အခန်း (၁၅) ဒီနေ့ကစပြီး ငါဟာ မင်းတို့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး မဟုတ်တော့ဘူး

တတိယမြောက် ဝိညာဉ်တောင်တောင်ထိပ်။

ဤတောင်သည် ကူဟန်တစ်ဦးတည်း ကျင့်ကြံအားထုတ်ရာ နေရာဖြစ်သည်။

သူ၏ ထူးချွန်လှသော ပါရမီကြောင့် ဤတောင်တစ်ခုလုံးကို သူတစ်ဦးတည်း ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိထားခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုတောင်ပေါ်၌ ချောမောလှပသော အမျိုးသမီးငယ် အများအပြားမှာ စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေကြသည်။

"အစ်ကိုကြီးက မျှော်စင်ထဲကနေ ထွက်လာပြီဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ဂူဗိမာန်ဆီကို သေချာပေါက် ပြန်လာလိမ့်မယ်။"

မင်းတို့အားလုံး နောက်ကျရင် အစ်ကိုကြီးကို စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ တောင်းပန်ကြရမယ်နော်။ 

အထူးသဖြင့် မင်းပဲလျိုယုရန် ဒုတိယအစ်မဖြစ်သူ ချူးယိုဝေက တင်းမာသောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဒီလို အထင်လွဲမှုတွေ ဖြစ်ရတာ မင်းနဲ့ အဓိက သက်ဆိုင်တယ်။ အစ်ကိုကြီးကို သေချာတောင်းပန်ပါ။

သို့သော် သူမသည် သူမ၏တပည့်ကျော် ယဲ့ချင်းယွမ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါတွင်မူ အကြည့်များမှာ နူးညံ့သွားပြန်သည်။ သူမသည် ဤတပည့်ငယ်လေးအပေါ် အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားဆဲပင်။

"အစ်ကိုကြီးက ကျွန်မကို တကယ်ပဲ ခွင့်လွှတ်ပါ့မလား" လျိုယုရန်က မျက်ရည်ဝဲလျက် တိုးတိုးလေး မေးရှာသည်။ ကူဟန် တစ်ဦးတည်း အပြစ်ဒဏ်ခံရန် မျှော်စင်ထဲ ဝင်သွားခဲ့သည်မှာ သူမကိုလည်း တော်တော်လေး ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။

"စိတ်အေးအေးထားပါ အစ်ကိုကြီးက အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်ပြီး မင်းကို ဂရုစိုက်ပေးနေကျပဲ။ မင်းရဲ့အမှားကို သူ သေချာပေါက် ခွင့်လွှတ်မှာပါ" ဟု ချူးယိုဝေက အပိုင်တွက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

အရင်တုန်းကလည်း သူမ အမှားလုပ်တိုင်း ကူဟန်က အမြဲခွင့်လွှတ်ပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုစဉ် အမှောင်ထုထဲမှ အလင်းတန်းနှစ်ခု ပျံသန်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ကူဟန်ဖြစ်သည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူ့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစက်လှသည့် အငွေ့အသက်များကြောင့် လူတိုင်း၏ ဝမ်းသာနေသော မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်း အေးခဲသွားရသည်။

"ထွက်သွားကြစမ်း"

ထိုစကားတစ်ခွန်းကြောင့် လူတိုင်းမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ဆွံ့အသွားကြသည်။ သူတို့ကို အမြဲတမ်း အလိုလိုက်ခဲ့သော အစ်ကိုကြီးက ဤကဲ့သို့ ပြောလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"အစ်ကိုကြီး အဲဒီတုန်းက အထင်လွဲသွားလို့ပါ။ ကျွန်မတို့ အစ်ကိုကြီးကို တောင်းပန်ဖို့ စောင့်နေတာပါ" လျိုယုရန်က ငိုရှိုက်ရင်း ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ သူမသည် အရင်လိုပင် အစ်ကိုကြီးကို ဖက်ပြီး ချွဲနွဲ့ကာ ခွင့်လွှတ်မှု တောင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ လက်မလှမ်းမီမှာပင် ကူဟန်ထံမှ အေးစက်လှသော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူမ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူမသာ အစ်ကိုကြီးကို ထိမိပါက သေသွားနိုင်သည်ဟုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။

"စီနီယာအစ်ကိုကြီး" လျိုယုရန်မှာ ကြောက်လည်းကြောက် ဝမ်းလည်းနည်းသွားသည်။ အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းသွားရတာလဲ။

ချူးယိုဝေသည် အခြေအနေမဟန်သည်ကို သိသဖြင့် ကူဟန်ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရပ်လိုက်ပြီး ဗိုင်ရှောင် ဓားကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး လျိုယုရန် အမှားလုပ်တာကို ကျွန်မ သေချာ အပြစ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါက အစ်ကိုကြီးရဲ့ ဓားပါ"

ဂျွမ်း

သူမ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ကူဟန်ထံမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လူတိုင်းကို နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားစေသည်။

ကူဟန်၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ မှောင်မိုက်လာသည်။ ဤဗိုင်ရှောင်ဓားသည် သူ၏ဆရာကိုယ်တိုင် ထုလုပ်ပေးခဲ့ပြီး သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အဖော်ပြုခဲ့သော ဓားဖြစ်သည်။

ဤဓားဖြင့်ပင် သူသည် ညီမငယ်များ အနိုင်ကျင့်ခံရတိုင်း တခြားတောင်ထိပ်များသို့ သွား၍ တရားမျှတမှု ရှာပေးခဲ့သည်။ ဤဓားဖြင့်ပင် သူသည် ညီမငယ်များကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ယခု သူသည် ဗီလိန်တစ်ယောက်အဖြစ် အတိတ်နှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်ရာ ဤဓားကိုလည်း သူ မလိုအပ်တော့ပေ။

"မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး တောင်းပန်ပါတယ် ငါတို့ရဲ့ ရေစက်က ဒီမှာပဲ ကုန်ပါပြီ။"

ကူဟန်၏ စကားအဆုံးတွင် ဗိုင်ရှောင်ဓားမှာ တုန်ခါလာသည်။ ဓားတွင် ဝိညာဉ်ရှိရာ ဤလူများသည် ၎င်း၏ အရှင်သခင်ကို ကာကွယ်ပေးရန် မထိုက်တန်ကြောင်း သိရှိသွားပုံရသည်။

အရှင်သခင်၏ ဆန္ဒအတိုင်းပင် ၎င်းသည် အတိတ်ကို ဖြတ်တောက်ရန်အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးလိုက်တော့သည်။

ဖောက် ဖောက် ဖောက်

လူတိုင်း၏ မယုံကြည်နိုင်သော မျက်လုံးများရှေ့တွင် ဗိုင်ရှောင်ဓားမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကြေမွသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားခဲ့သည်။

ဒီနေ့ကစပြီး ငါဟာ မင်းတို့ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး မဟုတ်တော့ဘူး။ နောက်ကို ငါ့ကို အဲဒီလို လာမခေါ်နဲ့တော့။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံရာ ဂူဗိမာန်နားကိုလည်း လာမရှုပ်နဲ့ လာရှုပ်ရင်တော့ မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးပြီး တောင်အောက်ကို ကန်ချဖို့ ငါဝန်မလေးဘူး။

ကူဟန်သည် ထိုစကားကို ပြောပြီး အမှောင်ထုထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းမှာ ကြေမွနေသော ဓားစများကို ကြည့်ရင်း ဆွံ့အကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကြင်နာတတ်သော အစ်ကိုကြီးကို ထာဝရ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဇာတ်လိုက် ယဲ့ချင်းယွမ်ကတော့ တစ်ဖက်မှာ ကြိတ်၍ ပြုံးနေခဲ့သည်။ သူသည် ကူဟန်နှင့် ဆရာ ညီမငယ်များကြားက ဆက်ဆံရေး ပျက်ပြားသွားသည်ကို မြင်ချင်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ သူ လိုချင်တာ အကုန်ရသွားပြီ ဖြစ်သည်။