အခန်း (၁၄) ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဂုဏ်သိက္ခာပဲ ထားလိုက်ရအောင်

"ကူဟန်"

မူဗိုင်လင်းသည် ရင်ကွဲမတတ် ခံစားနေရသော်လည်း အခြေအနေကို ပြန်လည်ကုစားရန် ကြိုးစားကာ ခေါ်လိုက်သည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားလိုက်စမ်း"

သို့သော် ကူဟန်၏ အေးစက်သော အသံက သူမ၏ စကားလုံးများကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားစေသည်။

"ကျွန်တော့်ကို အဲဒီလို လာမခေါ်နဲ့ ရွံစရာကောင်းတယ်။"

"မဟုတ်ဘူး... ကူဟန်... ဆရာက"

မူဗိုင်လင်း၏ လှပသော မျက်ဝန်းများတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုမှတစ်ဆင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အမြန်ပင် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားသည်။

"ကျွန်တော် ပြောပြီးပြီလေ ဒီလို ရွံစရာကောင်းတဲ့ ခေါ်ဝေါ်မှုမျိုးနဲ့ မခေါ်ပါနဲ့လို့။ ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့က အဲဒီလောက်အထိ မရင်းနှီးဘူး။"

ကူဟန်၏ အေးစက်သော လေသံကြောင့် ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသလို ခံစားရသည်။ ဤခေါ်ဝေါ်မှုက သူ့အား မနှစ်မြို့ဖွယ် အတိတ်များကို ပြန်လည် သတိရစေသည်။

အတိတ်ဘဝများစွာတွင် သူသည် ဆရာ့အပေါ် ကျေးဇူးဆပ်ရန်အတွက် အကောင်းဆုံး တပည့်တစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့သည်။

ဆရာဖြစ်သူ ခံစားနေရသော အအေးမိ အဆိပ်အတောက်များ သက်သာစေရန် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း အန္တရာယ်ရှိသော နယ်မြေများသို့ သွား၍ ဆေးမြက်ပင်များကို ရှာဖွေပေးခဲ့သည်။

သို့သော် မူလဇာတ်လမ်းအရ ဇာတ်လိုက် ယဲ့ချင်းယွမ် ရောက်လာပြီးနောက်တွင် ဆရာဖြစ်သူနှင့် ညီမငယ်များအားလုံးမှာ ယဲ့ချင်းယွမ်၏ အဆောင်အယောင်များအောက်တွင် ကျရှုံးသွားခဲ့ကြသည်။

ယဲ့ချင်းယွမ်သည် သူတို့ကို အသုံးချရုံသာ အသုံးချခဲ့ပြီး အန္တရာယ်ကြုံချိန်တွင် ပစ်ထားခဲ့သူဖြစ်သည်။ သူ (ကူဟန်) ကသာ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘဝအဆက်ဆက်တွင် သူက မည်မျှပင် အမှန်တရားကို ပြောပြပါစေ သူတို့သည် ယဲ့ချင်းယွမ်ကိုသာ ယုံကြည်ပြီး သူ့ကိုမူ "ဗီလိန်" တစ်ယောက်အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ကာ နှိပ်စက်ခဲ့ကြသည်။ ယခု သူက နူးညံ့မှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဗီလိန်အစစ်အဖြစ် နေထိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

"ဆရာ့အမှားပါ... ဆရာ ဝန်ခံပါတယ်" မူဗိုင်လင်းက တုန်ယင်စွာ ပြောသည်။ 

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီတုန်းက အခြေအနေကိုလည်း မင်းသိတယ်မဟုတ်လား။ လျိုယုရန်နဲ့ ယဲ့ချင်းယွမ်တို့ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန်နဲ့ ပြန်လာချိန်မှာ မင်းက ပျောက်နေတော့ သူတို့ပြောတာကို ဆရာက"

"ဘာလဲ အရင်ကတော့ ကျွန်တော်က တာဝန်ရှောင်ပါတယ်ဆိုပြီး စွပ်စွဲခဲ့ပြီး အခုကျတော့ လျိုယုရန် အပေါ် အပြစ်ပုံချနေပြန်ပြီလား" ကူဟန်က ရွံရှာစွာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားနဲ့ အတူနေလာတာ ဒီလောက်ကြာပြီ ကျွန်တော်က ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ခင်ဗျား တကယ်မသိဘူးလား သားရဲကြီးက သူတို့ကြောင့် ရူးသွားတာလို့ ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့တုန်းကရော ခင်ဗျား နားထောင်ခဲ့ဖူးလို့လား"

"ကူဟန်... အဲဒီလို မဟုတ်ပါဘူး... ဆရာ့ကို ရှင်းပြခွင့်ပေးပါဦး" မူဗိုင်လင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် အပ်များစွာဖြင့် ထိုးနှက်ခံရသလို ခံစားနေရသည်။

ဟုတ်တယ် အရင်က ကျွန်တော်က အရမ်းမိုက်မဲခဲ့တာ။ ခင်ဗျားရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ တပည့်ဖြစ်ချင်ခဲ့တယ် ညီမငယ်တွေ အမှားလုပ်ရင်လည်း ကိုယ်စားတာဝန်ယူခဲ့တယ်။

အဲဒီလို ခင်ဗျားတို့အပေါ် ကောင်းပြခဲ့တာကြာတော့ ခင်ဗျားတို့က ဒါကို အခွင့်အရေးလို့ ထင်သွားကြတာပေါ့။

ကျွန်တော်က လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ခံစားရတဲ့အခါ ခင်ဗျားတို့က ကျွန်တော့်ကို အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်သွားစေခဲ့တာပဲ။ ခင်ဗျားတို့ လုပ်ရပ်က ကျွေးတဲ့လက်ကို ပြန်ကိုက်တဲ့ ခွေးတွေနဲ့ ဘာကွာလို့လဲ။

မူဗိုင်လင်း၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူလျော့သွားသည်။ သူမသည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမသာ ကူဟန်အပေါ် အနည်းငယ်မျှ ယုံကြည်မှု ရှိခဲ့လျှင် အခြေအနေက ဤသို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ခင်ဗျားနဲ့ စကားပြောပြီး အချိန်မဖြုန်းချင်တော့ဘူး။ ဆရာလို့ ခေါ်တာ ဒါနောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ကျွန်တော် ပြောခဲ့သလိုပဲ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ခင်ဗျား ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို ကျွန်တော် အကြေအလည် ဆပ်ခဲ့ပြီးပြီ။

နောက်ကို ကျွန်တော့်ကို လာမနှောင့်ယှက်ပါနဲ့တော့ ဒါမှကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံးအတွက် ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိလိမ့်မယ်။

ကူဟန်သည် ရုပ်ထုတစ်ခုကဲ့သို့ ရပ်ကျန်နေခဲ့သော မူဗိုင်လင်းကို ကျောခိုင်း၍ အမှောင်ထုထဲသို့ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

အေးစက်သော လေပြင်းများကြားတွင် မူဗိုင်လင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်နေသည်။ သူမသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသော အရာတစ်ခုကို ထာဝရ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီဟု ခံစားနေရသည်။

ကူဟန်သည် အရင်နေထိုင်ခဲ့သူတဲ့တောင်ထိပ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေရာကို မုန်းသော်လည်း သူ၏ ပစ္စည်းများက ထိုနေရာတွင် ရှိနေသေးသည်။

ထို့အပြင် ယဲ့ချင်းယွမ်ကိုလည်း မရှင်းရသေးပေ။ ဂိုဏ်းကနေ ဒီအတိုင်း အရှုံးသမားတစ်ယောက်လို ထွက်သွားခြင်းမှာ ဗီလိန်တစ်ယောက်၏ လုပ်ရပ် မဟုတ်ပေ။