အခန်း (၉၇) ပင်းလီ... မင်း အဲဒီသံကြိုးနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ

ကူဟန်ရဲ့ အေးစက်ပြီး စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ အကြည့်ကို ခံလိုက်ရတဲ့အခါ လျူရုယန်ဟာ တုန်လှုပ်သွားပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူဖျော့သွားသည်။

တကယ်တော့ သူမလည်း အစ်ကိုကြီး ငြင်းဆိုလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကြိုသိနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေးလေးတစ်ခုကိုပဲ သူမ လောင်းကြေးထပ်ကြည့်ချင်ခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ သတင်းတွေက အပြင်ကို အကုန်ပျံ့နေပါပြီ။

ကူဟန်ဟာ တစ်ကိုယ်တော် သားရဲလှိုင်းလုံးကြီးတွေထဲ တိုးဝင်ပြီး ထိုက်ရွှမ်မြင့်မြတ်နယ်မြေက ဝမ်ထိန်နဲ့ မုန့်ယင်ရွှယ်တို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာကြောင့် အားလုံးက သူ့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ စိတ်ထားကို ချီးကျူးနေကြတာပါ။

အားလုံးက ကူဟန်ဟာ တရားမျှတပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့သူလို့ ပြောနေကြတာကြောင့် လျူရုယန်ကလည်း သူမရဲ့ အစ်ကိုကြီးဟာ စိတ်ထားကောင်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် ကျန်ရှိနေသေးတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ သူစိမ်းတွေကိုတောင် အသက်စွန့်ကယ်တဲ့သူက သူ့ရဲ့ညီလေး ယဲ့ချင်းယွမ်ကိုတော့ လျစ်လျူမရှုလောက်ဘူးလို့ သူမ တွေးခဲ့မိသည်။

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မ"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။"

"ဒီလောက်ငယ်ငယ်လေးနဲ့ မင်းရဲ့ဦးနှောက်ကို ခွေးစားသွားတာပဲ။ ဘာကိုမှ မစဉ်းစားဘဲ စကားတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ။ ဦးနှောက်အားရှိမယ့်ဟာတွေ များများစားဦးမှ ဖြစ်မယ်။"

လျူရုယန် ပြောချင်တဲ့ စကားတွေကို လှောင်ပြောင်သံတစ်ခုက ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်လိုက်သည်။ အဲဒါကတော့ ဝတ်စုံနီနဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ဟွားကျဲယွီပါပဲ။ သူမဟာ ခါးလေးကို လှုပ်ခါရင်း လျှောက်လာပြီး မျက်လုံးထဲမှာတော့ အထင်အမြင်သေးမှုတွေ ပြည့်နေသည်။

"ဓားရှာဖွေရေးဂိုဏ်းရဲ့ သတင်းတွေက အကုန်ပြန့်နေပြီ။ မင်းနဲ့ မင်းရဲမောင်လေးက ငါ့ရဲ့ကူဟန်ကို အဲဒီလိုမျိုး နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့တာတောင် အခု သူ့ကို ထွက်ပြီး သက်သေခံခိုင်းရဲသေးတယ်ပေါ့ တကယ်တော့ ခုနက မင်းတို့ပြခဲ့တဲ့ နောင်တရသလိုလို အသိတရားရသလိုလို အိုက်တင်တွေက ပြဇာတ်တွေပဲ မဟုတ်လား။ အစကတော့ မင်းတို့ သရုပ်ဆောင်တာကို ၁၁ မှတ် ပေးမလို့ပဲ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းတို့ကို အထင်သေးမိသွားတာပဲ။"

ဟွားကျဲယွီရဲ့ စောင်းမြောင်းပြောဆိုမှုတွေကြောင့် လျူရုယန်ဟာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပြီး ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပါဘူး။ ချူယိုဝေကတော့ လျူရုယန်ကို အကူအညီမရမှန်း သိပေမဲ့ ဟွားကျဲယွီက သူတို့ဂိုဏ်းကိစ္စထဲ ဝင်ပါနေတာကို မကျေမနပ် ဖြစ်လာသည်။

"ဟားဟား... ကျဲယွီ မင်းပြောတာ ငါ့စိတ်ထဲကအတိုင်းပဲ။"

ကူဟန်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည် "မင်းရဲ့ စကားပြောစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ သီးသန့် ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ လုပ်ပါလား"

"ကောင်းပြီလေ"

ဟွားကျဲယွီက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကူဟန်ရဲ့ အောက်ပိုင်းတစ်နေရာဆီကို တမင် စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အသံနဲ့ ထပ်ပြောသည် "မင်းအတွက်ဆိုရင်တော့ ငါက ပါးစပ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ဝန်ဆောင်မှုမှန်သမျှ သီးသန့်ပေးဖို့ အသင့်ပဲလေ အဲဒါကို စာသားအတိုင်းပဲ ဆိုလိုတာလား ဒါမှမဟုတ်... တခြားဟာလား"

ဒီစကားက ကူဟန်ကိုတောင် အနည်းငယ် ရှက်သွားစေသည်။ ဒီသစ်ရွက်နီဂိုဏ်းက မိစ္ဆာမကြီးကတော့ တကယ်ကို ဘယ်နေရာမဆို ၁၈+ လိုင်းကို တန်းတက်သွားတာပဲ။

"ရှင်... ရှင်ဟာ တကယ်ကို အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမပဲ" ချူယိုဝေက ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။

"မင်း စိတ်တိုနေမယ်ဆိုတာ သိပါတယ် ဒါပေမဲ့ အေးအေးဆေးဆေး နေစမ်းပါ။" ဟွားကျဲယွီက ချူယိုဝေကို အဖတ်မလုပ်ဘဲ ပြန်ပြောသည် "ငါ့ရဲ့ တပည့်လေးကို ကူဟန်က ကယ်ထားတာလေ။

ဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျေးဇူးတင်တာ ဘာမှားလို့လဲ ငါက အချို့လူတွေလို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ လူစားမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ငါ့တပည့်လေးက သူ့ကို ကယ်တဲ့သူဆီ ကိုယ်ကိုဆက်ချင်တယ်ဆိုရင် ဆရာဖြစ်တဲ့ ငါကလည်း နှစ်ယောက်ယူ တစ်ယောက်လက်ဆောင်အနေနဲ့ လိုက်ပေးဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး။"

ဟွားကျဲယွီရဲ့ အကြည့်တွေက ကူဟန်ဆီမှာပဲ စွဲမြဲနေပြီး သူမဟာ နောက်ပြောင်နေတာ မဟုတ်ဘဲ တကယ်ပြောနေတာမှန်း ကူဟန် ခံစားမိလိုက်သည်။

"သခင်လေးကူဟန်... ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ နတ်ဘုရားမက သခင့်ကို တွေ့ချင်နေပါတယ်"

ထိုအချိန်မှာတင် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးက ကောင်းကင်က ဆင်းသက်လာပြီး ကူဟန်ကို ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်သည်။ အခြေအနေတွေက ချက်ချင်း တင်းမာသွားသည်။ ဟွားကျဲယွီတောင်မှ ထိုလူဟာ ပျံသန်းနတ်ဘုရားနန်းဆောင်က ဖြစ်မှန်း သိလိုက်တာကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားသည်။ ကူဟန်ဟာ ဒီလို ဒဏ္ဍာရီလာ နေရာက လူတွေနဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်နေတာလဲ။

ကူဟန်ဟာ ထိုပညာရှင်နောက်ကို လိုက်သွားပြီး ယာယီနန်းဆောင်တစ်ခုထဲကို ရောက်သွားသည်။ ခန်းမထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကူဟန် တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားသည်။

ရေခဲတွေနဲ့ ထွင်းထုထားတဲ့ နန်းဆောင်ထဲမှာ အေးမြတဲ့ အလင်းရောင်တွေ ဖြာကျနေသည်။ ခန်းမအလယ်က ရေခဲပလ္လင်ပေါ်မှာ အိမ်မက်ဆန်လှတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ဦးဟာ ပျင်းရိစွာ မှီထိုင်နေသည်။ သူမဟာ ဝတ်စုံဖြူလေးနဲ့ ဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ခြေချောင်းလေးတွေက ကျောက်စိမ်းလို ဖြူဖွေးနေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ကူဟန်ရဲ့ အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားတာက သူမရဲ့ အလှအပထက် သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့သံကြိုးတစ်ချောင်းပါပဲ။ အဲဒီသံကြိုးက ကြည်လင်နေတဲ့ ရေခဲသံမဏိတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာပါ။

"ပင်းလီ... မင်း အဲဒီသံကြိုးနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ရှားပင်းလီက ကူဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း လက်ထဲက သံကြိုးကို မြှောက်ပြလိုက်သည်။ သံကြိုးသံတွေက ခန်းမထဲမှာ တချွင်ချွင် မြည်သွားပါတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဝေဝါးနေပြီး နှုတ်ခမ်းလေးက အနည်းငယ် ပွင့်ဟကာ အေးဆေးတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက သိသာနေတာပဲ မဟုတ်လား"

ငါအပြင်ကို မထွက်တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ မင်းကတော့ အပြင်မှာ သူရဲကောင်းလုပ်ပြီး အလှလေးတွေကို လိုက်ကယ်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား။

"သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ မင်းကို ငါ့ဘေးနားမှာပဲ ဒီသံကြိုးနဲ့ ချည်ထားတာက ပိုပြီး စိတ်အေးရမယ်လို့ ထင်တယ်။"

"အပြင်မှာ မလိုအပ်တဲ့ မြက်ပင်တွေ တောကြက်တွေက အရမ်းများလွန်းတယ်။ အခုကစပြီး မင်း ငါ့ဘေးမှာပဲ နေရမယ်။ ငါ မင်းကို ထာဝရ သိမ်းထားတော့မယ်။"