အခန်း ၂၀ - ဆရာများအား ရွေးချယ်ခြင်း
“အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက် ရှိတာပဲ၊ သူတို့ရဲ့ အကယ်ဒမီက သင်္ချိုင်းကုန်းအောက်မှာ ရှိနေတာကိုး”
လေလင် ခေါင်းခါလိုက်သော်လည်း အတော်လေး သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်နေသည်။
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ချွေးပေါက်များအားလုံး ပွင့်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူနေသည်။
“အေအိုင်စနစ်၊ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ”
[စတင်လုပ်ဆောင်နေပါသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နမူနာကို ရယူပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေပါသည်။]
[ဒီနေရာမှာ အိမ်ရှင်၏ အသိစိတ်နှင့် အနည်းငယ် ပဲ့တင်ထပ်သော စွမ်းအင် အမှုန်အမွှား အမျိုးအစားတစ်ခု တိုးပွားလာသည်။ ၎င်းတို့မှာ အရိပ်နှင့် အမှောင် ဒြပ်စင် အမှုန်အမွှားများ ဖြစ်နိုင်သည်]
အေအိုင်စနစ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး ဒီနေရာမှာ စွမ်းအင် အမှုန်အမွှားတွေ တိုးပွားလာတာက အရိပ်နဲ့ အမှောင် ဒြပ်စင် မှော်ဆရာတွေအတွက် အကျိုးရှိတာပေါ့။ အရင်ကမ္ဘာက ဝတ္ထုတွေထဲကလိုပဲ၊ အစွမ်းထက်တဲ့ နေရာတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ပြီး ကျင့်ကြံရသလိုပဲ”
လေလင် အကယ်ဒမီ၏ ရွေးချယ်မှုအကြောင်းကို နားလည်သွားသည်။
“စကားဝှက်”
ဤအချိန်တွင် ဒိုရော့သ် က အုပ်စုကို သင်္ချိုင်းကုန်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ဂူကြီးတစ်ခုဆီ ခေါ်သွားသည်။
အနက်ရောင် စကျင်ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားရာ ဧရာမ ရဲတိုက်တစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည်။
စကျင်ကျောက်တံခါးဘေးတွင် ကျောက်ရုပ်နှစ်ခု ရှိသည်။
ဘယ်ဘက်တွင် ဆူးချွန်များ ပါသည့် ခေါင်းနှစ်လုံးပါ ခွေးတစ်ကောင် ရှိပြီး ညာဘက်တွင် တောင်ပံပါကာ ချွန်ထက်သော သွားများ ထွက်နေသည့် ပိုးကောင်ပုံစံ ကျောက်ရုပ် ရှိသည်။
၎င်းတို့၏ မျက်လုံးနေရာတွင် အနက်ရောင် ကျောက်မျက်ရတနာများ တပ်ဆင်ထားသည်။
ဒိုရော့သ် ရောက်လာသောအခါ ဘယ်ဘက်ရှိ ပိုးကောင်ပုံစံ ကျောက်ရုပ်က အသံတစ်သံ ထွက်လာသည်။
“တော်ပြီ ဂျူမာလ် မင်း ငါ့ကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား”
ဒိုရော့သ် ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။
ဒိုရော့သ် ပြောပြီးနောက် ပိုးကောင်နှင့် ခွေးကျောက်ရုပ်များ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။
သူတို့၏ အသံကြောင့် လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး အလုပ်သင်များ၏ ဝတ်ရုံများ လှုပ်ခါသွားသည်။
“ဒိုရော့သ် ငါတို့ ရင်းနှီးပေမဲ့ စည်းကမ်းက စည်းကမ်းပဲ”
ကျောက်ရုပ်များမှာ အသက်ဝင်လာသည်။
ခွေးကြီးက သူ၏ ခြေသည်းများကို လျှာဖြင့် လျက်ရင်း အမျိုးသမီး အသံဖြင့် ပြောသည်။
“ဒါမှမဟုတ် ငါတို့နဲ့ ကစားချင်သေးလား”
ပိုးကောင်က သူ့လက်သည်းဖြင့် လူတစ်ယောက်လို အမူအရာ ပြလိုက်သည်။
“လာခဲ့ ငါ့ကိုယ်တစ်ခုလုံး ယားယံနေတယ်”
“ကောင်းပြီ ကောင်းပြီ၊ ငါ စဉ်းစားပေးမယ်”
ဒိုရော့သ် မျက်လုံး လှည့်လိုက်သည်။
“တောက်၊ ဒီခုခံရေး စာလုံးပေါင်း စနစ်ကို တပ်ဆင်ခဲ့တဲ့ ဝက်ခေါင်းကိုသာ ငါတွေ့ရင် သူ့နောက်ပေါက်ထဲ ထည့်ပစ်လိုက်မယ်”
ဒိုရော့သ် ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။
“အမြန် ပြော၊ စကားဝှက်က ဘာလဲ”
ခွေးကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ သူ့ပါးစပ်မှ မီးပွားများ ထွက်လာသည်။
“လျှို့ဝှက် စကားဝှက်ကတော့ ငါ အနံ့နံတဲ့ အရိုးတွေကို မုန်းတယ်”
ဒိုရော့သ် တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
လေလင်၏ ပါးစပ်မှာ တွန့်ကွေးသွားပြီး ရယ်ချင်စိတ်ကို အနိုင်နိုင် ထိန်းထားရသည်။
ဒိုရော့သ် သည် အော်ဟစ်နေပုံရသည်။
“ဟားဟား၊ စကားဝှက် မှန်တယ်”
ကျောက်ရုပ်များ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်သည်။
“ဒီ စောင့်ကြည့်နေတဲ့သူလည်း အခု ရယ်ပြီး သေတော့မယ် ထင်တယ်”
ခွေးကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး မူလ ကျောက်ရုပ် အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
“ပူချီ” အလုပ်သင်တစ်ယောက် ရယ်မောလိုက်မိသည်။
“ဟွန်း”
ဒိုရော့သ် ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အစိမ်းရောင် မီးတောက်များ ထွက်လာသည်။
“အလုပ်သင်သစ်တွေကို ဆရာတွေကို ဘယ်လို လေးစားရမလဲဆိုတာ သင်ပေးရတော့မယ် ထင်တယ်”
ပါ ...ဒိုရော့သ် လက်ခလောက် တီးလိုက်သည်။
“အာ၊ ဒါ ဘာလဲ၊ ငါ့ဆီ မလာနဲ့၊ မလာနဲ့”
ရယ်မောခဲ့သည့် အလုပ်သင်မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေသည်။
“ရော့စီ၊ ဘာဖြစ်တာလဲ”
ဘေးနားက အလုပ်သင်တစ်ယောက် အနီးသို့ သွားသည်။
“မလာနဲ့… ငါ့ဆီ မလာနဲ့”
ရော့စီ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ ပုံစံ ပျက်ယွင်းသွားသည်။
ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အလုပ်သင်များအားလုံး ကြောက်လန့်သွားကြသည်။
“မှော်ဆရာချင်းကတော့ အချင်းချင်း နောက်ပြောင်နိုင်ပေမဲ့ အလုပ်သင်တွေကတော့ အမြဲတမ်း နှိမ့်ချနေရမယ်”
လေလင် မှော်ဆရာလောက၏ စည်းကမ်းကို နားလည်သွားသည်။
သန်မာမှသာ သူများနဲ့ ရင်ပေါင်တန်း ပြောဆိုခွင့် ရှိသည်။
ဂျေဒင်နှင့် ကာလီဝီးယားတို့လည်း အတွေးနက်နေကြသည်။
“သူ့ကို ထမ်းသွားပြီး အထဲဝင်ကြရအောင်”
ဒိုရော့သ် အော်ဟစ်နေသည့် ရော့စီကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
သူ့အစေခံ နှစ်ယောက်က ရော့စီကို ထမ်းခေါ်သွားသည်။
“သူတို့ နှစ်ယောက်လုံး အနည်းဆုံးတော့ ဂရန်းစစ်သည်တော် တွေပဲ”
အစေခံများ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကြည့်ပြီး လေလင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
ဂူတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အောက်သို့ လှည့်ပတ်ဆင်းသွားသည့် ကျောက်လှေကားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
လှေကားမှာ အမှောင်ထုထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဆင်းသွားသည်။
ဒိုရော့သ် သူ့တုတ်ကောက်ဖြင့် ကြမ်းပြင်ကို ခေါက်လိုက်သည်။ ဒေါင်.. ဒေါင်
အပြာရောင် မီးတောက်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု လင်းလာသည်။
“အရောင်ကလွဲရင် အရင်ခေတ်က ရဲတိုက်ကြီးတစ်ခုနဲ့ ဆင်တူတာပဲ”
လေလင် အံ့ဩစွာဖြင့် အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီ လှေကားအတိုင်း ဆင်းသွားသည်။
လေလင် မည်မျှ လမ်းလျှောက်ခဲ့သည်ကို မသိသော်လည်း မိနစ် ၂၀ ကျော်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
“အရမ်းကြီးမားတာပဲ၊ ဒီ မြေအောက် အဆောက်အဦက အပေါ်က သင်္ချိုင်းကုန်းထက်တောင် အများကြီး ပိုကြီးနေသေးတယ်၊ တကယ့် မြေအောက် နိုင်ငံတော် တစ်ခုလိုပဲ”
လေလင် စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်နေမိသည်။
“ငါတို့ အကယ်ဒမီကို ဂရီဂိုရီယန် နှစ် ၃၂၄ မှာ တည်ဆောက်ခဲ့တာ၊ နှစ်တစ်ထောင်လောက် ရှိပြီ… ကျောင်းတည်ထောင်သူကတော့ မာလင် ဖာလက် ဒရီဝီလ်ခ် ပါ”
ဒိုရော့သ် ရှင်းပြရင်း ရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားသည်။
“မင်းတို့ ဝင်လာတဲ့ တံခါးက အဓိက တံခါးပေါက်ပဲ၊ မှော်ဆရာ ဖြစ်လာရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သင်္ချိုင်းဂူ တစ်ခု ရွေးပြီး လမ်းဖောက်လို့ ရတယ်”
ဒိုရော့သ် ရှင်းပြချက်ကြောင့် လေလင် ပါးစပ်တွန့်သွားသည်။ “မှော်ဆရာ ဖြစ်လာတာက သင်္ချိုင်းဂူ တစ်ခု ရဖို့လား၊ ဘယ်လောက်တောင် ပျော်စရာ ကောင်းလိုက်သလဲ”
သို့သော်လည်း သူ စိတ်ထဲတွင်သာ တွေးပြီး မပြောရဲပေ။
“အကယ်ဒမီကို အဓိက အပိုင်းတွေ ခွဲထားတယ်၊ အဆောင်တွေ၊ အတန်းတွေ၊ ဓာတ်ခွဲခန်းတွေ၊ စိုက်ခင်းတွေ၊ ကုန်သွယ်ရေး နေရာတွေ စတာတွေပေါ့။ အခုတော့ စီမံခန့်ခွဲရေး ရုံးကို သွားပြီး ဆရာ ရွေးကြရအောင်”
ဒိုရော့သ် အခန်းကြီးတစ်ခုရှေ့ ရောက်သွားပြီး တံခါးပေါ်က စာလုံးတွေကို ညွှန်ပြသည်။
“ဒါက စီမံခန့်ခွဲရေး ရုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ ဒီနေရာကို နောက်တစ်ခါ ထပ်လာချင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
စာလုံးများနှင့် ပုံစံများကို ကြည့်ပြီး လေလင် တစ်ခုမှ နားမလည်ပေ။
“အိုး၊ မင်းတို့ ရှေးဟောင်း ဘိုင်ရွန် ဘာသာစကားကို မသိဘူးဆိုတာ ငါ မေ့သွားတယ်”
ဒိုရော့သ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“စိတ်မပူနဲ့၊ ဒါက အခြေခံပဲ၊ မင်းတို့ နောက်မှ သင်ရမှာ”
“ဒိုရော့သ်လား၊ ဝင်ခဲ့”
အခန်းထဲမှ အသက်ကြီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သံတံခါးများ အလိုအလျောက် ပွင့်လာသည်။
လေလင် ဒိုရော့သ်နောက်မှ ဝင်သွားရာ အခန်းမှာ အလွန် ကျယ်ဝန်းသည်။
အဖြူရောင် မုတ်ဆိတ်နှင့် အဘိုးအိုတစ်ယောက် စားပွဲတွင် ထိုင်နေသည်။
သူ့နောက်တွင် စာအုပ်စင်များမှာ ၁၀ မီတာကျော် မြင့်သည်။
“မင်းတို့ နောက်ကျနေပြီ”
အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။
“ခရီးလမ်းမှာ မုန်တိုင်းနတ်ဆိုးနဲ့ ကြုံရလို့ လေသင်္ဘောပျံ နည်းနည်း ပျက်စီးသွားလို့ပါ”
ဒိုရော့သ် ရှင်းပြသည်။
အဘိုးအိုက “ဒါဆိုရင်တော့ ကံဆိုးတာပဲ” ဟု ပြောပြီးနောက် အလုပ်သင်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ၏ အကြည့်မှာ ဂျေဒင်ဆီ ရောက်သွားသည်။
“မင်း ဒီခရီးမှာ တော်တော်လေး အကျိုးအမြတ် ရလိုက်ပုံပဲ”
“ဟုတ်တာပေါ့”
ဒိုရော့သ် ဂျေဒင်ကို ဆွဲခေါ်လာသည်။
“သူက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တပည့်ပဲ၊ အမြန် လုပ်ပေးလိုက်ပါ”
ဒိုရော့သ် စာရွက်စာတမ်း အချို့ကို အဘိုးအိုကို ပေးလိုက်သည်။
“အင်း၊ ပဉ္စမအဆင့် အလုပ်သင်၊ မဆိုးပါဘူး”
အဘိုးအိုက သူ့မျက်မှန်ကို တပ်လိုက်သည်။
“ဟုတ်တာပေါ့၊ မယ်လ်ဒါ ဆိုတဲ့ အမှိုက်က ငါ့ကို အလုပ်ရှုပ်အောင် လုပ်လိုက်တာ၊ အခုတော့ သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ” ဒိုရော့သ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ကဲ၊ ဂျေဒင်၊ မင်း ဒိုရော့သ် ရဲ့ တပည့် ဖြစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား”
“ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်”
ဂျေဒင် ဒိုရော့သ်ကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။
“ကောင်းပြီ”
အဘိုးအိုက စာရွက်တွင် ရေးပြီး ဂျေဒင်ကို အိတ်အနက်ရောင် တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
“ပြီးပြီလား၊ သူနဲ့ သင်ခန်းစာတွေ လုပ်ဖို့ ကျန်သေးတယ်၊ ငါ့ရဲ့ စမ်းသပ်ချက်တွေ ရှိသေးတယ်”
ဒိုရော့သ် ဂျေဒင်ကို ဆွဲခေါ်ကာ အခန်းထဲက အမြန် ထွက်သွားသည်။
“ကောင်းပြီ၊ ဒိုရော့သ် ရဲ့ တာဝန် ပြီးသွားပြီ၊ အခု မင်းတို့ လုပ်ရမှာက ဆရာ ရွေးဖို့ပဲ”
အဘိုးအိုက စားပွဲကို ခေါက်ပြီး ပြောသည်။
“ဆရာ ရွေးဖို့ နည်းလမ်း နှစ်ခု ရှိတယ်။ ပထမနည်းက မင်းတို့ရဲ့ နာမည်ကို မှန်ဘီလူးလုံးထဲ ထည့်ပြီး ငါ့ရဲ့ ရတနာက ရွေးပေးမှာ၊ ဒါက လုံးဝ အခမဲ့ပဲ”
“ဆရာ ရတနာ ဆိုတာ ဘာလဲခင်ဗျာ”
အလုပ်သင်တစ်ယောက် မေးသည်။
“အိုး”
အဘိုးအို ရယ်မောလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်တွင် မြွေပွေးအနက်ရောင် တစ်ကောင် ပေါ်လာသည်။
“ဒါက ငါ့ရဲ့ မှော်အိမ်မွေးတိရစ္ဆာန် စပိုတီ ပဲ၊ ဒါက ဘယ်သူ့ကိုမှ မသိဘူး၊ သူ ရွေးပေးတာ အမျှတဆုံး ဖြစ်မှာပဲ။ မေးစရာ ရှိသေးလား”
“မရှိ၊ မရှိတော့ပါဘူး”
မြွေကြီးကို မြင်ပြီး အလုပ်သင်များ နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြသည်။
“နောက်နည်းလမ်းတစ်ခုကတော့ ကိုယ့်ဘာသာ ဆရာ ရွေးတာပဲ။ ဒီမှာ ဆရာတွေရဲ့ အကြောင်းအရာ စာရင်း ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက မှော်ကျောက်တုံး တစ်တုံး ပေးရမယ်”
“ဘယ်နည်းလမ်းနဲ့ပဲ ရွေးရွေး တစ်ခါ ရွေးပြီးရင် ပြင်လို့ မရတော့ဘူး”
အဘိုးအိုက
“အခု မင်းတို့ နာမည်တွေကို ခေါ်မယ်၊ ရှေ့ထွက်ပြီး ရွေးချယ်မှု ပြောခဲ့ကြ” ဟု ပြောသည်။