အခန်း (၈၇) ကွဲအက်သွားသော မှန်တစ်ချပ်ကိုတော့ ပြုပြင်၍မရနိုင်တော့ပါ

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်ရှေးဟောင်း ဗုဒ္ဓဘာသာ ဘုရားကျောင်း၌။

"ဘာပြောလိုက်တယ်"

"အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေမှာ အပြောင်းအလဲဖြစ်ပြီး မကြုံစဖူး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သားရဲလှိုင်းလုံးကြီး ဖြစ်နေတယ် ဟုတ်လား"

ဂိုဏ်းဆီက သတင်းပို့ချက်ကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ဓားအရှင်သခင်ရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို အလွန်အမင်း ညိုမည်းသွားသည်။

"ဒီသတင်းကို အခုလောလောဆယ် လျှို့ဝှက်ထားလိုက်ပါ မူပိုင်လင်းကို လုံးဝ မသိစေနဲ့" ညွှန်ကြားချက်အချို့ ပေးပြီးနောက်မှာတော့ သူဟာ အဆက်အသွယ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူဟာ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဘုရားကျောင်းရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

အဲဒီနေရာမှာ ဆီးနှံပွင့်လို ဖြူစင်တဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ မူပိုင်လင်းဟာ ဗုဒ္ဓပလ္လင်ပေါ်မှာ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသည်။ သူမရဲ့ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာတော့ ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းတွေက ကြယ်တာရာတွေလို ဝန်းရံနေသည်။ သူမဟာ လက်ရှိမှာ ဗုဒ္ဓအလင်းနဲ့ ဆေးကြောသန့်စင်ခြင်းကို ခံယူပြီး စိတ်အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် လုပ်နေတာပါ။

ဓားအရှင်သခင်မှာ စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခု ရှိနေပါတယ်။ အကယ်၍ မူပိုင်လင်းသာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲမှာ ဖြစ်နေတဲ့အကြောင်းကို သိသွားရင် သူမရဲ့ လက်ရှိ စရိုက်အရ ဒီဆေးကြောသန့်စင်မှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး နယ်မြေထဲကို ဇွတ်ပြေးဝင်သွားမှာ သေချာသည်။ အကောင်းဆုံးအခြေအနေမှာ သူမ အရင်က ကြိုးစားထားသမျှ အလကားဖြစ်သွားမှာဖြစ်ပြီး အဆိုးဆုံးမှာတော့ သူမရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပြိုလဲပြီး သွေးရူးသွေးတမ်း ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

သူဟာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ဒီသတင်းကို သူမ ဆေးကြောသန့်စင်မှု မပြီးမချင်း မပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ မူပိုင်လင်းရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဟာ ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ကင်းကွာသွားပြီး ဗုဒ္ဓအလင်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ရွှေရောင်ကမ္ဘာတစ်ခုထဲကို ရောက်ရှိသွားသည်။ အရာအားလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားတဲ့အခါ သူမရဲ့ ဝေဝါးနေတဲ့ အမြင်အာရုံတွေဟာ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာသည်။

ဒါပေမဲ့ သူမရှေ့က မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ မူပိုင်လင်းရဲ့ မျက်စိသူငယ်အိမ်တွေဟာ ကျုံ့သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မှင်သက်သွားရသည်။

လေပြေလေးတွေက အေးမြနေပြီး နေရောင်ခြည်က နွေးထွေးနေသည်။ သူမ ရောက်နေတာက ဓားရှာဖွေရေးဂိုဏ်းပါ ပိုပြီး တိတိကျကျ ပြောရရင် လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က မြစ်စတီးကန်တောင်ထိပ်ရဲ့ မြင်ကွင်းပါ။

"ဒါ... ဒါ ငါ့ရဲ့ အတိတ်ကပုံရိပ်ပဲ"

မူပိုင်လင်းဟာ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေမိသည်။ သူမဟာ အလိုလို ထရပ်လိုက်ပြီး တစ်နေရာရာဆီကို အပြေးသွားမိသည်။ သူမဟာ ဒါတွေကို တကယ်ပဲ ပြန်လည် ခံစားကြည့်ချင်နေမိတာပါ။

တောင်ထိပ်ပေါ်မှာ စိမ်းလန်းစိုပြေနေတဲ့ သစ်ပင်တွေရှိနေပြီး လေပြေထဲမှာ သစ်ရွက်ကြွေလေးတွေ လွင့်မျောနေသည်။ အဲဒီနေရာမှာ သိပ်မကြီးသေးတဲ့ မက်မွန်ပင်တစ်ပင် ရှိသည်။ အဲဒါကတော့ သူမနဲ့ ကူဟန်တို့ အတူတူ စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ မက်မွန်ပင်လေးပါ။ သူမအတွက် လှပတဲ့ အမှတ်တရတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တဲ့နေရာပေါ့။

"ဆရာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဓားကျင့်စဉ်က ဘယ်လိုလဲ"

"ဒါကို ကျွမ်းကျင်သွားရင် ကျွန်တော် ဆရာ့ကို ပိုပြီး ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာပါ"

အဲဒီအချိန်မှာပဲ နုနယ်တဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝတ်စုံဖြူဝတ်ထားတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်ဟာ မက်မွန်ပင်အောက်မှာ သစ်သားဓားတစ်စင်းကို ကိုင်ပြီး ရပ်နေတာပါ။

နေရောင်ခြည်က သစ်ရွက်ကြားကနေ ကလေးလေးရဲ့ အင်္ကျီဖြူပေါ်ကို ကျရောက်နေပြီး သူ့ရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ အပြုံးကြောင့် တစ်ကမ္ဘာလုံး လင်းထိန်သွားသလို ခံစားရသည်။ မူပိုင်လင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝဲလာပြီး ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာသည်။

သူမဟာ ဂူဟန်ရဲ့ ငယ်ဘဝပုံစံကို ကြည့်နေမိသည်။ ကူဟန်ကလည်း သူမကို ပြန်ကြည့်နေသည်။ သူမရဲ့ အမှတ်တရတွေထဲကအတိုင်းပါပဲ ကလေးလေးဟာ သူ့ရဲ့ အိပ်မက်က သူမကို (သူ့ရဲ့ဆရာကို) ကာကွယ်ပေးဖို့လို့ ပြောခဲ့တာပေါ့။

"ကူဟန်"

မူပိုင်လင်းဟာ သူမရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ အမှတ်တရထဲက "ကူဟန်" လေးကို ပြေးဖက်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်သည်။ သူမဟာ သူမ လုံးဝ မှားသွားခဲ့ကြောင်း အရာအားလုံးအတွက် ပြန်ပေးဆပ်ချင်ကြောင်း သူမကို တစ်ကြိမ်လောက်ပဲ ခွင့်လွှတ်ပြီး အစကပြန်စခွင့်ပေးဖို့ အော်ပြောချင်နေသည်။

အခု သူမဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်က အလှပဆုံးအချိန်တွေကို ပြန်ရောက်နေပြီလေ အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲလို့ ရနိုင်သေးတယ် မဟုတ်လား

ဒါပေမဲ့ သူမ ဂူဟန်လေးကို ဖက်ဖို့ အနားရောက်ခါနီးမှာပဲ

ဝုန်း

ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးဟာ အရောင်ပြောင်းသွားပြီး မိုးခြိမ်းသံတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။ တောက်ပပြီး ပျော်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားသည်။ အေးစက်စက် လေပြင်းတွေ တိုက်ခတ်လာပြီး ကမ္ဘာကြီးဟာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

သူမနဲ့ ကူဟန်ရဲ့ ကြားထဲမှာ မမြင်နိုင်တဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသလိုပါပဲ။ သူမ ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား သူ့ကို ထိတွေ့လို့ မရတော့ပါဘူး။

လျှပ်စီးလက်သံတွေကြားမှာ ဂူဟန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမှတ်တရ မြင်ကွင်းတွေဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပေါ်လာပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အားလုံးဟာ မှောင်မိုက်တဲ့ ညထဲမှာ ပျောက်ဆုံးသွားတော့သည်။

မက်မွန်ပင်အောက်က ကူဟန်လေးဟာလည်း အရွယ်ရောက်ပြီးသား လက်ရှိကူဟန်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ့ရဲ့ အေးစက်ပြီး ဘာခံစားချက်မှ မရှိတဲ့ မျက်လုံးတွေက ချောက်ထဲကို ကျဆင်းနေတဲ့ မူပိုင်လင်းကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေသည်။

"ငါ့ရဲ့ ပုံရိပ်ကို ဒီလို စိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲမှာ ဘာလို့ဖန်တီးထားတာလဲတော့ ငါမသိဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ပဲ ဖြစ်နေပါစေ မင်းကိုမြင်ရတာ ငါ့အတွက် ရွံစရာကောင်းလှတယ်။"

"ငါ့ဆီကနေ နောက်ထပ် အခွင့်အရေး ရဖို့ စိတ်မကူးနဲ့ မင်းကို ငါအခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ပေးခဲ့ပြီးပြီ။"

နောက်ကျမှရတဲ့ သံယောဇဉ်က မြက်ပင်ထက်တောင် တန်ဖိုးနည်းတယ်။ ဒါတွေ အားလုံးက မင်းရဲ့ အမှားတွေပဲ။ အဲဒီစကားအဆုံးမှာတော့ ကူဟန်ဟာ အေးစက်တဲ့ အမူအရာနဲ့အတူ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး ချက်ချင်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဖြန်း

ပြင်းထန်တဲ့ အသံကြီးနဲ့အတူ တစ်ကမ္ဘာလုံးက မြင်ကွင်းတွေဟာ ရက်ရက်စက်စက် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

"ကူဟန်"

မူပိုင်လင်းဟာ ဝတ်စုံဖြူနဲ့ ပုံရိပ်ကို ဖမ်းဆွဲဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားပေမဲ့ ဘာကိုမှ မဆုပ်ကိုင်နိုင်တော့ဘဲ ချောက်နက်ကြီးထဲကို ကျဆင်းသွားပါတော့သည်။

"ဟူး..."

အဲဒီအချိန်မှာပဲ သနားကရုဏာစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အာမိတာဘ... ခုနက ဒီရဟန်းဟာ ပုံရိပ်ယောင် ကမ္ဘာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးခဲ့တာပါ။"

"အမှန်နဲ့ အမှား၊ လက်တွေ့နဲ့ အိပ်မက်တွေ ရောယှက်နေတဲ့ ကြားထဲမှာ အဲဒီလူငယ်လေး ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေဟာ သူ့ရဲ့ ရင်ထဲက အမှန်တရားတွေပါပဲ။ သူ မင်းကို အပြောချင်ဆုံး စကားတွေပေါ့"

"မင်းလည်း ရလဒ်ကို မြင်ခဲ့ပြီပဲ။"

"ဒကာမကြီးမူ... လက်လျှော့လိုက်ပါတော့။"

"သစ်ပင်အိုဟာ နွေဦးမှာ ပြန်လည် လန်းဆန်းနိုင်ပေမဲ့ ကွဲအက်သွားတဲ့ မှန်တစ်ချပ်ကိုတော့ ပြန်ဆက်လို့ မရနိုင်တော့ပါဘူး။"

"တကယ် ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အရာတွေကို ဘယ်လောက်ပဲ ကြိုးစားကြိုးစား ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။"

"ဒကာမကြီးအနေနဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို ပြောင်းလဲပြီး အနာဂတ်ကိုပဲ ကြည့်ကာ ဘဝသစ်ကို အမြန်ဆုံး စတင်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းနဲ့သူဟာ နောက်ထပ် ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့ဖို့ ကံပါလာခဲ့တာလေ။