အခန်း (၃၄) ပျောက်ကွယ်သွားတော့မည့် ဝတ်ရုံဖြူ

ကြက်သွေးရောင် သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းသားအားလုံးမှာ ဆွံ့အလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် (၁၁) နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်လေးကို ဂိုဏ်းချုပ်အဖြစ် တင်မြှောက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မကျေမနပ်ဖြစ်သော်လည်း ကူဟန်၏ အရှိန်အဝါနှင့် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော ကိုယ်ရံတော်များကြောင့် မည်သူမှ မကန့်ကွက်ရဲကြပေ။

ဟန်မုန့်ယောင် ကိုယ်တိုင်လည်း သူမ မလုပ်နိုင်မည်ကို စိုးရိမ်နေသော်လည်း ကူဟန်က သူမကို အားပေးကာ စနစ်မှရရှိသော "သွေးလမင်းဝါးမျိုခြင်းကျင့်စဉ်"ကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူမကို ကာကွယ်ရန် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး ထားခဲ့ကာ ကူဟန်သည် တစ်ဦးတည်း ဂိုဏ်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

သူသည် ဟန်မုန့်ယောင်ကို ငယ်စဉ်ကတည်းက လွတ်လပ်စွာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချတတ်ပြီး အားကိုးထိုက်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်လာစေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ​မြစ်စတီကန်တောင်ထိပ်တွင် ယဲ့ချင်းယွမ်သည် သူ၏ မိသားစုဝင်များ (ဝမ်းကွဲမောင်နှမများ) ကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်နေသော အမည်မသိ အင်အားစုများကြောင့် ဒေါသထွက်နေသည်။

 သူ၏ အတွင်းမှ ဝိညာဉ်အဘိုးအိုဘိုင်က အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးရှိ သူ၏ မိတ်ဆွေများထံ အကူအညီတောင်းရန် အကြံပေးသည်။

ယဲ့ချင်းယွမ်သည် အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးရှိ သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်း (ချစ်သူ) ဖြစ်သူ၏ ကုန်သွယ်ရေးလုပ်ငန်းစုကြီးကို သတိရသွားပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် အကူအညီရယူရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ကူဟန် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သူ့အပေါ် မကောင်းသတင်းများ ပျံ့နှံ့နေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

တပည့်အချို့က သူသည် ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်ကာ ထွက်ပြေးသွားသူဟု ကဲ့ရဲ့နေကြသည်။ ကူဟန်က ထိုသူများကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း သူတို့၏ အမည်များကို မှတ်သားထားလိုက်သည်။

 (နောင်တွင် သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများကို လွှတ်၍ ထိုသူတို့၏ မိသားစုများကို "လည်ပတ်" ခိုင်းရန် စဉ်းစားထားသည်။)

ထိုစဉ် သူ၏ ဆရာမမူဗိုင်လင်းရောက်ရှိလာပြီး သူ ဘယ်တွေသွားနေခဲ့သလဲဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းခဲ့သည်။ ကူဟန်က သူမကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"ကျွန်တော် ဘယ်သွားသွား ခင်ဗျားနဲ့ မဆိုင်ဘူး။"

ကူဟန်သည် ဆေးပုလင်းငယ်တစ်ခုကို မူဗိုင်လင်းထံ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ခင်ဗျားကိုယ်ထဲက အအေးအဆိပ်ကို ပျောက်ကင်းစေမယ့် နတ်ဘုရားယန်ဆေးလုံးပဲ။ ကျွန်တော်က သူများအကြွေး မယူချင်ဘူး အထူးသဖြင့် ခင်ဗျားဆီကပေါ့။"

"ကျွန်တော့်ကို ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးအတွက် ဒါနဲ့ အကြွေးကျေပြီ။ နောင်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိတော့ဘူး။"

မူဗိုင်လင်းသည် ဆေးပုလင်းကို ကိုင်ရင်း ဆွံ့အသွားရသည်။ ကူဟန်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အဆိပ်ကို ကုသရန်အတွက် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ထျန်းရှန်းလျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲသို့ သွားရောက်ကာ ဆေးမြစ်များ ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။

သူမသည် သူမအပေါ် အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ခဲ့သော တပည့်ကို သူမကိုယ်တိုင် တွန်းထုတ်ခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ကူဟန်၏ ကျောပြင်မှာ ဝေးသထက် ဝေးသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မူဗိုင်လင်းသည် "ဆုံးရှုံးခြင်း" ဆိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားလိုက်ရပြီး မျက်ရည်များ ဝဲလာခဲ့တော့သည်။