အခန်း (၁၃) သူစိမ်းတွေထက် ပိုဆိုးတဲ့ ဆက်ဆံရေး

"ဒါ... ဒါက"

အကြီးအကဲများစွာ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အရွယ်အစားသေးငယ်သွားသည်အထိ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းသော အတွေးများ တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လာကြသည်။

ပုံရိပ်မှာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသောအခါ အကြီးအကဲများမှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်ပင် မစေ့နိုင်တော့ပေ။

ဖြူစင်သော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အပြုံးဖြင့် ထွက်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ် ကူဟန်ပင် ဖြစ်သည်။

အကြီးအကဲများ၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားကြသည်။ မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရာ မျှော်စင်သည် ဂိုဏ်း၏ တားမြစ်နယ်မြေ ဖြစ်ပြီး ဝင်သွားသူတိုင်း အနည်းဆုံး တစ်လကြာမှ ပြန်ထွက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ယခုလေးတင် တံဆိပ်များကို အင်အားဖြည့်ထားသဖြင့် အချိန်ပိုကြာသင့်သည်။ သို့သော် ကူဟန်မှာ တစ်ရက်ပင် မပြည့်သေးဘဲ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသကဲ့သို့ အေးဆေးစွာ ပြန်ထွက်လာခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

မကြာမီ ကူဟန်တစ်ရက်အတွင်း မျှော်စင်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာနိုင်သည့် သတင်းမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

[ေဒါင် ပိုင်ရှင်သည် ဗီလိန်ဇာတ်ကွက်တစ်ခုကို အောင်မြင်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဂုဏ်ပြုပါသည်။ ဗီလိန်မှတ် (၁၅၀၀) ရရှိပါသည်။]

ကူဟန်သည် စနစ်၏ အသံကြောင့် ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူသည် ယဲ့ချင်းယွမ်ကို နှိမ်ချဖို့ မစတင်ရသေးမီ ဘာကြောင့် ဗီလိန်မှတ်များ ရလာသနည်း မကြာမီပင် သူသည် အမှန်တရားကို သိလိုက်ရသည်။

မျှော်စင်ရှေ့ရှိ တပည့်များစွာမှာ သူ့ဆီသို့ ဝမ်းသာအားရ ပြေးလာကြပြီး "အစ်ကိုကြီးကူ တော်သေးတာပေါ့ အစ်ကိုကြီး ဘာမှမဖြစ်လို့"

"အခု အမှန်တရား ပေါ်လာပါပြီ။ လျိုယုရန်ဆိုတဲ့ မိန်းမယုတ်က အစ်ကိုကြီးကို အကွက်ဆင်ခဲ့တာဆိုတာ အားလုံး သိသွားပါပြီ"

ကူဟန်သည် တပည့်များ၏ စကားကြောင့် ဂိုဏ်းက ကောင်းကင်မှန်ချပ်ကို သုံး၍ စစ်ဆေးခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

အတိတ်ဘဝတုန်းက သူသည် အပြစ်ကင်းကြောင်း သက်သေပြရန် ထိုမှန်ချပ်ကို သုံးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ဆရာဖြစ်သူကော ဂိုဏ်းသားများပါ သူ့ကို မယုံကြည်ဘဲ ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည်။

ယခု သူက ဗီလိန်လုပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မှ သူတို့က အတင်းအကျပ် သက်သေထုတ်ပေးနေကြသည်မှာ ရယ်စရာပင်။

"အစ်ကိုကြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး အကြီးအကဲက အစ်ကိုကြီးကို ခန်းမဆောင်ဆီ လိုက်ခဲ့ဖို့ ပြောပါတယ်" တပည့်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

"မလာနိုင်ဘူး" ကူဟန်က ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ အမှန်တရား ပေါ်သည်ဖြစ်စေ မပေါ်သည်ဖြစ်စေ သူ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူသည် ဗီလိန်တစ်ယောက်အဖြစ် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်ရာ ကမ္ဘာကြီးက သူ့ကို ဘယ်လိုမြင်မည်ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။

ဓားရှာဖွေရေးဂိုဏ်း၏ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးနှင့် အကြီးအကဲများမှာ ကူဟန် ပြန်ထွက်လာသည့် သတင်းကြောင့် မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။ အထူးသဖြင့် မူဗိုင်လင်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ပျက်ယွင်းနေသည်။

အမှန်တရား ပေါ်လာချိန်တွင် ယဲ့ချင်းယွမ်သည် စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်ခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသော်လည်း မူဗိုင်လင်းနှင့် ညီမငယ်များမှာ အမှန်ကို မစုံစမ်းဘဲ ကူဟန်ကို အထီးကျန်အောင် လုပ်ခဲ့ပြီး သေတွင်းထဲသို့ တွန်းပို့ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။

ကူဟန်သည် ခန်းမဆောင်သို့ လိုက်မလာဘဲ ငြင်းဆိုလိုက်ခြင်းမှာ ဂိုဏ်းအပေါ်တွင်ရော သူမအပေါ်တွင်ပါ စိတ်နာနေကြောင်း ပြသနေခြင်း ဖြစ်သည်။ 

မူဗိုင်လင်းသည် ကူဟန် သူမကို ဓားပြန်အပ်ခဲ့သည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်သတိရကာ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စူးခနဲ နာကျင်သွားရသည်။

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျွန်မ ကူဟန်ကို သွားတွေ့ပြီး အရာအားလုံးကို ရှင်းပြပါ့မယ်" ဟု ပြောကာ သူမသည် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကူဟန်သည် တောင်လမ်းအတိုင်း လျှောက်လာစဉ် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသည်။

၎င်းမှာ မူဗိုင်လင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ဖြူစင်သော ဝတ်စုံဖြင့် နှင်းကြာပန်းတစ်ပွင့်သဖွယ် လှပနေသော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင်မူ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူမသည် ကူဟန်ကို အကောင်းဆုံး တောင်းပန်စကားများ ပြောရန် ပြင်ဆင်လာခဲ့သော်လည်း ကူဟန်၏ အေးစက်လှသော သူစိမ်းဆန်လှသော အကြည့်များနှင့် ဆုံလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ အပ်တစ်ချောင်းဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူမ၏ ချစ်လှစွာသော တပည့်ဖြစ်သူက သူမကို ဤမျှ ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသော သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ကြည့်သည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။