အခန်း ၄၉ - ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း
“မှော်လက်နက် ဟုတ်လား။”
ထိုကောင်လေးက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး - “ဒါက အလွန် အဖိုးတန်တဲ့ ပစ္စည်းပဲဆရာ။ မနှစ်က လေလံပွဲမှာ အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက် တစ်ခုပဲ ရောင်းချနိုင်ခဲ့တာ။ အဲဒီတုန်းက တရားဝင် မှော်ဆရာကြီးတွေကိုယ်တိုင် လာရောက်ပြီး လေလံဆွဲခဲ့ကြတာ……”
“ဒီလိုလား ငါ့ကို လက်နက်ဆိုင်ဆီပဲ ခေါ်သွားတော့။”
လေလင်သည် ပန်းပဲဖိုရှိရာဆီသို့ ထိုကောင်လေးနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
“ဟေး မုတ်ဆိတ်ရှည်ကြီး အဘိုးကြီး၊ ဆရာ့အတွက် အလုပ်အကိုင် ခေါ်လာပေးတယ်ဟေ့။”
ထိုကောင်လေးသည် ပန်းပဲဖိုထဲသို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်လိုက်သည်။
“လာပြီ၊ လာပြီ။”
ဆိုင်ရှင်သည် သေချာပေါက် ထူထပ်လှသော မုတ်ဆိတ်မွေးကြီး ရှိသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အရပ်မမြင့်သော်လည်း လက်မောင်းရှိ ကြွက်သားများမှာ အလွန်ပင် မာကျောနေပြီး ခွန်အားကြီးမားကြောင်း အထင်အရှား ပြသနေသည်။
“မင်္ဂလာပါ ဧည့်သည်။ ငါက ဒီပန်းပဲဆိုင်ရဲ့ ဆိုင်ရှင်ပါ၊ ငါ့ကို လူမည်းတူ လို့ ခေါ်နိုင်ပါတယ်ဆရာ။”
ဆိုင်ရှင်က မိမိကိုယ်မိမိ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။
“ငါ့အတွက် ကြက်ခြေခတ် ဓားတစ်လက် လိုချင်တယ်။”
လေလင်က သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် တိုက်ပွဲတွင် မျိုးဗီဇပြောင်းလဲနေသော သစ်ပင်စိမ်း နတ်သမီး နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က သူ၏ ကြက်ခြေခတ် ဓားမှာ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ ပိုမိုကောင်းမွန်ပြီး အလွယ်တကူ မရရှိနိုင်သော အရည်အသွေးမြင့် ဓားတစ်လက်ကို လိုချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ကြက်ခြေခတ် ဓား ဟုတ်လား၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့။”
လူမည်းတူက ခါးတွင်ချိတ်ထားသော အရက်ဘူးကို ဖြုတ်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ အရက်နံ့များ လေထုထဲသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
“အို... အရက်ကို လျှော့သောက်ဖို့ ငါပြောထားတယ် မဟုတ်လား။”
ထိုကောင်လေးက နှာခေါင်းကိုပိတ်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဂစ်…… အက်ဂါ၊ မင်းက ကလေးပဲ ရှိသေးတော့ အကောင်းစား အရက်ရဲ့ အရသာထူးကို ဘယ်သိပါ့မလဲ။”
လူမည်းတူက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး လေလင်ကို သစ်သားစင်တစ်ခုဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
“ငါ့ဆိုင်မှာ အသင့်ရှိတဲ့ ကြက်ခြေခတ် ဓားတွေက ဒီမှာပဲ။ ဆရာ ကြိုက်တာကို ရွေးချယ်နိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ သဘောမကျဘူးဆိုရင်လည်း အော်ဒါမှာပြီး သီးသန့် လုပ်ခိုင်းလို့ရတယ်၊ ဈေးနှုန်းကတော့……”
ဈေးနှုန်းအကြောင်း ပြောသည့်အချိန်တွင် လူမည်းတူ၏ စကားလုံးများမှာ အလွန်ပင် ပြတ်သားသွားခဲ့ပြီး အရက်မူးနေသည့် ပုံစံမျိုး အနည်းငယ်မျှပင် မရှိတော့ချေ။
လေလင်သည် သစ်သားစင်ပေါ်ရှိ ကြက်ခြေခတ် ဓားများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် စစ်ဆေးလိုက်သည်။
ဤဓားများသည် သေချာပေါက် တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများစွာကို ဖြတ်သန်းထားခဲ့ပုံရပြီး ၎င်းတို့၏ ငွေရောင်မျက်နှာပြင်မှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါများ ဖြာထွက်နေသည်။
လေလင် ဓားတစ်လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ လက်ဖဝါးထဲတွင် ခိုင်ခံ့ပြီး စေ့စပ်သေချာလှသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သလို အတော်လေးလည်း လေးလံလှပေသည်။
“သေသေချာချာ သွန်းလုပ်ထားတဲ့ စံချိန်မှီ စတီးဓားပဲ။ ဓားပေါ်မှာ သတ္တုကြယ်ပွင့်လေးတောင် ထည့်သွင်း သွန်းလုပ်ထားသေးတာ။ ဓားရိုးကိုတော့ လက်ကနေ ချော်မထွက်သွားအောင် အနက်ရောင် ပိုးကြိုးနဲ့ ပတ်ထားပေးတယ်……” လူမည်းတူက ရှင်းပြလိုက်သည်။
လေလင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ထိုကြက်ခြေခတ် ဓားကို ဝါကျင့်ကျင့် သစ်သားစင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် တင်ထားလိုက်ကာ အခြား ဓားတစ်လက်ကို ထပ်မံ ကိုင်တွယ်လိုက်ပြန်သည်။
ဤကြက်ခြေခတ် ဓား၏ အပြင်ဘက် မျက်နှာပြင်မှာ အနည်းငယ် နက်မှောင်နေပြီး ခိုင်ခံ့ယုံကြည်စိတ်ချရသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ပေးစွမ်းနေသည်။
“ဒါက စပ်သတ္တုနဲ့ ပြုလုပ်ထားတဲ့ ဓားပဲ။ တစ်ခါ ပြုပြင်မွမ်းမံထားတာ ဖြစ်လို့ တိုက်စားမှုတွေနဲ့ မီးတောက်တွေကို ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။”
“အို” လေလင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပြီး - “ဒါက မှော်ဆရာတစ်ဦးရဲ့ မှော်ဂါထာကိုပါ ခုခံနိုင်လို့လား။”
“ဒါတော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။”
လူမည်းတူက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “မှော်ဂါထာကို ခုခံနိုင်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ ဓားပေါ်မှာ မှော်စာလုံးတွေ ရေးထိုးထားရမှာ ဖြစ်သလို ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ဦးဆီက အဖိုးတန် ကုန်ကြမ်းတွေနဲ့ ပေါင်းစပ် သွန်းလုပ်ထားရမှာ။
အဲဒီလိုမျိုး ဓားဆိုရင်တော့ မှော်လက်နက်လို့ သတ်မှတ်လို့ရပြီ ဖြစ်ပြီး ယခုလိုမျိုး အလွတ်တန်း ခင်းကျင်းပြီး ရောင်းချနေမှာ မဟုတ်ဘူး……”
“ငါ လောဘကြီးသွားမိတာပဲ။”
လေလင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
သူသည် အနက်ရောင် ဓားကို ကိုင်မြှောက်လိုက်ပြီး “ငါ ဒီဓားကို ယူမယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့အတွက် ဒူးလေးမြားအချောင်း ၂၀ ပါ အသင့်ပြင်ပေး……”
“ကောင်းပါပြီ၊ ဈေးနှုန်းကတော့……”
လူမည်းတူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားခဲ့ပြီး သူ၏ အရက်ဘူးကိုပင် ဆက်လက် သောက်သုံးခြင်း မပြုတော့ချေ။
လေလင်နှင့် ထိုကောင်လေး လက်နက်ဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည့် အချိန်တွင်၊ လေလင်သည် ကြက်ခြေခတ် ဓားကို ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မှော်ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ထိုကောင်လေးဆီသို့ လှမ်းပစ်ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက ဒီနေ့အတွက် မင်းရဲ့ အခကြေးငွေပဲ။ ငါ အခုကစပြီး တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ချင်တယ်။”
“ကောင်းပါပြီ။ ပျော်ရွှင်စရာနေ့လေး ဖြစ်ပါစေဆရာ။”
ထိုကောင်လေးသည် အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး မှော်ကျောက်တုံးကို သေသေချာချာ သိမ်းဆည်းကာ ပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
လေလင်သည် ထိုကောင်လေး၏ အရိပ်အယောင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ထိုနေရာတွင် ငြိမ်သက်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။
၎င်းနောက်မှသာ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပစ္စည်းများကို ခင်းကျင်းပြသထားကြသော ဆိုင်များရှိရာဆီသို့ ပြန်လည် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့တော့သည်။
အနည်းငယ် မျှ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက် လေလင်သည် အလယ်ဗဟို ဧရိယာရှိ သစ်သားဆိုင်မှန်သမျှကို တစ်ဆိုင်ပြီးတစ်ဆိုင် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ၎င်းနောက်မှသာ သူသည် ဖန်ပြွန်ပုံစံ ဆိုင်းဘုတ် ရှိနေသော ဆိုင်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့တော့သည်။
“ဆရာ ကျွန်တော် ဘာများ ကူညီပေးရမလဲခင်ဗျာ။”
ခေတ်မီလှသော အနောက်တိုင်း စတိုင်လ် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ် ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။
လေလင် စင်ပေါ်ရှိ ဆေးရည်ပုလင်းများကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဤတောက်ပနေသော မှော်ဆေးရည်များသည် ကွဲပြားခြားနားလှသော အရောင်အသွေးမျိုးစုံကို ဖြာထွက်စေလျက် ရှိသည်။ ပွင့်လင်းမြင်သာလှသော ဖန်ကောင်တာ အောက်တွင်လည်း အဖိုးတန် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို ခင်းကျင်းပြသထားသည်။
‘ဒီဆိုင်က ပစ္စည်းတွေက ဝူးခ် ဝတုတ်ကြီးရဲ့ ဆိုင်ထက် ပိုပြီး ကောင်းမွန်ပုံရတာပဲ။’
လေလင် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။
“ငါ့အတွက် မီးတောက်ငှက်ရဲ့ အမွေးအမှင်တွေ၊ မြီးရှည် ဇီးကွက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ၊ လူခေါင်းပါ ငှက်ရဲ့ အမွေးအမှင်တွေ၊ ပန်းရောင် မှင်ဆီ၊ အုန်းစိမ်းကျောက် တွေ လိုချင်တယ်……”
လေလင် သူ၏ ကုန်ပစ္စည်းစာရင်းကို အလျင်အမြန်ပင် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ ဤအရာများသည် သူ၏ ဒဏ်ရာကို ကုသရန်၊ ပေါက်ကွဲသည့် မှော်ဆေးရည်များ ဖော်စပ်ရန်နှင့် အခြားသော အခြေခံ ဆေးရည်အချို့ ဖော်စပ်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။
ထိုဝန်ထမ်းသည် လေလင် စကားပြောပြီးသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့ပြီးနောက် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်ကာ “တောင်းပန်ပါတယ်ခင်ဗျာ၊ ဆရာက မှော်ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပညာရှင်တစ်ဦးလားဆိုတာ မေးမြန်းပါရစေခင်ဗျာ။”
“ငါ ဒီပညာရပ်ကို အနည်းငယ်မျှပဲ သိရှိထားတာ။”
လေလင်၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဝတ်ရုံ၏ ဦးထုပ်က ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် ထိုဝန်ထမ်းအနေဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို ဘယ်လိုမှ မမြင်တွေ့နိုင်ချေ။
“ကျွန်တော်တို့ ဝက်လန် မိသားစုက ဆရာ့ကို မိသားစုအတွင်း ဝင်ရောက်ဖို့အတွက် လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ ပေးအပ်မယ့် အခွင့်အရေးတွေက အဆင့်တူ မှော်ဆရာ မိသားစုတွေကြားထဲမှာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာ သေချာပါတယ်……”
ထိုဝန်ထမ်းက ပိုမို၍ ဦးညွှတ်ပြလိုက်သည်။
လေလင် ဤအခြေအနေကို ကြိုတင် မျှော်လင့်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ မှော်ဆေးဖော်စပ်သည့် ပညာရှင်များကို မွေးထုတ်ရန် အလွန် ခက်ခဲလှပေသည်။ သာမက မှော်ဆရာများအနေဖြင့် မှော်ဆေးရည်များနှင့် မကင်းကွာနိုင်ကြသဖြင့် မှော်ဆရာ မိသားစုများမှာ သူတို့ကို မြောက်မြားစွာသော အခကြေးငွေများ ပေးအပ်ကာ အမြဲတမ်း စည်းရုံးလေ့ ရှိကြသည်။
သူသည် ယခုကဲ့သို့ အခြေခံ ကုန်ကြမ်းများကို ဝယ်ယူနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ မှော်ဆေးဖော်စပ်သည့် ပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သေချာပေါက် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။
သို့သော်လည်း သူ၏ ပင်ကိုယ် စွမ်းရည်အစစ်အမှန်ကို အခြားသူများ မသိရှိသရွေ့ သူကတော့ ဘာကိုမှ ကြောက်ရွံ့နေမည် မဟုတ်ပေ။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ ဖွင့်ဟပြောဆိုခြင်း မပြုသရွေ့ အခြားသူများအနေဖြင့် သူတို့ ရှေ့တွင် ရှိနေသူမှာ ဆေးဖော်စပ်သည့် ပညာရှင်တစ်ဦးလား သို့မဟုတ် သာမန် အလုပ်သင်တစ်ဦးလား ဆိုသည်ကို ဘယ်လိုမှ ခွဲခြားနိုင်မည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“ငါ ဒါကို ပြန်လည် စဉ်းစားပေးပါ့မယ်။ ငါ အခုနက ပြောခဲ့တဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေ ဤဆိုင်မှာ ရှိရဲ့လား။” လေလင်က ကြမ်းတမ်းသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်တော်တို့ဆီမှာ မီးတောက်ငှက် အမွေးအမှင် ၂ ခု ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ။ မြီးရှည် ဇီးကွက်ရဲ့ မျက်လုံးကတော့ နောက်ဆုံး တစ်စုံပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ၎င်းက ဤဆိုင်မှာ ရှိနေတာ ၃ နှစ်လောက် ကြာပြီ ဖြစ်လို့ ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်အချို့တော့ အနည်းငယ် လျော့နည်းနေနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။ လူခေါင်းပါ ငှက်ရဲ့ အမွေးအမှင်တွေ၊ ပန်းရောင် မှင်ဆီနဲ့ အုန်းစိမ်းကျောက် တွေကတော့ အသင့်ရှိပါတယ်၊ ပြီးတော့……”
ထိုဝန်ထမ်းသည် ဆိုင်အတွင်းရှိ ကုန်ပစ္စည်းမှန်သမျှကို မိမိ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှတစ်ဆင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အလွတ် ရွတ်ဆိုပြနေခဲ့သည်။
လေလင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ အဓိက ကျင့်ကြံခြင်းမှာ စိတ်စွမ်းအား ဖြစ်သည်။ သူတို့ အဆင့်မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ ဦးနှောက်စွမ်းရည်မှာလည်း တိုးတက်လာမှာ သေချာသည်။
ထို့ကြောင့် မှော်ဆရာမှန်သမျှမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။ လေလင်၏ ခန့်မှန်းချက်အရဆိုပါက မှော်ဆရာများ အဆင့်မြင့်မားသော နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည့် အချိန်တွင် သူတို့၏ ဦးနှောက် စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အေအိုင်စနစ်၏ တွက်ချက်မှု အရှိန်အဟုန်ကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။
“ငါ အကုန်လုံးကို ယူမယ်၊ ဈေးနှုန်းကို ပြော။”
လေလင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“စုစုပေါင်း မှော်ကျောက်တုံး ၁၅၇ တုံး ကျသင့်ပါတယ်ခင်ဗျာ။” ဝန်ထမ်းက ပြုံးပြလိုက်သည်။
လေလင် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဝတ်ရုံထဲမှ သူ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အတွင်း၌ စိမ်းပြာရောင် ရှိသော ဆေးရည်ပုလင်းငယ်များစွာ ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။
“ကြည့်လိုက်၊ ဒါတွေက ခွန်အားတိုး ဆေးရည်တွေပဲ။”
လေလင် ခွန်အားတိုး ဆေးရည်များကို ထုတ်ယူကာ ဝန်ထမ်း၏ ရှေ့တွင် ခင်းကျင်းပြသလိုက်သည်။
ခွန်အားတိုး ဆေးရည်များသည် အခြေခံ ဆေးရည်များအနက် တစ်ခု အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဆေးဖော်စပ်သည့် အလုပ်သင်အများစုမှာ ဤဆေးရည်ကိုသာ အရင်ဆုံး ဖော်စပ်လေ့ ရှိကြသည်။
ဤဆေးရည်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဝန်ထမ်း၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သွားသည့် အမူအရာများ သေချာပေါက် ပေါ်လွင်သွားခဲ့ရသည်။
သို့သော်လည်း သူသည် အလျင်အမြန်ပင် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီး စတင် စစ်ဆေးလိုက်တော့သည်။
“ခွန်အားတိုး ဆေးရည် ၃၀ ပုလင်း ဆိုရင်တော့၊ ကျွန်တော် မှော်ကျောက်တုံး ၁၃+တုံး ပေးနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျာ။” ဝန်ထမ်းက ပြောလိုက်သည်။
လေလင် စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သဘောတူလိုက်မိသည်။ အကယ်၍ သူ ဤဆေးရည်များကို ဝုခ်စ် ၏ ဆိုင်တွင် သွားရောက် ရောင်းချမည်ဆိုပါက အများဆုံး မှော်ကျောက်တုံး ၁၂၀ မျှသာ ရရှိမှာ ဖြစ်သည်။
ပြင်ပကမ္ဘာ၏ ဈေးနှုန်းမှာ သေချာပေါက် ပိုမို မြင့်မားလှစေကာမူ အန္တရာယ်ကလည်း ပိုမို များပြားလှပေသည်။
“ကောင်းပြီ။” လေလင် အခြားသော မှော်ကျောက်တုံး ၂၇ တုံးကို ထပ်မံ ထုတ်ယူကာ ဝန်ထမ်းဆီသို့ လွှဲအပ်ပေးလိုက်သည်။
“ငါ မှာထားတဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေကို ယူလာခဲ့တော့။”
“ကောင်းပါပြီခင်ဗျာ၊ ခဏလောက် စောင့်ပေးပါဦး။”
ဝန်ထမ်းသည် ဆေးရည်ပုလင်းများနှင့် မှော်ကျောက်တုံးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် အနောက်ဘက်သို့ အလျင်အမြန်ပင် ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။
လေလင် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ထပ်မံ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင်မူ ထိုဝန်ထမ်း သစ်သားသေတ္တာငယ်လေး တစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ကာ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ၎င်းကို လေလင်၏ ရှေ့တွင် တင်ထားလိုက်သည်။
“ဒါက ဆရာ လိုချင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲ ဖြစ်ပါတယ်ခင်ဗျာ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး စစ်ဆေးပေးပါဦး။”
လေလင် ထိုသစ်သားသေတ္တာငယ်လေးကို ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ ၎င်းကို သစ်သားလင်ဗန်းငယ်များဖြင့် စနစ်တကျ အကန့်များ ခွဲခြားထားပြီး ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း အမျိုးမျိုးကို တင်ဆောင်ထားသည်။
အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော အမွေးအမှင်များ၊ စိမ်းစိုသော အရောင်ရှိသည့် ကျောက်တုံးများနှင့် ကွဲပြားခြားနားလှသော ဆေးမှုန့် အမျိုးမျိုး ရှိနေကြသည်။
လေလင် လက်ချောင်းများဖြင့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို ထိတွေ့လိုက်ရင်း - ‘စူးစမ်းစစ်ဆေးစမ်း……’
ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများအားလုံးမှာ စံချိန်စံညွှန်း ပြည့်မီကြောင်း အတည်ပြုချက် ရရှိပြီးမှသာ လေလင် သစ်သားသေတ္တာကို သေသေချာချာ ပိတ်သိမ်းလိုက်သည်။ ၎င်းနောက် သူသည် ဆေးဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာရန် ထရပ်လိုက်သည်။
‘ငါ ရောင်းချခဲ့တာက အခြေခံအကျဆုံး ခွန်အားတိုး ဆေးရည်ပဲ ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို ဖော်စပ်ဖို့ ကုန်ကြမ်းတွေ စုဆောင်းရတာတောင် ဒီမျှလောက် ရှုပ်ထွေးလှတာ။ ငါကိုယ်တိုင်တောင် ကုန်ကြမ်းတွေရဲ့ အာနိသင်အားလုံးကို အပြည့်အဝ မခန့်မှန်းနိုင်တာ၊ သူတို့လည်း သေချာပေါက် ခန့်မှန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။’
လေလင် သစ်သားသေတ္တာငယ်လေးကို ဝတ်ရုံအောက်တွင် လျှို့ဝှက်စွာ သယ်ဆောင်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် မျှ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးမှ ဈေးကွက်အတွင်းမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ခွာခဲ့သည်။
‘အရေးကြီးဆုံးအချက်က ငါ့ရဲ့ ကုန်သွယ်မှုတန်ဖိုးက မှော်ကျောက်တုံး ၁၀၀ ဝန်းကျင်ပဲ ရှိတာ။ တကယ်လို့ ဝက်လန် မိသားစုက ဤမျှလောက် သေးငယ်တဲ့ ပမာဏအတွက်နဲ့ ငါ့နောက်ကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာက ကြာလှပြီ ဖြစ်တဲ့ အတိတ်ကတည်းက ပျက်စီးသွားခဲ့ရမှာ သေချာတယ်။’
လမ်းခရီးတွင် သူသည် စူးစမ်းစစ်ဆေးမှု ဧရိယာကို အမြင့်ဆုံးအထိ မြှင့်တင်ထားခဲ့သည်။ မည်သူမျှ သူ၏ နောက်သို့ လိုက်လံ စောင့်ကြည့်နေခြင်း မရှိကြောင်း သေချာမှသာ လေလင် မျက်လှည့် တောအုပ်အတွင်းမှ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
လွန်ခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ် ဖြစ်ပွားပြီးကတည်းက လေလင်သည် စခန်းချရာ နေရာကို ပြောင်းလဲထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဂူတစ်ခုအတွင်း၌ ခိုလှုံနေခဲ့သည်။
ထိုဂူ၏ ယခင် ပိုင်ရှင် ဖြစ်သော ဝက်ဝံနက်ကြီးမှာမူ လွန်ခဲ့သည့် အချိန်ကတည်းက လေလင်၏ ညစာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဘန်း...
လေလင်သည် ကြီးမားလှသော သေတ္တာအချို့ကို အတူတူ စုပုံလိုက်ပြီး ရိုးရှင်းလှသော စမ်းသပ်မှု ခုံတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးလိုက်သည်။ ၎င်းနောက် သူ၏ ကိရိယာများကို အပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်တော့သည်။
‘ငါ နောက်ဆုံးတော့ ဒီယုတ်မာလှတဲ့ ရောဂါပိုးမွှားတွေရဲ့ ဘေးကနေ လွတ်မြောက်ရတော့မယ်။’
လေလင် သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း ‘ငါ နေ့တိုင်း ဤဒဏ်ရာကို မီးနဲ့ ဖိကပ်နေရတာ။ ငါ့ရဲ့ သက်လုံးနဲ့ ခွန်အားတွေအပေါ် ကန့်သတ်ချက်တွေ ရှိနေတာကို ငါ အတော်လေး ငြီးငွေ့နေပြီ။’
လေလင် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် သစ်ရွက်ပုံစံ အမာရွတ်များ ရှိနေသည့် စိမ်းစိုသော ကျောက်တုံးတစ်ခုကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။
ဤသည်မှာ အုန်းစိမ်းကျောက် ဖြစ်ပြီး အပင်နှင့် သတ္တုစပ် သဘာဝ နှစ်မျိုးစလုံး ရှိနေသော ရှားပါး ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
အုန်းစိမ်းကျောက်ကို အပိုင်းပိုင်း ရိုက်ခွဲလိုက်ပြီးနောက် လေလင် ပန်းရောင် မှင်ဆီကို ယူကာ အပူပေးလိုက်သည်။
၎င်း စတင် ဆူပွက်လာသည့် အချိန်တွင် သူသည် အုန်းစိမ်းကျောက် မှုန့်များကို ထည့်သွင်းလိုက်တော့သည်။
အုန်းစိမ်းကျောက် မှုန့်များကို ပန်းရောင် မှင်ဆီထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်နှင့် စူးရှလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရသည်။
ပန်းရောင် မှင်ဆီသည် ခဏမျှ အတွင်းမှာပင် စိမ်းစိုသော အရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီး ထူးဆန်းလှသော အမွှေးရနံ့တစ်ခုကို လေထုထဲသို့ ဖြာထွက်စေခဲ့သည်။
အတည်ပြုချက် ရရှိပြီးနောက် လေလင် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်မိသည်။
သူသည် မိမိ၏ အဝတ်မှန်သမျှကို ချွတ်ပစ်လိုက်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မီးလောင်ကျွမ်းထားသော အမာရွတ်များနှင့် ဒဏ်ရာ အမျိုးမျိုး ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။
သူ၏ ပခုံးနှင့် ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင်မူ အမွေးအမှင်များ ထွက်ပေါ်နေသော အလွန်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် အမာရွတ်ကြီးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။
“ချေစတာ - ကေစီ။” လေလင် ဂါထာတစ်ခုကို တိုးညှင်းစွာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
ဖန်ပြွန်အတွင်းရှိ စိမ်းစိုသော အရောင်ရှိသည့် ဆေးရည်မှာ ချက်ချင်းပင် ဆူပွက်လာခဲ့ရပြီး အဆက်မပြတ် ငွေ့ပျံလာခဲ့ရာ လေထုထဲရှိ အနံ့ဆိုးများကို ပိုမို ပြင်းထန်လာစေခဲ့သည်။
၎င်းက သက်ရှိတစ်ခုပမာ ပြုမူလာခဲ့ပြီး လေလင်၏ ဒဏ်ရာ ပတ်ပတ်လည်ရှိ အမွေးအမှင်များသည် အပြင်သို့ စတင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ကြကာ ဖန်ပြွန်အတွင်းသို့ အတင်း တိုးဝင်သွားကြတော့သည်။
“ဝူး” လေလင် သွားများကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း ထိုအမွေးအမှင်များ မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ လွတ်လပ်စွာ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ဤအတိုင်း ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
မိနစ်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မူ လေလင်၏ ဒဏ်ရာ ပတ်ပတ်လည်၌ အနက်ရောင် အမွေးအမှင်များ လုံးဝ မရှိတော့ချေ။ ဖန်ပြွန်အတွင်း၌မူ ၎င်းတို့မှာ အမွေးအမှင် အစုအဝေးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။
လေလင်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ တည်ငြိမ်လျက် ရှိနေပြီး သူ၏ အေးစက်သော ချွေးစက်များကို သုတ်ပစ်လိုက်သည်။
သူသည် အမွေးအမှင်တစ်ခုကို မီးညှိလိုက်ပြီး ထိုအမွေးအမှင် အစုအဝေးကြီးပေါ်သို့ လှမ်းပစ်လိုက်တော့သည်။
“ဟီးဟီး……”
စိမ်းစိုသော မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး မိန်းကလေးတစ်ဦး၏ ငိုကြွေးသံပမာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာရရာ ဤအသံမှာ ဒိုင်ရစ်စ်၏ အော်ဟစ်သံနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှပေသည်။
မြောက်မြားစွာသော အမွေးအမှင်များသည် အပြင်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း လေလင် ကြိုတင် ဖန်တီးထားခဲ့သော နို့နှစ်ရောင် အရည်များအကြားတွင် ပိတ်မိနေကြသဖြင့် မီးလောင်ကျွမ်းခြင်းကိုသာ အလူးအလဲ ခံစားလိုက်ကြရသည်။