အခန်း (၁၂)ဒီဘဝမှာတော့ ငါ မင်းကို ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပေးမယ်

ဤမျှ ရင်းနှီးနေသော အငွေ့အသက်မျိုး သူ အရင်က ခံစားဖူးသလို ရှိသည်။

အတိတ်ဘဝတုန်းက မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီးတွေ ကျူးကျော်လာချိန်မှာ ဓားရှာဖွေရေးဂိုဏ်းသားအားလုံး အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပေမဲ့ ကာကွယ်ရေးတံတိုင်းကြီး ပြိုလဲသွားခဲ့ရတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာ ဇာတ်လိုက် ယဲ့ချင်းယွမ်က ဂိုဏ်းရဲ့ ဒေါက်တိုင်ဖြစ်နေပြီး အင်အားကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် တပည့်တွေကို ဦးဆောင်ကာ ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုကနေ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ ကူဟန်ကတော့ အဲဒီတုန်းက ဗီလိန်တွေအတွက် အသုံးတော်ခံ "အမြှောက်စာ" အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာကြောင့် ယဲ့ချင်းယွမ်ကော သူ့ရဲ့ ဆရာနဲ့ ညီမငယ်တွေကပါ သူ့ကို ပစ်ထားခဲ့ကြတယ်။

အဲဒီတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် မိစ္ဆာချုပ်နှောင်ရာ မျှော်စင်ရဲ့ တံဆိပ်တွေ ပျက်ယွင်းသွားပြီး မိစ္ဆာကြီးတွေ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတယ်။

အဲဒီထဲမှာ ကိုးမြီးဖြူမြေခွေးမလေးတစ်ကောင်က သူ့ကို အမှတ်ရစေခဲ့တယ်။ သူမဟာ နိယာမစွမ်းအား နတ်ဘုရားမိုးကြိုး ၉၉ စင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ပြီး အပြင်ကို ထွက်ဖို့ တစ်လှမ်းအလိုမှာ မျှော်စင်က စွမ်းအားအားလုံး စုစည်းထားတဲ့ နောက်ဆုံး မိုးကြိုးကြီးကို ပစ်ချလိုက်တယ်။

အဲဒီတုန်းက သူ ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိဘူး ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာဂိုဏ်းလက်ထဲမှာ အသေဆိုးနဲ့ သေရမယ့်အတူတူဆိုပြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလားမသိ သူဟာ အင်အားအားလုံးကို သုံးပြီး ထိုမြေခွေးမလေးအတွက် နောက်ဆုံး မိုးကြိုးဒဏ်ကို သူ့ရဲ့ အသားနဲ့သွေးနဲ့ အစားဝင်ခံပေးခဲ့တယ်။ သူဟာ ပြာအဖြစ် ကြေမွသွားခဲ့ပေမဲ့ နာကျင်မှုတော့ မရှိခဲ့ဘူး။

သူ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့တာက အဲဒီ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလို့ ထင်ရတဲ့ ကိုးမြီးဖြူမြေခွေးမလေးက အခု သူ့ရှေ့က လှပလွန်းတဲ့ အမျိုးသမီးကြီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်ဆိုတာပါပဲ။

အပြင်လောကတွင် ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ ကူဟန်အတွက် တရားမျှတမှု တောင်းဆိုသံတွေ ဆူညံနေတယ်။ လျိုယုရန်နဲ့ တခြားတပည့်တွေကို မျှော်စင်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်တောင်းပန်ဖို့ ဖိအားပေးနေကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရယ်စရာကောင်းတာက အစပိုင်းမှာ သူတို့အားလုံး လျိုယုရန်ရဲ့ စကားကိုပဲ ယုံခဲ့ကြတာပါ။

ယဲ့ချင်းယွမ်ကတော့ အခြေအနေတွေကို သူ့ဘက်ပါအောင် ပြန်ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တယ်။ ချူးယိုဝေရဲ့ ကျင့်စဉ်ကြောတွေ ပျက်စီးနေလို့ ဆေးမြက်ပင်ကို ခိုးယူခဲ့တာပါဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ "စေတနာရှင်" အဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်။ လူတိုင်းကလည်း သူ့ကို ရိုးသားတဲ့သူလို့ပဲ ယုံကြည်နေကြဆဲပါ။

ဒါပေမဲ့ ယဲ့ချင်းယွမ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက မျှော်စင်ဘက်ကို ကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ အေးစက်မှောင်မိုက်သွားတယ်။ "ငါ မင်းကို အထင်သေးခဲ့မိတယ် ကူဟန်"

မျှော်စင်အတွင်းတွင် ကူဟန်ဟာ (၁၉) ထပ်မြောက်ကနေ ဘယ်လိုပြန်ထွက်လာမှန်း မသိတော့ဘူး။ မထွက်ခွာခင်မှာ ဆူးလင်ယွဲ့လို့ အမည်ရတဲ့ ထိုမြေခွေးမလေးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ထူးခြားတဲ့ အငွေ့အသက်တစ်ခု ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။

အဲဒီစွမ်းအားက မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရုံတင်မကဘဲ သူ့ကို ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် အဆင့်ကို တစ်ဟုန်ထိုး ရောက်ရှိသွားစေသည်။

သူ့နားထဲမှာ ဆူးလင်ယွဲ့ ကပ်ပြောခဲ့တဲ့ စကားက အခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပဲ "အတိတ်ဘဝမှာ ရှင်က ကျွန်မကို လွတ်မြောက်ဖို့ အသက်နဲ့လဲပြီး ကူညီခဲ့တယ်။ ဒီဘဝမှာတော့ ကျွန်မက ရှင့်အတွက် အရာအားလုံးကို ပေးဆပ်မယ် ဒီကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို ရှင့်အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးမယ်။"

အခုဆိုရင် မျှော်စင်ထဲက မိစ္ဆာစွမ်းအားတွေက သူ့အပေါ် ရန်လိုခြင်းမရှိတော့ဘဲ ရင်းနှီးမှုတွေတောင် ပြသနေကြတယ်။ အထပ်တိုင်းက မိစ္ဆာကြီးတွေဟာ သူ့ကို ခဏခဏ လာလည်ဖို့တောင် မျှော်လင့်နေသယောင် ရှိနေသည်။

သူ့ကို ရင်နာအောင်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဓားရှာဖွေရေးဂိုဏ်းကတော့ သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး။ အထူးသဖြင့် သူ့ဆရာရဲ့တောင်ထိပ်ကိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖျက်ဆီးခိုင်းပြီး အိမ်သာအဖြစ် ပြန်ဆောက်ခိုင်းရမယ်။

"ဆရာ... အဲဒီ အိမ်သာထဲမှာ ဆရာ့ကို အမြင့်ဆုံး အိမ်သာစောင့်အဖြစ် ထားပေးမယ်။ ဆရာ ဘယ်လိုမျက်နှာထားမျိုး ဖြစ်မလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်ကြည့်ချင်တယ်"

ကူဟန်ဟာ အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာနဲ့ မျှော်စင်ရဲ့ ထွက်ပေါက်ဆီကို လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

အမှန်ဆိုရင် နောက်ထပ် ၂ လ ၃ လလောက်နေမှ ပွင့်ရမယ့် တံဆိပ်တွေဟာ ကူဟန် ခြေတစ်လှမ်းချလိုက်တာနဲ့ အလိုအလျောက် ပွင့်သွားသည်။

အပြင်ဘက်မှာ တံဆိပ်တွေကို အင်အားဖြည့်နေကြတဲ့ အကြီးအကဲတွေဟာ တံခါးအလိုအလျောက် ပွင့်သွားတာကို မြင်ပြီး ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ အလင်းတန်းတွေကြားထဲကနေ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။