အခန်း ၅၀ - အယ်လီနယ် ဈေးကွက်

စိမ်းစိုသော မီးလျှံများ ငြိမ်းသတ်သွားပြီးနောက်တွင်မူ ဖြူလွလွ ပြာမှုန့်အစုအဝေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

လေလင်သည် အလွန်ပင် တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ထိုပြာမှုန့်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

ရှူး... ထိုပြာမှုန့်များသည် လေထုထဲတွင် ဝဲပျံသွားခဲ့ကြပြီး မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ မျက်နှာအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ “ရန်သူ ရန်သူ” ဟု အော်ဟစ်နေကြတော့သည်။

‘ဒီရောဂါပိုးမွှားတွေထဲမှာ နာကျည်းမှုကိုယ်စီနဲ့ သေဆုံးသွားခဲ့ရတဲ့ ဝိညာဉ်ဆိုးရဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေ ပါဝင်နေတာပဲ၊ ဒါကြောင့်လည်း ဤမျှလောက် ပြင်းထန်နေတာ မဆန်းပါဘူး။’

လေလင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး စိမ်းစိုသော အရောင်ရှိသည့် မှော်ဆေးရည်တစ်ပုဒ်ကို ထုတ်ယူကာ ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်သို့ လှမ်းဖျန်းလိုက်သည်။

ရှူး... ထိုလူသားမျက်နှာသည် အလျင်အမြန်ပင် ဖြူလွလွ မြူခိုးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး လေထုထဲတွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။

“အေအိုင်စနစ်၊ စူးစမ်းစစ်ဆေးစမ်း။” လေလင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရောဂါပိုးမွှားများ အားလုံးကို လုံးဝ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီး ဖြစ်ကြောင်း အေအိုင်စနစ်က အတည်ပြုလိုက်သည်။

ထိုအတည်ပြုချက်ကို ကြားလိုက်ရမှသာ လေလင်၏ မျက်နှာတွင် နောက်ဆုံး၌ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လွင်လာခဲ့တော့သည်။

သူသည် ပျင်းရိစွာဖြင့် ကိုယ်လက်ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အမာရွတ်များကို ထိတွေ့လိုက်ရင်း “ဒါက ကြည့်ရတာ နည်းနည်းတော့ အရုပ်ဆိုးတာပဲ။ တကယ်လို့ နီလာသာ ဤဒဏ်ရာတွေကို မြင်သွားရင် ဘယ်လိုမျက်နှာအမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားမလဲ မသိဘူး။” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

သေတ္တာကြီးအတွင်းသို့ အနည်းငယ် လှန်လှောရှာဖွေပြီးနောက် သူသည် မှော်ဆေးရည်တစ်ပုလင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီး ၎င်းကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်တော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မူ လေလင်၏ အရေပြားအပေါ်ယံလွှာမှာ လှုပ်ခတ်လာခဲ့ရပြီး အမာရွတ်များနှင့် သေဆုံးနေသော အရေပြားအဟောင်းများကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ပစ်လိုက်ကာ ၎င်းတို့၏နေရာတွင် ပိုမိုတောက်ပချောမွေ့သော အရေပြားအသစ်များဖြင့် အစားထိုးလာခဲ့သည်။

‘ငါ ရောဂါပိုးမွှားတွေကို သုတ်သင်ပြီးသွားတာနဲ့ အရေပြားပေါ်က အမာရွတ်တွေကို ကုသဖို့ဆိုတာ မှော်ဆေးရည် အနည်းငယ်ပဲ လိုအပ်တော့တာ။’

လေလင်သည် ယခုအခါ အလွန်ပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော အမာရွတ်များကို ထိတွေ့လိုက်ရင်း “ငါ့ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင် နောက်ထပ် တစ်ကြိမ်လောက် ထပ်သောက်ပြီးတာနဲ့ အမာရွတ်တွေ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။” ဟု တွေးလိုက်သည်။

၎င်းနောက် လေလင်သည် ကံဆိုးလှသော ဝက်ဝံနက်ကြီး၏ ကျန်ရှိနေသော လက်ဖဝါးကို ထုတ်ယူကာ မိမိကိုယ်မိမိ ကောင်းမွန်လှသော အစားအစာတစ်ခုဖြင့် ဆုချလိုက်တော့သည်။

သူ အဝစားသောက်ပြီးသွားသည့် အချိန်တွင် ပြင်ပရှိ ကောင်းကင်ယံကြီးမှာ မှောင်မိုက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လေလင်သည် ဂူအတွင်း၌ မီးပုံငယ်တစ်ခုကို လုပ်ပြီး ရှေ့ဆက်ရမည့် ခရီးစဉ်အကြောင်းကို စတင် စဉ်းစားလိုက်တော့သည်။

‘ဒိုင်ရစ်စ်ကို နောက်ဆုံးတော့ အပြတ်ရှင်းပစ်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ငါ့နောက်ကို လိုက်လံ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ ရန်သူတွေလည်း မရှိတော့တာ ဖြစ်လို့ ခရီးသွားရတာ စိတ်အေးရတော့မယ်။’

‘ကျောင်းတော်ရဲ့ တာဝန်ကတော့ အရေးမကြီးပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့မှာ ဒီတာဝန်ကို အပြီးသတ်ဖို့ ၃ နှစ်တောင် အချိန်ရှိသေးတာပဲ။ ဒါနဲ့ ကျောင်းတော်က အခုအချိန်မှာ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ရှိနေပြီလဲ မသိဘူး။’

လေလင်သည် ယနေ့ ဈေးကွက်အတွင်း၌ အက်ဗ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီ ကျောင်းတော်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက်အချို့ကို စုံစမ်းမေးမြန်းနိုင်ခဲ့စေကာမူ သူသည် ဘာကိုမှ မမေးမြန်းရဲခဲ့ပေ။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် သူလျှိုများ ရှိနေမလားဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မည်နည်း။ အကယ်၍ သူ မိမိ၏ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ ရန်သူ့ထောင်ချောက်အတွင်းသို့ ကိုယ်တိုင် လှမ်းဝင်သွားသလိုမျိုး ဖြစ်မနေပေဘူးလား။

သူသည် တိုင်းပြည်၏ ထက်ဝက်ခန့်အထိ ခရီးနှင်ပြီးမှသာ လုံခြုံစိတ်ချစွာဖြင့် စတင် စုံစမ်းမေးမြန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤမျှလောက် ကြီးမားလှသော ကိစ္စရပ်တစ်ခုမှာ မှော်ဆရာများ စုဆုံရာ နေရာများတွင် သေချာပေါက် ရေပန်းစားနေသော ခေါင်းစဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေမှာ သေချာသည်။

သူကတော့ မိမိနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များ မပေါက်ကြားစေရန်အတွက်သာ အထူးဂရုစိုက်ရမည် ဖြစ်သည်။

‘ဒီအရာတွေကိုတော့ နောက်မှ ဖြေရှင်းလို့ ရတာပဲ၊ အရေးကြီးဆုံးကတော့ ငါ့ရဲ့ မှော်ဆေးရည်တွေအားလုံးကို မှော်ကျောက်တုံးတွေအဖြစ် အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ပဲ။ ကြီးမားလှတဲ့ သစ်သားသေတ္တာကြီးတွေကို သယ်ဆောင်သွားရတာ အလွန်ပင် အဆင်မပြေလှဘူး။’

လေလင် ခိုင်ခံ့မာကျောလှသော သစ်သားသေတ္တာကြီးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သည့် ရက်ပိုင်းက အချိန်မရွေး သေဆုံးသွားနိုင်မည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေသော သနားစရာ မြင်းညိုကြီးအကြောင်းကို တွေးတောမိရင်း ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

‘ငါ ဝက်လန် မိသားစုရဲ့ ဈေးကွက်ဆီကိုတော့ ထပ်သွားလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အဲဒီမှာ မှော်ဆေးရည် မြောက်မြားစွာကို ရောင်းချခဲ့ပြီးပြီလေ။’

လေလင် မိမိ၏ စိတ်ထဲမှတစ်ဆင့် မြေပုံကို ခေါ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ရှိ တည်နေရာကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

‘ကျောင်းတော်ကနေ အရှေ့သစ်တော ပြည်နယ်ဆီ ခရီးနှင်ဖို့ဆိုရင် ငါ အခြားသော ပြည်နယ် ၅ ခုကို ဖြတ်ကျော်ရမှာ ဖြစ်တယ်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်မှာ မှော်ဆေးရည်တွေကို ရောင်းချသွားလို့ ရတာပဲ။ အကောင်းဆုံးကတော့ ဂျာရှာ ပြည်နယ်အထိပဲ မှော်ဆေးရည်တွေကို ရောင်းချသွားမယ်။’

မြေပုံပေါ်တွင် ဂျာရှာ ပြည်နယ်မှာ သူ၏ ဦးတည်ရာ ခရီးစဉ်၏ တစ်ဝက်ခန့်တွင် ရှိနေသည်။ အရှေ့သစ်တော ပြည်နယ်နှင့် ၎င်းအကြားတွင် အခြားသော ပြည်နယ် ၂ ခု ခြားနားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသည် အရှေ့သစ်တော ပြည်နယ်အထိ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်လုံးတွင် မှော်ဆေးရည်များကို ရောင်းချသွားမည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ မိမိ၏ သွားလာလှုပ်ရှားမှု လမ်းကြောင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို အခြားသူများအား အသိပေးလိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်မနေပေဘူးလား။ လေလင်အနေဖြင့် ထိုမျှလောက် လူမိုက်ဆန်လှသော လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ပေ။

သူသည် လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် ကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းချခဲ့စေကာမူ အခြားသူများအနေဖြင့် ၎င်းကို သိရှိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ပြုလုပ်နေကြသော ကုန်သွယ်မှုပမာဏမှာ မြောက်မြားစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လေလင်ကတော့ မိမိ၏ လမ်းကြောင်းကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် အနည်းငယ်မျှ ပိုမို သတိကြီးစွာ ထားလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ဂျာရှာ ပြည်နယ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းသည် ပူးဖီးလ် ဘုရင်နိုင်ငံ၏ အလယ်ဗဟို ဧရိယာတွင် ရှိနေပြီး အရပ်မျက်နှာ အားလုံးဆီသို့ ဆက်သွယ်ထားသည်။

အခြားသော သူများအနေဖြင့် လေလင်၏ ဦးတည်ရာ အစစ်အမှန်ကို ဘယ်လိုမှ ခန့်မှန်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

‘အင်း’ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်ရှိသေးတာပဲ။ အကယ်၍ လိုအပ်လာမယ်ဆိုရင် ငါ ပိုမို ဝေးကွာတဲ့ နေရာတွေဆီ လမ်းကြောင်းလွှဲပြီး သွားလို့ ရတာပဲ။ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုးမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ မဖော်ပြမိဖို့ အထူး သတိထားရမယ်။’

လေလင် မှော်ဆရာများ စုဆုံရာ နေရာများအဖြစ် မှတ်သားထားသော အမှတ်အသားများကို ကြည့်ရှုရင်း နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေခဲ့တော့သည်။……

ထူးဆန်းလှသော လအနည်းငယ် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

ဂျာရှာ ပြည်နယ်ဆီသို့ ဆက်သွယ်ထားသော လမ်းမကြီးတစ်ခုပေါ်တွင်၊ သစ်သားသေတ္တာတစ်လုံးကို တင်ဆောင်ထားသည့် သန်မာလှသော မြင်းနက်ကြီးတစ်ကောင်နှင့် ၎င်းပေါ်တွင် စီးနင်းလိုက်ပါလာသော ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူတစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရသည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူတွင် တောက်ပသော ဆံပင်နီနီများ ရှိနေပြီး အလွန်ပင် ခန့်ညားလှပေသည်။

ဤသူမှာ သေချာပေါက် ရုပ်ဖျက်ထားသော လေလင်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်ကတည်းက လေလင်သည် ခရီးနှင်ရင်း လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် မှော်ဆရာများ စုဆုံရာ နေရာအချို့ သို့မဟုတ် အသေးစား ကုန်သွယ်မှု နေရာအချို့ကို ရံဖန်ရံခါ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူ ဖော်စပ်ထားသော မှော်ဆေးရည်များကို ရောင်းချခဲ့သည်။

သူသည် တစ်ကြိမ်လျှင် မှော်ဆေးရည် အနည်းငယ်မျှသာ ရောင်းချခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အခြားသော အစွမ်းထက် ပညာရှင်များ၏ လောဘဇောကို ဆွဲဆောင်မိခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ရံဖန်ရံခါတွင် လောဘဇော တက်နေကြသော လူမိုက်ဆန်လှသည့် အလုပ်သင်အချို့မှာ သူ့ကို လမ်းခုလတ်၌ ကြားဖြတ် တိုက်ခိုက်လေ့ ရှိကြစေကာမူ သူတို့မှာ လေလင်၏ ပြိုင်ဘက်များ လုံးဝ မဟုတ်ကြချေ။

အန္တရာယ်အရှိဆုံး ဖြစ်ရပ်တစ်ခုမှာ အဆင့် ၃ အလုပ်သင်တစ်ဦးက အခြားသော အလုပ်သင် အစုအဝေးတစ်ခုကို ဦးဆောင်ကာ သူ့ကို ပိတ်ဆို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း လေလင်သည် အေအိုင်စနစ်၏ စူးစမ်းစစ်ဆေးမှု စွမ်းရည် အကူအညီဖြင့် သူတို့၏ ဘေးကနေ အောင်မြင်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤကုန်သွယ်မှုများမှတစ်ဆင့် သူသည် အဖိုးတန် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းအချို့နှင့် မှော်ဆရာများ၏ သီးသန့် အသိပညာရပ်ဆိုင်ရာ စာအုပ် မြောက်မြားစွာကို ရရှိခဲ့သဖြင့် အေအိုင်စနစ်၏ အချက်အလက် ဘဏ်ကို ပိုမို မြင့်မားလာစေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း သူသည် ယခင်က ဝယ်ယူခဲ့သော အရိပ်နှင့် အမှောင်ဓာတ်စင်ဆိုင်ရာ မှော်ဂါထာ စံနမူနာများ အားလုံးကို နောက်ဆုံး၌ အပြည့်အဝ မှတ်တမ်းတင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းနောက် သူသည် ထိုစာအုပ်များ၏ ပါဝင်မှုများကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်။

ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် သူ၏ ခရီးဆောင်အိတ်မှာ အလွန်ပင် ပေါ့ပါးသွားခဲ့ရသည်။

သူ၏ မှော်ဆေးရည် အများစုကို ရောင်းချပြီးနောက်နှင့် ထိုကြီးမားလှသော မှော်ဂါထာ စာအုပ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီးနောက်တွင်မူ လေလင်သည် မိမိ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို သေတ္တာတစ်လုံးတည်းအတွင်းသို့ ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုပါက ကျန်ရှိနေသော မှော်ဆေးရည်များကို ရောင်းချပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် ကျောပိုးအိတ်တစ်လုံးတည်းဖြင့် လွယ်ကူစွာ ခရီးနှင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

‘ငါ မှော်ဆေးရည်တွေရဲ့ ရေပန်းစားမှုကို အထင်သေးမိသွားတာပဲ။ အခုအချိန်မှာ ငါ မှော်ကျောက်တုံး ၂၀၀၀ ကျော်အထိ စုဆောင်းမိထားပြီ။ သတင်းအချက်အလက်တွေနဲ့ အခြားသော မရှိမဖြစ် ပစ္စည်းတွေကို ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း မရှိဘူးဆိုရင် ငါ မှော်ကျောက်တုံး ၂၅၀၀ ကျော်အထိ တောင် ရရှိမှာ သေချာတယ်။’

လေလင် လက်မောင်းကို ဆန့်တန်းလိုက်ပြီး မိမိ၏ ဝတ်ရုံအောက်သို့ စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ မာကျောလှသော အိတ်တစ်အိတ်၏ ခံစားချက်မှာ သူ၏ လက်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ရာ သူ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

‘ကံကောင်းထောက်မစွာပဲ ဤမှော်လောကထဲမှာ အဆင့်မြင့် မှော်ကျောက်တုံးတွေ ရှိနေတာပဲ။ တစ်တုံးကို သာမန် မှော်ကျောက်တုံး ၁၀၀ နဲ့ လဲလှယ်လို့ ရတာ ဖြစ်လို့။ မဟုတ်ရင်တော့ ဤမျှလောက် မြောက်မြားလှတဲ့ မှော်ကျောက်တုံးတွေကို သယ်ဆောင်သွားဖို့ ငါ အတော်လေး ဒုက္ခရောက်မှာ သေချာတယ်။’

“အေအိုင်စနစ်၊ အချက်အလက်တွေကို အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း။” လေလင် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို အေအိုင်စနစ်က အောက်ပါအတိုင်း အတည်ပြုလိုက်သည် -

ခွန်အား - ၂.၇

သွက်လက်မှု - ၂.၈

သက်လုံး -၃.၀

စိတ်စွမ်းအား -၄.၆

မှော်စွမ်းအင် -၄.၀

အခြေအနေ - ကျန်းမာသည်။

‘အင်း ခွန်အားနဲ့ သွက်လက်မှုတွေ တိုးတက်လာတာပဲ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းက အသက်စွမ်းအင်တွေကို အဆက်မပြတ် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့တဲ့ ရလဒ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။

ဒါတွေ တည်ငြိမ်သွားပြီးရင်တော့ ငါ ကစစ်သည်တော် ကျင့်စဉ်ရဲ့ နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကို တဖြည်းဖြည်းချင်း စတင် ကျင့်ကြံလို့ ရပြီ။

ဒါက ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်အားလုံးကို အနည်းဆုံး ၃ အထိ မြင့်မားလာစေမှာ သေချာတယ်။ စိတ်စွမ်းအားကတော့ အနည်းငယ်မျှပဲ တိုးတက်လာတာပဲ။

ဒါက အသက်အန္တရာယ်နဲ့ နီးကပ်လှတဲ့ အခြေအနေများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီးမှ ရရှိခဲ့တဲ့ တစ်ခုတည်းသော ရလဒ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မှော်ဆရာတစ်ဦးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကတော့ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်း ပိုမို ခက်ခဲလာတာပဲ။’

လေလင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မိမိ၏ စိတ်ထဲမှတစ်ဆင့် မြေပုံကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ပြန်သည်။

ကြီးမားလှသော မြေပုံပေါ်တွင် ဂျာရှာ ပြည်နယ်မှာ ပူးဖီးလ် ဘုရင်နိုင်ငံ၏ အလယ်ဗဟို ဧရိယာတွင် ရှိနေသည်။ ဤနေရာတွင် အသေးစား မှော်ဆရာ မိသားစု မြောက်မြားစွာ ရှိနေကြသည်။

ဤနေရာသည် သာမန်လူသား ဘုရင်နိုင်ငံတစ်ခု၏ မြို့တော် ဖြစ်စေကာမူ ၎င်းသည် ခရီးသွား အမျိုးမျိုး၊ လေလွင့် မှော်ဆရာ မြောက်မြားစွာနှင့် ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ထားကြသော မှော်ဆရာများကိုပါ ဆွဲဆောင်လျက် ရှိသည်။

ဤမှော်ဆရာများသည် သူတို့၏ ပြင်းထန်လှသော အမြင်များ သို့မဟုတ် အခြားသော ကိစ္စရပ်များကြောင့် သူတို့၏ ယခင် အဖွဲ့အစည်းများအတွင်းမှ နှင်ထုတ်ခြင်း ခံထားရသူများ ဖြစ်ကြပြီး တိုက်ခိုက်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသူများ သို့မဟုတ် ဖမ်းဝရမ်း ထုတ်ခံထားရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သည် လေလွင့် မှော်ဆရာများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကြပြီး အမြဲတမ်း အလွန် အန္တရာယ်များလှသော သူများ ဖြစ်လာကြတော့သည်။

‘ဂျာရှာ ပြည်နယ်ထဲမှာ အက်ဗ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီ ကို ထောက်ပံ့ပေးထားတဲ့ အဓိက မိသားစုကြီး ၃ စုထဲက တစ်ခု ဖြစ်တဲ့ ရက်ဒ်ဘတ် မိသားစုက ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ အလွန် ကြီးမားလှတဲ့ မှော်ဈေးကွက်တစ်ခု ရှိနေတာပဲ။ ငါ အဲနေရာမှာ နောက်ဆုံးရ သတင်းအချက်အလက်တွေကို သေချာပေါက် ရရှိနိုင်မှာပဲ။’

လွန်ခဲ့သည့် လအနည်းငယ်အတွင်း လေလင်သည် အက်ဗ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော ကျောင်းတော်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းအချက်အလက် အမျိုးမျိုးကို တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းမေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော်လည်း သူ ရရှိခဲ့သော အချက်အလက်များမှာ အလွန်ပင် ဝေဝါးလွန်းလှပေသည်။ ကျောင်းတော်သည် ၎င်း၏ အနောက်ဘက်ရှိ အုပ်စုအချို့နှင့် စစ်ပွဲဖြစ်ပွားနေကြောင်းသာ သူ သိရှိခဲ့ရသည်။

၎င်း၏ ပြိုင်ဘက်များမှာ မည်သူမည်ဝါ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ကျောင်းတော်က ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ရှိနေပြီလဲ ဆိုသည်ကတော့ အရာအားလုံး အလွန်ပင် မရေမရာ ဖြစ်နေဆဲပင်။

‘ငါရောက်ပြီ၊ အယ်လီနယ် ဈေးကွက်ပဲ။ ငါ ကျန်ရှိနေတဲ့ မှော်ဆေးရည်တွေကို ရောင်းချပြီး ကျောင်းတော်ရဲ့ သတင်းတွေကို မေးမြန်းကာ ခရီးစဉ်ကို ဆက်လက် သွားရမယ်။’

လေလင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။……

သေးငယ်လှသော ရွာငယ်လေးတစ်ခု၏ ပျက်စီးနေသော ဆိပ်ခံတံတားတစ်ခုတွင် ဖြစ်သည်။

‘တကယ်လို့ သတင်းအချက်အလက်တွေသာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ပူးဖီးလ် ဘုရင်နိုင်ငံရဲ့ ပထမဆုံး မှော်ဈေးကွက်ဟာ သာမန်လူသား ရွာငယ်လေးတစ်ခုရဲ့ အောက်ခြေမှာ ပုန်းကွယ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါ ဘယ်တော့မှ ယုံကြည်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။’

လေလင် ရွာငယ်လေး၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းစစ်ဆေးလိုက်သည့် အချိန်တွင် သက်ရှိဇီဝမဲ့လှသော အငွေ့အသက်တစ်ခုက သူ့ကို ဆီးကြိုနေခဲ့သည်။

‘မှော်ဈေးကွက်ဟာ ဒီအောက်မှာပဲ ရှိနေမှာ သေချာတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာကနေ မှော်စွမ်းအင် ရိုက်ခတ်မှုတွေ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတာပဲ။ အပေါ်က ရွာသားတွေလည်း သေချာပေါက် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေကြရမှာ ဖြစ်ပြီး အချို့ဆိုရင် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားတာမျိုးတောင် ရှိနိုင်တယ်။ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စည်ကားလာနိုင်ပါ့မလဲ။ ငါ စိုးရိမ်မိတာကတော့ နောက်ထပ် လအနည်းငယ် ကြာပြီးရင် ဤရွာငယ်လေးဟာ နောက်ထပ် သရဲရွာတစ်ရွာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မယ်။’

လေလင် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံကို ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဖုံးကွယ်လိုက်ကာ အုတ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အိမ်ငယ်လေးတစ်လုံး၏ အဝင်ဝဆီသို့ လှမ်းလာခဲ့တော့သည်။

တိုက်စားနေသော တံခါးကြီးကို လေလင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခေါက်လိုက်သည့် အချိန်တွင် လေးလံလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရသည်။

“မင်းက ဘယ်သူလဲ။” အေးစက်လှသော အသံတစ်ခု အတွင်းဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ငါက လေလွင့် အလုပ်သင်တစ်ယောက်ပါ၊ ဈေးကွက်ကို လာရောက် ကြည့်ရှုချင်လို့ပါ။”

ကျွီ... တံခါးကြီး ပွင့်ဟသွားခဲ့ရပြီး ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူတစ်ဦး၏ ပုံစံ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။

လေလင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရပြီး ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူထံမှ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ စိမ့်ထွက်နေသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ အလွန်ပင် နားလည်ရ ခက်ခဲလှသော အယူအဆတစ်ခု ဖြစ်စေကာမူ တကယ်လို့ လူတစ်ဦးသည် မိမိတို့နှင့် မျိုးနွယ်တူများကို မြောက်မြားစွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်ဆိုပါက သူတို့သည် အခြားသူများနှင့် သေချာပေါက် ကွဲပြားခြားနားနေမှာ ဖြစ်သည်။

ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူက လေလင်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ခံစားချက်မှာ မိမိနှင့် အဆင့်တူ ပညာရှင် မြောက်မြားစွာမှာ သူ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရဖူးပုံရသည်။

‘ဈေးကွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်တဲ့အတိုင်းပဲ ကင်းစောင့်ကတောင် ဒီလောက် ပြင်းထန်နေတာပဲ။’

ထိုဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူထံမှ အဆင့် ၃ အလုပ်သင်တစ်ဦး၏ စွမ်းအင်လှိုင်းများ ဖြာထွက်နေသည်။

သူသည် တစ်ကြိမ်သုံး မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုကိုပင် သယ်ဆောင်ထားဆဲပင်။ ၎င်းမှာ အေအိုင်စနစ်၏ စူးစမ်းစစ်ဆေးမှုအောက်မှတော့ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

“ဒါက မင်းရဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ဖြစ်၊ မဟုတ်ဖြစ်ဖြစ် ငါ စည်းမျဉ်းတွေကို ပြောပြမယ်။ ဈေးကွက်အတွင်းမှာ ဘယ်လို တိုက်ခိုက်မှုမျိုးမဆို ပြုလုပ်တာဟာ ရက်ဒ်ဘတ် မိသားစုကို ရန်စတာလို့ သတ်မှတ်လိမ့်မယ်။”

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှသာ လေလင်သည် သူ၏ လက်မောင်းပေါ်ရှိ ရက်ဒ်ဘတ် မိသားစု၏ တံဆိပ်အမှတ်အသားကို သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

“ငါ နားလည်ပါတယ်။” လေလင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ဝင်ကြေးကတော့ မှော်ကျောက်တုံး ၁ တုံး ကျသင့်မယ်။”

လေလင် ဝင်ကြေးကို ပေးဆောင်ပြီးနောက်တွင်မူ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် လူသည် မီးလင်းဖိုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပုတ်လိုက်ရာ စတီးလ် စက်ယန္တရားများ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ကြသည်။

မီးလင်းဖိုသည် ညာဘက်သို့ လည်ပတ်သွားခဲ့ရပြီး အောက်ခြေသို့ ဆင်းသက်သွားသော လှေကားထစ်များကို ဖော်ပြလာခဲ့သည်။

‘ဒီပုံစံက အက်ဗ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော ကျောင်းတော်ရဲ့ စတိုင်လ်နဲ့တောင် တူနေသေးတာပဲ။’ လေလင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။

သူ လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက်တွင်မူ မီးလင်းဖိုကြီးမှာ ပြန်လည် ပိတ်ဆို့သွားခဲ့ရပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုလုံးမှာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် မှောင်မိုက်သွားခဲ့ရကာ အတွင်းပိုင်းတွင်မူ မီးအိမ်အချို့သာ မှေးမှိန်စွာ လင်းထိန်လျက် ရှိနေကြတော့သည်။

လေလင် လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူ မြေအောက် မီတာအနည်းငယ်ခန့်အထိ ရောက်ရှိသွားသည်ဟု ခံစားရသည့် အချိန်တွင် ကြီးမားလှသော ဂူကြီးတစ်ခု ပေါ်လွင်လာခဲ့တော့သည်။

ဈေးကွက်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ ၎င်းသည် ဘောလုံးကွင်း မြောက်မြားစွာစာမျှ ကြီးမားလှသည်။

ကျောက်ဆောင် အမိုးအကာပေါ်တွင်မူ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေမလားဆိုတာ လေလင် သံသယဝင်နေမိသော ကျောက်စက်ပန်းဆွဲ အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဈေးကွက်၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ မီးခိုးရောင် ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော အဆောက်အအုံများမှာ အတန်းလိုက် တည်ရှိနေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ပတ်ပတ်လည်တွင်မူ သစ်သားအိမ်ငယ် အဝိုင်းအဝန်းတစ်ခု ရှိနေသည်။ လမ်းဘေးတွင် ခင်းကျင်းပြသထားသော ဆိုင်များမှာမူ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိနေကြသည်။

မှော်ဆရာများနှင့် အလုပ်သင်များသည် အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး အဖြူရောင်၊ အနက်ရောင်နှင့် မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံဝတ် လူများမှာ ဆိုင်များအတွင်းသို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။

လေလင် မှော်လောက၏ စည်းမျဉ်းများကို ပိုမို၍ နားလည်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တရားဝင် မှော်ဆရာများသည် အနက်ရောင် သို့မဟုတ် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိကြပြီး အလုပ်သင်များသည် မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိကြသည်။

အဖြူရောင်မှာ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပိုမို လိုလားကြသော အဖွဲ့အစည်းများကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဥပမာအားဖြင့် ဆေးဝါးကုသခြင်းဆိုင်ရာ အတတ်ပညာရပ်များနှင့် အလားတူ အရာများ ဖြစ်ကြသည်။

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံများမှာမူ တိုက်ခိုက်ခြင်းဘက်သို့ ပိုမို ယိမ်းကြသူများ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာများမှာလည်း အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

သေချာပါတယ်၊ ဤအရာများသည် ပုံမှန် ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိကြသော ဝတ်စုံများ ဖြစ်ကြသည်။

အချို့သော မှော်ဆရာများသည်လည်း ထူးဆန်းလှသော ပုံစံမျိုးစုံ ရှိနေကြသည့် အဝတ်အစား အမျိုးမျိုးကို ဝတ်ဆင်လေ့ ရှိကြသည်။