အခန်း (၁၉) အဖြစ်မှန်တွေကို ခဏဖယ်ထားဦး

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး ကျွန်မ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို နားမလည်လို့ အကြံပေးပါဦး"

လော့ပိုင်ကျိသည် အတိတ်ကနည်းလမ်းဟောင်းကို သုံးပြီး ကူဟန်နှင့် ဆက်ဆံရေး ပြန်ကောင်းရန် ကြိုးစားသည်။

အရင်တုန်းကဆိုလျှင် ကူဟန်သည် သူမကို အလွန်ချစ်ခင်သဖြင့် မည်မျှပင် အလုပ်များပါစေ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြပေးလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခုမူ သူမ အနားမကပ်နိုင်ခင်မှာပင် ကူဟန်ထံမှ ပြင်းထန်လှသော ဓားဆန္ဒများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူမ မျက်နှာဖြူလျော့ကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအတော်များများ ဆုတ်သွားရသည်။

လျိုယုရန်ကလည်း တစ်ခုခုပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကူဟန်၏ အေးစက်သော အကြည့်ကြောင့် ကြောက်လန့်တုန်ရီသွားကာ စကားလုံးများ လည်ချောင်းထဲ ပြန်ဝင်သွားသည်။

သူမ ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့် မျက်ရည်ကျလာပြန်သည်။ "ငါ တောင်းပန်ပြီးပြီပဲ သူ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ ရွံရှာနေရတာလဲ"

ကူဟန်အတွက်မူ ဤလူများကို မြင်ရရုံနှင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသည်။ လျိုယုရန်တင်မကဘဲ ချူးယိုဝေနှင့် လော့ပိုင်ကျိတို့သည်လည်း အပြစ်ကင်းသူများ မဟုတ်ပေ။

အမှန်တရားကို မသိဘဲ ယဲ့ချင်းယွမ်ဘက်က ရပ်တည်ကာ သူ့ကို အထင်သေးခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

မင်းတို့ လုပ်ပေးတဲ့ ဟင်းတွေကို ခွေးပဲ ကျွေးလိုက်တော့ ငါ မစားဘူး ကူဟန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျင့်စဉ် သင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ နာရီဝက်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ပေး။ သင်ပေးလို့မှ မတတ်ရင် မင်းတို့က အသုံးမကျလို့ပဲ ငါ့ကို လာမပြစ်တင်နဲ့ ပြီးတော့ လျိုယုရန် မင်း ထွက်သွားတော့။"

ထိုစဉ် အနီးအနားရှိ လူငယ်တစ်ဦးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူကား ထန်ယုဖြစ်သည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး ခင်ဗျား ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ စိတ်ပုပ်သွားတာလဲ ဆရာနဲ့ စီနီယာအစ်မတွေက အမှားကို ဝန်ခံပြီး တောင်းပန်နေတာတောင် ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီလောက် ရိုင်းစိုင်းနေရတာလဲ အဖြစ်မှန်တွေကို ခဏဖယ်ထားဦး ခင်ဗျားမှာရော အပြစ်မရှိဘူးလား"

ကူဟန်သည် ထန်ယုကို ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထန်ယုသည် ဇာတ်လိုက် ယဲ့ချင်းယွမ်၏ ညီနောင်အရင်းအချာကဲ့သို့ ပေါင်းခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ယဲ့ချင်းယွမ်၏ အသုံးချခြင်းကို ခံရကာ အသေဆိုးနှင့် သေရမည့်သူ ဖြစ်သည်။

ကူဟန်သည် လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို မြှောက်ကာ ထန်ယုထံသို့ စွမ်းအားများ လွှတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထန်ယုမှာ ခုခံရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကူဟန်၏ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားအောက်တွင် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြားပြားဝပ် ကျသွားခဲ့ရသည်။

[ဒေါင် အရှင်သခင်၏ လုပ်ရပ်သည် ဗီလိန်စရိုက်နှင့် ကိုက်ညီသဖြင့် ဗီလိန်မှတ် ၁၀၀၀ ရရှိပါသည်။]

"မင်း ငါ့ကို စကားပြောတဲ့ ပုံစံကို ငါ သဘောမကျဘူး" ဟု ကူဟန်က လှောင်ပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

 "အခု ငါ မင်းကို တိုက်ခိုက်မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ တောင်းပန်လိုက်ပြီဆိုတော့ မင်းလည်း စိတ်ပုတ်ပြီး ရန်ငြိုးမထားဘူးမလား ပြီးတော့ အဖြစ်မှန်တွေကို ခဏဖယ်ထားဦး မင်းမှာရော အပြစ်မရှိဘူးလား"

ထန်ယုမှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေသော်လည်း သူကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့သော စကားဖြစ်နေသဖြင့် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

"သူတပါးရဲ့ ဒုက္ခကို ကိုယ်တိုင်မကြုံဖူးဘဲ သူတပါးကို လူကောင်းလုပ်ဖို့ လာမတိုက်တွန်းနဲ့ စကားပြောရင် ဦးနှောက်ကို သုံးကြစမ်း"

ကူဟန်သည် ဓားပျံပေါ်သို့ ခုန်တက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ ဂူဗိမာန်ထဲကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်တဲ့သူရှိရင် ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်။"

ကူဟန်၏ ကျောပြင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း မြစ်စတီကန်တောင်ထိပ်မှ တပည့်များမှာ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူတို့ သိခဲ့သော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် စီနီယာအစ်ကိုကြီးမှာ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ပေ။