတော်က မင်းကို တန်ဖိုးထားလို့ မင်းကိုပါ စာရင်းထဲ ထည့်ပေးလိုက်တာပဲ။ မင်း သေချာကြိုးစားပြရမယ်နော်။ ငါတို့ မင်းမျိုးမင်းနွယ်တွေရဲ့ သိက္ခာကို မကျစေနဲ့။”
ထိုသို့ပြောနေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများက ပြုံးနေသည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးထဲတွင် သရော်လှောင်ပြောင်မှုက သိသာလွန်းသည်။
ကျောက်ဖန်ကလည်း ပြုံးပြလိုက်သည်။
“ဒုတိယအစ်ကိုကြီး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကြိုးစားမှာပါ။”
သူက အလွန်ရိုးသားစွာ ပြန်ပြောလိုက်သဖြင့် ဒုတိယမင်းသားမှာ ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အခြားမင်းသားများနှင့် မင်းသမီးများကတော့ အနောက်ဘက်မှနေ၍ ပွဲကြည့်သူများပမာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
နန်းတော်တံခါးမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျောက်ဖန်သည် စိမ့်ရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။
စိမ့်ရထားက အရမ်းမသေးသလို အရမ်းလည်း မကြီးလှပေ။ မင်းသားတစ်ပါးအနေဖြင့် ရှိသင့်ရှိထိုက်သည့် ခန့်ညားမှုတော့ ရှိသည်။ ထိုမျှသာ ဖြစ်သည်။
ကျောက်ဖန်သည် ရထားနံရံကို မှီလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားလိုက်သည်။
ထို့နောက် လွန်ခဲ့သည့် သုံးရက်အတွင်း ပြန်လည်ရရှိထားသော ယခင်ခန္ဓာပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို တစ်စစီ ပြန်လည်စီစဉ်နေခဲ့သည်။
သူ ရောက်ရှိနေသည့် လက်ရှိမင်းဆက်ကို တာရွှန်းမင်းဆက်၊ တစ်နည်းအားဖြင့် တထျန်မင်းဆက်ဟု ခေါ်သည်။
သမိုင်းတွင် လူသိများခဲ့သည့် မည်သည့်မင်းဆက်နှင့်မျှ မတူပေ။
ဒီမင်းဆက်သည် အင်အားကြီးမားသလို ဆန်းကြယ်လည်း ဆန်းကြယ်သည်။
တိုင်းပြည်၏ အင်အားက တကယ်ပင် တောင့်တင်းကြံ့ခိုင်လှသောကြောင့် သန်မာသည်ဟု ဆိုနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဧကရာဇ်၏ ကျင့်ကြံခြင်းက နက်ရှိုင်းလှပြီး မဟာဆရာသခင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသည်။ တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သူ ငါးယောက်ထက်ပင် မပိုပေ။
ဝန်ကြီးများအဖွဲ့က တိုင်းပြည်ရေးရာများကို စီမံခန့်ခွဲပေးထားသဖြင့် ဧကရာဇ်ထံတွင် စစ်ဆေးရမည့် အစီရင်ခံစာများ အဆုံးမရှိ လှိုင်နေခြင်းမျိုး မရှိပေ။
ညီလာခံကြီးကိုလည်း တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ်သာ ကျင်းပသည်။
ဒေသန္တရအစိုးရတွင် အရာရှိများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို အကဲဖြတ်ရန် စနစ်တကျ ရေးဆွဲထားသည့် စနစ်တစ်ခုလည်း ရှိသည်။
အဂတိလိုက်စားသည့် အရာရှိများ လုံးဝမရှိဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အစိုးရစနစ်က ယေဘုယျအားဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။
ဘဏ္ဍာတော်တိုက်ထဲတွင် ရွှေငွေများ ပြည့်လျှံနေပြီး စစ်ပွဲကြီးတစ်ခုကို တိုက်ခိုက်ရန် လုံလောက်သည်ထက်ပင် ပိုမိုများပြားနေသေးသည်။
ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဧကရာဇ်က ဘာကြောင့် ထီးနန်းလွှဲပေးရမှာလဲ။
ထို့အပြင် ဧကရာဇ်တွင် မိဖုရားခေါင်ကြီးတစ်ပါးနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်ခုနစ်ပါး ရှိသည်။
မိဖုရားခေါင်ကြီးက ကျောက်ဖန်၏ မိခင်ရင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကိုယ်လုပ်တော်ခုနစ်ပါးက စစ်ရေး၊ စာပေအရာရှိများ၊ မင်းမျိုးမင်းနွယ်မိသားစုများ၊ ဂိုဏ်းများ၊ သိုင်းလောက၊ ကုန်သည်များနှင့် နိုင်ငံခြားမျိုးနွယ်စုများဟူသည့် မတူညီသော အင်အားစုခုနစ်ခုကို အသီးသီး ကိုယ်စားပြုကြသည်။
အမျိုးသမီးခုနစ်ယောက်၊ ဩဇာကြီးမားသည့် အင်အားစုခုနစ်ခုမှ ကိုယ်စားလှယ်ခုနစ်ယောက်လုံးကို နန်းတွင်းထဲသို့ သွင်းထားပြီး အားလုံးတွင်လည်း ရင်သွေးများ ရရှိခဲ့ကြသည်။
ဒါ ဘယ်လိုဆန်းပြားတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်မျိုးလဲ။
ယမ်းစပါးမဲသေတ္တာ ခုနစ်ခုကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ချည်နှောင်ထားပြီး ယမ်းပျဉ်းကို မီးရှို့လိုက်သည်နှင့် လုံးဝတူနေသည်။
ကွယ်လွန်သူ မိဖုရားခေါင်ကြီး၏ မိသားစုကတော့ စစ်သူကြီးများစွာ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည့် ရှန်းမိသားစုဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်က အင်အားအကြီးဆုံး မိသားစုလည်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် လွန်ခဲ့သည့် ဆယ့်ခြောက်နှစ်က ထိုစစ်သူကြီးသည် နိုင်ငံတော်သစ္စာဖောက်မှုဖြင့် ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရပြီး ရှန်းမိသားစုတစ်ခုလုံးလည်း သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံခဲ့ရသည်။
မကြာမီမှာပင် မိဖုရားခေါင်ကြီးသည်လည်း နန်းတော်ထဲ၌ “အကြောင်းမဲ့” ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်က ယခင်ခန္ဓာပိုင်ရှင်သည် မွေးကင်းစအရွယ်မျှသာ ရှိသေးသောကြောင့် ဘာကိုမှ မမှတ်မိပေ။
သို့သော် သူ၏အစ်ကိုကြီး ကျောက်လင်းယွီက သူ့ကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။
ဒီနှစ်တွေအတွင်း အစ်ကိုကြီး၏ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင်ဖြစ်စေ၊ ကွယ်ရာမှဖြစ်စေ ကာကွယ်ပေးမှုသာ မရှိခဲ့ပါက သူ သေဆုံးသွားသည်မှာ ကြာလောက်ပြီဖြစ်သည်။
မင်းမျိုးမင်းနွယ်ကလေးများ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် သေဆုံးရခြင်းကတော့ ထူးဆန်းသည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။
မကြာမီမှာပင် စိမ့်ရထားက ကျောက်ဖန်၏ စံအိမ်ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ၏စံအိမ်က မကြီးမားလှပေ။ အဟောင်းအနွမ်းများနေသည်ဟုပင် ပြောနိုင်သည်။
ယင်းမှာ အိမ်ဝိုင်းသုံးခုပါသည့် အိမ်ရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ခြံထဲရှိ ကျောက်ခင်းလမ်းပေါ်တွင် မှိုများပင် တက်နေပြီး အစေခံများက ပျင်းရိ၍ သေချာမရှင်းလင်းထားသည်မှာ သိသာလှသည်။
ကျောက်ဖန်သည် ဧည့်ခန်းမထဲသို့ ဝင်လာပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ရင်ထဲက အလေးအပင်များကို ထုတ်ပစ်လိုက်သကဲ့သို့ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
စောစောက ညီလာခံခန်းမထဲတွင် သူ အလွန်တည်ငြိမ်နေခဲ့ပုံရသည်။
သို့သော် သူကိုယ်တိုင်သာလျှင် ရင်ထဲ၌ အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်နေမှန်း သိပေသည်။
သူ တာရွှန်းမင်းဆက်သို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံက သူ့အပေါ် မရက်စက်ခဲ့ပေ။
အနည်းဆုံးတော့ မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ် ရာထူးတစ်ခု ပေးခဲ့သည်။
သို့သော် မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်ရခြင်းက ဘဝဟောင်းတွင် သာမန်လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရခြင်းထက် ပို၍ အေးချမ်းသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။
ဘဝဟောင်းတုန်းကလည်း သူ၏အမည်မှာ ကျောက်ဖန်ပင် ဖြစ်သည်။
မနက်ကိုးနာရီမှ ညနေငါးနာရီအထိ အလုပ်လုပ်ရသည့် ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။
အိမ်ဝယ်ရန် ချေးငွေ၊ အိမ်လခနှင့် အခြားအကြွေးအတော်များများ ရှိခဲ့သလို စိတ်တိုလွယ်သည့် အထက်လူကြီးတစ်ယောက်လည်း ရှိခဲ့သည်။
သို့သော် အနည်းဆုံးတော့ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အသတ်ခံရမည့်အရေးကို စိုးရိမ်နေစရာ မလိုခဲ့ပေ။
ယခုတော့ အခြေအနေတွေ အကုန်လုံး ရှုပ်ထွေးသွားပြီ။
မင်းသားကိုးပါး၏ ရာဇပလ္လင်လုပွဲတွင် သူက နဝမမြောက်ဖြစ်ပြီး အားလုံးထဲတွင် အင်အားအနည်းဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။
“အရှင်မင်းသား၊ ပြန်ရောက်ပြီလားခင်ဗျ”
သူ တွေးတောနေစဉ် တံခါးဝမှ စူးရှသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းမစိုးငယ်တစ်ယောက်က ရေနွေးကြမ်းတစ်ခွက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဝင်လာသည်။
“အင်း။”
ကျောက်ဖန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ဒီမိန်းမစိုးငယ်လေး၏ အမည်မှာ ရှောင်ရှုန်းဇီ ဖြစ်ပြီး မင်းသားစံအိမ်တွင် အပါးနပ်ဆုံးသူ ဖြစ်သည်။
စံအိမ်ထဲတွင် မိန်းမစိုးနှစ်ဆယ့်တစ်ယောက်၊ နန်းတွင်းအစေခံမ ဆယ်ယောက်၊ အိမ်အစေခံမ ဆယ်ယောက်နှင့် အစောင့်နှစ်ဆယ် ရှိကြောင်းကို ကျောက်ဖန်က ယခင်ခန္ဓာပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ သိရှိထားသည်။
ဒီဖွဲ့စည်းပုံက အရမ်းလည်း မများသလို အရမ်းလည်း မနည်းလှပေ။
သူ့လို စံအိမ်သစ် ရရှိခါစ မင်းသားတစ်ပါးအတွက် ဘိုးဘေးတို့၏ စည်းမျဉ်းအရ ပုံမှန်အားဖြင့် အစေခံရှစ်ဆယ်မှ တစ်ရာအထိ ရှိသင့်သည်။
သို့သော် သူက ဧကရာဇ်၏ အလေးပေးခြင်းမခံရသည့် မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေသောကြောင့် အစေခံအရေအတွက် ဘာကြောင့် ဒီလောက်နည်းနေသနည်းဆိုသည်ကို နားလည်နိုင်ပေသည်။
ထို့ကြောင့် ယခုလိုအခြေအနေက နဝမမြောက်မင်းသားတစ်ပါး၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အတော်ပင် ကိုက်ညီနေသည်။
ထို့အပြင် ဒီမင်းသားစံအိမ်ထဲတွင် သူ့ကို အမှန်တကယ် ထောက်ခံသူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိသနည်းဆိုသည်ကိုပင် မသိနိုင်သေးပေ။
ကျောက်ဖန်သည် ရေနွေးကြမ်းကိုပင် မသောက်ခဲ့။
သူ၏စိတ်ကူးများထဲတွင် နက်နက်နဲနဲ နစ်မြုပ်နေခဲ့သည်။
ဘဝဟောင်းတုန်းက သူ အွန်လိုင်းဝတ္ထုတွေ အများကြီး ဖတ်ခဲ့ဖူးသည်။
သူ့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေအရ ပင်တိုင်ဇာတ်ကောင်ဆိုလျှင် ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အထူးစွမ်းအားတစ်မျိုးမျိုးကို စတင်အသုံးပြုနိုင်သင့်သည် မဟုတ်လား။
ဒါမှမဟုတ် အထူးသင်္ကေတတစ်ခုခုတော့ ရှိသင့်သည် မဟုတ်လား
စနစ်။
ဟင်းလင်းပြင်။
အဘိုးအို။
ကိုယ်ပိုင်ရတနာ။
တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်သင့်တာပေါ့။
မဟုတ်ရင်တော့…
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အစက အရမ်းကြီး ခက်ခဲလွန်းနေပြီ မဟုတ်ပါလား။