အခန်း (၃၀) သွေးပင်လယ်တားမြစ်မြေတွင် မှတ်ပုံတင်ခြင်း

ဟန်မုန့်ယောင်၏ အသက်ရှူနှုန်းကို တည်ငြိမ်အောင် ကူညီပေးပြီးနောက် ကူဟန်သည် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်မသွားခဲ့ပေ။

သူသည် ဟန်မုန့်ယောင်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ လူသူကင်းမဲ့သော တောင်တန်းများဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဗီလိန်စနစ်တွင် နေရာသစ်တစ်ခု၌ မှတ်ပုံတင်ရန် အကြောင်းကြားစာ တက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာမှာ ကြက်သွေးရောင် သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ သွေးပင်လယ်တားမြစ်မြေဖြစ်သည်။

မူလဇာတ်လမ်းအရဆိုလျှင် ဟန်မုန့်ယောင်သည် ဤဂိုဏ်း၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံရပြီးမှ သူမ၏ ပါရမီကြောင့် ဂိုဏ်းလူကြီးတစ်ဦး၏ တပည့်အဖြစ် လက်ခံခြင်းခံရကာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

ကူဟန်သည် သူမအတွက် အခြေခံကောင်းများ ပြင်ဆင်ပေးပြီးပြီဖြစ်၍ ယခုအခါ ထိုဂိုဏ်းကို သူ၏ နယ်မြေအဖြစ် သိမ်းပိုက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်ကျန့်ဂိုဏ်း၏ ထိုက်ရွှီဓားတောင်ထိပ်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အကြီးအကဲများ စုဝေးကာ တိုင်ပင်နေကြသည်။ 

ကူဟန် ဂိုဏ်းမှ ဆင်းသွားသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ပြန်မလာသေးသည့်အပြင် ဆက်သွယ်၍လည်း မရပေ။

သူတို့သည် ကူဟန်ကဲ့သို့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို အလွန်စိုးရိမ်နေကြသည်။

 အထူးသဖြင့် ရှေ့တွင်ရှိသော အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေသို့ သွားရန် ကူဟန်မှာ အသင့်တော်ဆုံး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မူဗိုင်လင်း (ကူဟန်၏ ဆရာမ) မှာလည်း နုံးချည့်နေသော အသံဖြင့် ပြောရှာသည်။

"ဟန်အာ့ (ကူဟန်) နောက်ကို လိုက်ဖို့ ပိုင်ကျိကို လွှတ်ခဲ့ပေမယ့် မြို့ထဲက ထွက်လာကတည်းက သူတို့ မျက်ခြေပြတ်သွားတယ် ငါ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ထားခဲ့တဲ့ အမှတ်အသားလည်း အဖျက်ခံလိုက်ရပြီ"

အကြီးအကဲများမှာ မူဗိုင်လင်း၏ စီမံခန့်ခွဲမှုကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။ သူမ၏ အလှအပနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော သူမ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်များအပေါ် "ရင်သားကြီးပြီး ဉာဏ်နည်းသည်" ဟုပင် အချို့က တိတ်တဆိတ် ကဲ့ရဲ့နေကြသည်။

မူဗိုင်လင်းသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် သူမ၏ တောင်ထိပ်သို့ ပြန်လာချိန်တွင် ချူးယိုဝေ နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။

သူမသည် ချူးယိုဝေကိုမြင်လျှင် မြင်ချင်း ကူဟန်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဝမ်းသာသွားခဲ့သော်လည်း အမှန်တရားကို သိလိုက်ရချိန်တွင် ပြန်လည် စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။

"ယူဝေ... မင်း အစ်ကိုကြီးရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ပြန်ပြုပြင်ပေးဖို့ နည်းလမ်း ရှာတွေ့ခဲ့ပြီလား"

ချူးယိုဝေသည် သူမ၏ဆရာမကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။

သူမသည် မျှော်စင်ထဲတွင် မြင်ခဲ့ရသော အတိတ်ဘဝ ပုံရိပ်များအကြောင်းကို ပြောပြချင်သော်လည်း ဆရာမ၏ လက်ရှိ စိတ်ကျန်းမာရေးအခြေအနေအရ ထိုအမှန်တရားကို သိလိုက်လျှင် ဆရာမမှာ လုံးဝရူးသွပ်သွားနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး ဆရာ ကျွန်မ ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး" ဟု ချူးယိုဝေက မုသားစကား ဆိုလိုက်ရသည်။

မူဗိုင်လင်း၏မျက်ဝန်းထဲမှမျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလေးမှာချက်ချင်းပင်ကွယ်ပျောက်သွားပြီးပိုမိုနက်ရှိုင်းသောအမှောင်ထုနှင့်ဝမ်းနည်းမှုထဲသို့ပြန်လည်ကျဆင်းသွားတော့သည်။