အခန်း (၇၂) ငါတို့တွေ အရှုံးကြီး ရှုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား

အကြောင်းပြချက်ကတော့ ရိုးရှင်းသည်။ ကူဟန်ဟာ မူလဇာတ်လမ်းရဲ့ အစောပိုင်း အစိတ်အပိုင်းတွေကို ကောင်းကောင်း သိထားတာကြောင့်ပါ။

မူလကတော့ ဝေထျန်းချင်းဟာ ဇာတ်လိုက် ယဲ့ချင်းယွမ်ရဲ့ ညီအစ်ကိုကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လာရမယ့်သူပါ။

ဒီလျှို့ဝှက်နယ်မြေခရီးစဉ်မှာ သူတို့ဟာ တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ရတနာတွေ အတူတူရကြပြီး ခိုင်မာတဲ့ သံယောဇဉ်ကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဒီလောကကြီးမှာ အကျိုးစီးပွားနောက်ကို အားလုံးက လိုက်နေကြတာပါ။ အားလုံးက သူတို့လိုချင်တာ ရကြလို့ ပျော်ရွှင်ကြပြီး ညီအစ်ကိုတွေလို ဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ။

ဒါပေမဲ့ သူတို့လိုချင်တာ မရဘဲ အကျိုးစီးပွားတွေ ဆုံးရှုံးကုန်တဲ့အခါမှာတော့ အချင်းချင်း ရန်သူတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတော့သည်။

 ဒါဟာ ကူဟန် အလိုရှိတဲ့ အနေအထားပါပဲ။ သူဟာ ရက်ပေါင်းများစွာ လျှို့ဝှက်ပညာကို သုံးပြီး ယဲ့ချင်းယွမ်ထက် လက်ဦးမှုယူကာ အခွင့်အရေးမှန်သမျှကို လုယူခဲ့တာဟာ ဒီနေ့လို ပေါက်ကွဲမှုမျိုး ဖြစ်လာဖို့ အကွက်ချခဲ့တာပါ။

ဒါပေမဲ့ ကူဟန်အတွက် အံ့သြစရာတစ်ခုကတော့ လင်ရွှမ်ယွဲ့ပါပဲ။ သူမဟာ ယဲ့ချင်းယွမ်နဲ့ သိတာ ရက်ပိုင်းပဲ ရှိသေးပေမဲ့ သူ့အပေါ်မှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ယုံကြည်နေဆဲပါ။

သူမရဲ့ ဦးနှောက်မှာ တစ်ခုခု ချို့ယွင်းနေတာလား ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ အထူးအာရုံကြောင့် ယဲ့ချင်းယွမ်ရဲ့ ထူးခြားမှုကို သိနေတာလားတော့ မသိပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒါက ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ သူမကို သတ်ပစ်ဖို့ အခွင့်အရေးရှာလိုက်ရင် သူမဟာ ယဲ့ချင်းယွမ်နဲ့ ပတ်သက်နေရတဲ့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကနေ လွတ်မြောက်သွားမှာပါ။

"ရွှမ်ယွဲ့ ဒါမင်းရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်လား"

ဝေထျန်းချင်းရဲ့ မျက်နှာဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို မဲမှောင်သွားပြီး လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။

သူဟာ ယဲ့ချင်းယွမ်ကို စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးမှာတော့ လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ့ရဲ့ မြောက်ပိုင်းကောင်းကင်မြင့်မြတ်နယ်မြေက အဖွဲ့သားတွေကို ခေါ်ကာ တခြားတစ်ဖက်ကို ထွက်သွားတော့သည်။

"မင်း နောင်တမရစေနဲ့လို့ပဲ ငါမျှော်လင့်ပါတယ်"

ဝေထျန်းချင်းရဲ့ အေးစက်စက် စကားသံဟာ တောအုပ်ထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး သူတို့အဖွဲ့ဟာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဒီစကားကြောင့် လင်ရွှမ်ယွဲ့ဟာ စိတ်ထဲမှာ မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ ဝေထျန်းချင်းနဲ့ သူမဟာ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အဲဒီသံယောဇဉ်ဟာ အဆုံးသတ်သွားပါပြီ။

သူမဟာ ယဲ့ချင်းယွမ်ရဲ့ ထူးခြားမှုကို မြင်နေရတာကြောင့် ဒီလိုရွေးချယ်မှုကို လုပ်ခဲ့တာလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်နေမိသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့ နတ်ဘုရားမ ရွှမ်ယွဲ့"

"ဆုံးရှုံးသွားတာတွေက ကံတရားကြောင့်ပါ"

ယဲ့ချင်းယွမ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ် "မင်းက ငါ့ကိုယုံကြည်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဆိုတော့ မင်းကို လုံးဝ အရှုံးမပေးစေရဘူးလို့ ငါ ကတိပေးတယ်" သူဟာ ဝေထျန်းချင်းတို့ ထွက်သွားတဲ့ဘက်ကို ကြည့်ပြီး "အမြင်ကျဉ်းတဲ့ လူမိုက်တစ်စုပဲ မင်းတို့ ဘာတွေ ဆုံးရှုံးသွားလဲဆိုတာ မင်းတို့ မသိကြဘူး" လို့ တွေးနေမိသည်။

ဝေထျန်းချင်းနဲ့ သူ့အဖွဲ့သားတွေဟာ တောနက်ထဲမှာ ခရီးဆက်နေကြတုန်း ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်သည် "အရှင်သား အဲဒီအောက်တန်းစားက အရှင်သားကို ဒီလောက် စော်ကားတာကို ဒီအတိုင်းပဲ လွှတ်ထားမှာလား သူက ပျက်စီးနေတဲ့ ဂိုဏ်းငယ်လေးက တပည့်ပဲရှိတာ ဘယ်လိုတောင် သတ္တိရှိနေတာလဲ"

တခြားသူတွေကလည်း ဝိုင်းပြောကြသည် "အရှင်သား အရှင်သားက နတ်ဘုရားမရွှမ်ယွဲ့ နဲ့ ရင်းနှီးလို့သာ သည်းခံနေတာပါ။ အရှင်သားသာ ခွင့်ပြုရင် ကျွန်တော်တို့ အဲဒီ ယဲ့ချင်းယွမ်ကို ပညာပေးလိုက်ပါ့မယ်"

"မလိုဘူး။"

ဝေထျန်းချင်းက အေးစက်စက် ငြင်းဆိုလိုက်ပါတယ် "သူက ကံကောင်းလို့ရတနာလေး နည်းနည်းပါးပါး ရထားတဲ့ လူပြက်တစ်ယောက်ပဲ။ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကနေ ထွက်တာနဲ့ သူ့ကို နောင်တရအောင် လုပ်ဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်"

"ဟုတ်လား"

"မင်းမှာ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတော့မယ် မထင်ဘူး။"

ရုတ်တရက် သူတို့နောက်ကျောကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အေးစက်စက် အသံကြောင့် အားလုံးရဲ့ သွေးတွေ ခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ဝတ်စုံနက်ဝတ်ထားတဲ့ အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်တစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာကိုတော့ ခေါင်းစွပ်နဲ့ ဖုံးကွယ်ထားသည်။

ဝေထျန်းချင်းဟာ အဲဒီလူကို ကြည့်ပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ဆင်တူနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "မင်းက ဘယ်သူလဲ"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဝတ်စုံနက်ဝတ် လူငယ်ရဲ့ ခြေထောက်အောက်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ အစီအရင်တွေ ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲကနေ ဓားနက်ကြီး တစ်လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အဲဒီဓားဟာ အလွန်လေးလံပုံရပေမဲ့ ဝတ်စုံနက်လူငယ်ကတော့ လက်တစ်ဖက်တည်းနဲ့ အလွယ်တကူ မလိုက်ပြီး လျှပ်စီးလို မြန်ဆန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ သူတို့ဆီ ပြေးဝင်လာသည်။

"အတူတူ တိုက်ကြ သူ့ကို တားကြ"

မြင့်မြတ်နယ်မြေက လူငယ်တွေဟာ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ခုခံဖို့ ပြင်လိုက်ကြသည်။

ဒါပေမဲ့ ဝတ်စုံနက်လူငယ်က ဓားနက်ကြီးထဲကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ထည့်သွင်းလိုက်တဲ့အခါ ဓားပေါ်က အစီအရင်တွေဟာ လင်းလက်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဘုန်း

ပေါက်ကွဲသံကြီးနဲ့အတူ အရိုးတွေ ကြေမွသွားတဲ့ အသံတွေဟာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

သွေးတွေ ပန်းထွက်ကုန်ပါပြီ ဝတ်စုံနက်လူငယ်နဲ့ အနီးဆုံးမှာ ရှိနေတဲ့ လူနှစ်ယောက်ဟာ သူတို့ရဲ့ ကာကွယ်ရေး လက်နက်တွေရော၊ ခန္ဓာကိုယ်တွေပါ တစ်စစီ ဖြစ်သွားကြသည်။ သွေးနဲ့ အသားစတွေဟာ ကောင်းကင်မှာ မီးရှူးမီးပန်းတွေလို လွင့်စင်ကုန်ကြသည်။

ဒါတင် မကသေးပါဘူး။ ဝတ်စုံနက်လူငယ်ဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် နောက်တစ်နေရာကို ထပ်ပြီး ရောက်သွားပြန်သည်။

ဘုန်း

မြေပြင်ဟာ ပြင်းထန်တဲ့ စွမ်းအားကြောင့် ချိုင့်ခွက်ကြီး ဖြစ်သွားပြီး အဲဒီနားက ကျင့်ကြံသူတွေဟာလည်း ချက်ချင်းပဲ အမှုန့်ဖြစ်သွားကြသည်။

ဝတ်စုံနက်လူငယ် ပေါ်လာပြီး ခဏအတွင်းမှာတင် သန့်စင်သောနယ်မြေက ပါရမီရှင် လူငယ်လေးယောက်ဟာ ဘာမှမခုခံနိုင်ဘဲ အသတ်ခံလိုက်ရပါပြီ။

တစ်ဦးတည်း ကျန်ရှိတော့တဲ့ ဝေထျန်းချင်းဟာ ကြောက်လန့်လွန်းလို့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး ဦးနှောက်ပါ လစ်ဟာသွားသည်။

ဝတ်စုံနက်လူငယ်ဟာ ဓားနက်ကြီးကို ကိုင်ပြီး သူတို့ရှေ့မှာ အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ရပ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ သွေးတွေချင်းချင်းနီနေပြီး သေခြင်းတရားရဲ့ အနံ့အသက်တွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ အဲဒီ ဓားနက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှ ဝေထျန်းချင်းဟာ သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"မင်းက... မင်းက"

ဝေထျန်းချင်းဟာ ဒေါသနဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေကြောင့် အံကြိတ်ပြီး ပြောလိုက်သည် "ယဲ့ချင်းယွမ် မင်း ဒီလောက်တောင် ရက်စက်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မထင်ထားဘူး"

"အသေးအဖွဲ ပဋိပက္ခလေးအတွက်နဲ့ ငါတို့ကို ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် သတ်ရဲတယ်ပေါ့"