အခန်း ၁၈ - ပဋိပက္ခ
အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီ၏ အလှည့် ရောက်လာသောအခါ ဒိုရော့သ် က ဦးဆောင်ကာ တံခါးကို ဖွင့်ပြီး အရင် ဝင်သွားသည်။
အလုပ်သင်များလည်း အလောတကြီး လိုက်သွားကြသည်။
လေလင်က ခြေထောက်ကို အားပြုလိုက်သောအခါ သူ့ဖိနပ်အောက်ရှိ ကြမ်းပြင်မှ ထုံးကျောက်ကြမ်းပြင်ကို နင်းမိသကဲ့သို့ ခိုင်ခံ့သော တုံ့ပြန်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ထူးဆန်းတဲ့ ပစ္စည်းပဲ သစ်သားနဲ့ တူပေမဲ့ ပိုပြီး ခိုင်ခံ့တယ်၊ ဒါများ အလွိုင်းမျိုးဝင် တစ်ခုခုလား”
လေလင်သည် မီးခိုးရောင်နှင့် ပုံစံမျိုးစုံ ပါသော ကြမ်းပြင်ကို ကြည့်ရင်း တွေးတောနေမိသည်။
“ရောက်ပြီ ဒီစင်္ကြံလမ်းက နံပါတ် ၁၃ ကနေ ၃၂ အထိက ငါတို့ အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီအတွက် သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာပဲ။ အားလုံး ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ရွေးချယ်ကြပါ။ မှတ်ထား၊ ငါ့အခန်းက နံပါတ် ၁၄။ တစ်ခုခု လိုအပ်ရင် ငါ့ဆီ လာခဲ့”
ပြောပြီးသည်နှင့် ဒိုရော့သ် တစ်ယောက် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို လှုပ်ခါရင်း အစေခံနှစ်ယောက်နှင့်အတူ သူ့အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
“ကောင်းပြီ အခု အခန်းတွေကို ငါ ခွဲပေးမယ်”
ကာလီဝီးယား က ရှေ့ထွက်ပြီး ပြောသည်။
“ဟွန်း”
ဂျေဒင် က မကျေမနပ် ညည်းညူလိုက်ပြီး နံပါတ် ၁၈ အခန်းကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရွေးချယ်ကာ ဝင်သွားသည်။
ကာလီဝီးယား ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီးနောက် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ပြန်လျှော့လိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ ဂျေဒင် က အခန်း ၁၈ ကို ရွေးတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်၊ ဘေရွတ် မင်းက အခန်း ၁၅၊ ရိုင်နာ မင်းက အခန်း ၁၆……”
ဂျေဒင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်ရှိသော အလုပ်သင်များ ဖြစ်သည့် ဘေရွတ်၊ ရိုင်နာနှင့် လေလင်တို့သည် ကာလီဝီးယား နှင့် အုပ်စုတူ ဖြစ်သည်။
ဂူရီချာနှင့် သူ့အဖွဲ့မှာမူ ဆန့်ကျင်ရန် မရဲဝံ့ပေ။
လေလင်သည် အခန်း ၂၀ ကို ရရှိသည်။ သူ ဘာမှ မပြောဘဲ သူ့အခန်းထဲသို့ အမြန် ဝင်သွားသည်။
အခန်းမှာ အတော်လေး ကျဉ်းမြောင်းသည်။
အိပ်ရာတစ်ခုစာလောက်သာ နေရာရှိပြီး မတ်တပ်ရပ်ရန်ပင် နေရာခက်ခဲသည်။
လေလင်သည် ယခင်ကမ္ဘာက ရထားတွဲများပေါ်မှ အိပ်ရာများကို ပြန်တွေးမိသည်။
“အိပ်ရာ ရှိတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်ရမှာပါ၊ သေမင်းလွင်ပြင်ကြီးထဲမှာ ခရီးသွားတုန်းကဆိုရင် ထိုင်ခုံပေါ်မှာပဲ အိပ်ခဲ့ရတာ”
လေလင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
“လူကြီးမင်းတို့ အားလုံး၊ လေသင်္ဘောပျံပေါ်သို့ ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော်က သင်္ဘောကပ္ပတိန် ဖြစ်ပါတယ် - ကာ့ခ်ဝုလ် ခရော့ဖ် လီဘာ ပါခရီးစဉ် တစ်လျှောက်လုံး သာယာချမ်းမြေ့ပါစေ!”
“သတိပေးချက် အချို့ ရှိပါတယ်။ ပါမောက္ခတွေကလွဲပြီး တခြားသူတွေကို ကုန်းပတ်ပေါ် လျှောက်သွားခွင့် မပြုပါဘူး၊ ကောင်းကင်ပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျချင်မှသာ သွားကြပါ…ကန်တင်းက ပထမခန်းမမှာ ရှိပြီး ဒုတိယခန်းမက ရေချိုးခန်းတွေပါ။ တတိယခန်းမကတော့ အနားယူတဲ့ နေရာ ဖြစ်လို့ အားလုံး လာရောက် အနားယူနိုင်ပါတယ်။"
နိမ့်သော အသံတစ်ခုက အခန်းတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။
လေလင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အသံမှာ ကြေးဝါပိုက်တစ်ခုမှ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“လေသင်္ဘောပျံ စထွက်ပြီ”
လေလင် ကိုယ်အလေးချိန် မရှိတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သင်္ဘော ယိမ်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ အမြန် ပြေးသွားသည်။
ပြတင်းပေါက်မှာ ဘောလုံးတစ်လုံးအရွယ်သာ ရှိပြီး အလွန် ထူသဖြင့် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရ ခက်သည်။
လေသင်္ဘောပျံ တက်သွားသည်နှင့်အမျှ မြေပြင်မှာ သေးငယ်သွားပြီး လေလင်၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် စခန်းမှာ အနက်ရောင် အစက်အပြောက်လေး ဖြစ်သွားသည်။
လေလင်သည် သူ့ဓားနှင့် ဒူးလေးကို ဘေးဖယ်ထားပြီး အိပ်ရာပေါ် လှဲလိုက်သည်။
“ပါမောက္ခ ဒိုရော့သ် ပြောတာတော့ ခရီးစဉ်က တစ်လလောက် ကြာမယ်တဲ့၊ အချိန်အကြာကြီးပဲ! မိသားစုဆီကနေ ထွက်လာတာ ခြောက်လလောက် ရှိပြီ၊ အခုထိ အကယ်ဒမီကို မရောက်သေးဘူး”
လေလင်သည် စိတ်လွင့်ပြီးနောက် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။
“ဒင်……ဒင်ဒေါင်……”
တေးသွားသံတစ်ခုက လေလင်ကို အိပ်ရာမှ နိုးထစေသည်။ လေလင် အိပ်ရာမှ ထကာ အပြင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အမှောင်ထုသာ မြင်နေရသည်။
“ညတောင် ရောက်နေပြီလား”
“လူကြီးမင်းတို့ အားလုံး၊ ညချမ်းပါ အခု အချိန်မှာ ကန်တင်းမှာ ညစာ စားသုံးနိုင်ပါပြီ။ ဒီနေ့ရဲ့ အစားအစာတွေက - ထရက်ဖယ်လ် မှိုနှင့် ကြော်ထားသော ကြက်သား၊ ပေါင်မုန့်ဖြူ၊ ယုန်သား……”
ယခုတစ်ခါတွင်မူ အသံမှာ အမျိုးသမီး အသံ ဖြစ်သည်။
လေလင် ဗိုက်ကို ပွတ်လိုက်ပြီး အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့အဝတ်အစားကို ပြင်ဆင်ပြီး ကန်တင်းဆီသို့ ပြေးသွားသည်။
စင်္ကြံလမ်းမှာ မှိန်ဖျော့နေပြီး အဝါရောင် အလင်းရောင်များသာ ရှိသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်သားအခန်းတံခါးများ ပွင့်လာပြီး အလုပ်သင်များ ထွက်လာကြသည်။
ပထမခန်းမတွင် မှာ အလုပ်သင်များနှင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လေလင် ပါမောက္ခများကို မတွေ့ရပေ။
ခန်းမ၏ မျက်နှာကျက်တွင် နေလုံးငယ်လေးကဲ့သို့ အလွန် တောက်ပသော အလင်းဖြူကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ရှိသည်။
ကန်တင်းထဲတွင် စားပွဲရှည်များနှင့် ထိုင်ခုံဖြူများ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဟေး လေလင် ဒီမှာ”
ဘေရွတ် က လေလင်ကို လက်ပြသည်။
“ရောက်လာပြီ”
လေလင် ဗန်းတစ်ခုကို ယူကာ ပေါင်မုန့်တစ်ခြမ်း၊ ကြက်ပေါင်ကြော်၊ သစ်သီးနှင့် ပန်းသီးဖျော်ရည်တစ်ပုလင်းကို ယူပြီး ဘေရွတ်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ တော်တော် စောတာပဲ”
လေလင် နှုတ်ဆက်သည်။
“မင်းက နောက်ကျတာပါ၊ အိပ်လွန်သွားတာလား”
ဘေရွတ် က နောက်ပြောင်သည်။
လေလင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဖျော်ရည်ကို သောက်လိုက်သည်။ “ဟုတ်တယ်၊ နည်းနည်း အိပ်လွန်သွားတယ်”
ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ
“ငါတို့က ဒီအလုပ်သင်တွေနဲ့ပဲ ခရီးသွားတာလား”
အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီမှ အလုပ်သင်များအပြင် တခြား အကယ်ဒမီကျောင်းများမှ အလုပ်သင်များလည်း ရှိနေသည်။ သူတို့က ကိုယ့်ကျောင်းအလိုက် စုထိုင်နေကြသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ငါတို့က စေ့ ဂေါ်သမ်ရဲ့ တဲအိမ်နဲ့ တခြား အကယ်ဒမီ အချို့နဲ့အတူ လေသင်္ဘောပျံပေါ်မှာ ရှိနေတာပဲ! အန်နီယာ အိုင်ဗရီ လက်စွပ်မျှော်စင်ကတော့ လမ်းကြောင်း တစ်ခြားစီ ဖြစ်လို့ သူတို့လမ်း သူတို့ သွားကြမှာ” ရိုင်နာ က ရှင်းပြသည်။
“ဒါဆိုရင် ဒီလိုပဲပေါ့” လေလင် စိတ်မကောင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဂျော့ခ်ျတို့က ညာဘက်က လေသင်္ဘောပျံပေါ်မှာ၊ အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီနဲ့တော့ ဝေးလောက်တယ်။ နောက်ပိုင်း ဆက်သွယ်ရတာ ခက်လိမ့်မယ်”
ညစာ စားပြီးနောက် လူတိုင်း ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်သွားကြသည်။
နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စားလိုက်၊ အိပ်လိုက်နှင့်ပဲ အချိန်ကုန်နေသည်။ ဒီလို ငြီးငွေ့စရာ ကောင်းတာ ၁၅ ရက်တောင် ကြာပြီ။
တစ်နေ့ညတွင် အားလုံး စားပွဲဝိုင်းတွင် စုထိုင်ပြီး စကားပြောနေကြသည်။
“ဘေရွတ် မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ”
လေလင် က ဘေရွတ်ကို မေးလိုက်သည်။
ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဘေရွတ်သည် သူ့မိသားစုအကြောင်းမှအစ မြို့တော်က အစားအစာအကြောင်းအထိ အကြောင်းအမျိုးမျိုးကို စကားပြောနေကျ ဖြစ်သည်။
လေလင်နှင့် တခြားသူများလည်း သူ့စကားတွေကို ကြားရတာ အကျင့်ဖြစ်နေပြီး ဒီငြီးငွေ့စရာ ခရီးမှာ တစ်ခုတည်းသော ပျော်ရွှင်မှု ဖြစ်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ မင်းရဲ့ အရင်က ချစ်သူတွေအကြောင်း ဆက်ပြောပြပါဦး”
ရိုင်နာ က စနောက်သည်။
“ပြောစရာ ကုန်သွားပြီ”
ဘေရွတ် မျက်လုံး လှည့်လိုက်သည်။
“ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး”
“ငါတော့ ပျင်းလိုက်တာ” ဘေရွတ် ညည်းတွားသည်။
“သည်းခံလိုက်ပါ၊ နောက်ထပ် တစ်လဝက်ပဲ ကျန်တော့တာ မင်းအိမ်ကနေ စခန်းကို လာတုန်းက ဘယ်လို အချိန်ဖြုန်းခဲ့လဲ” လေလင် မေးလိုက်သည်။
“ငါ့အိမ်က သေမင်းလွင်ပြင် အစွန်းက ပေါ်တာနိုင်ငံမှာ ရှိတာ၊ စခန်းကို ရောက်ဖို့ပဲ တစ်လဝက် လမ်းလျှောက်ခဲ့ရတာ” ဘေရွတ် က ပြောသည်။
“ဒါကြောင့်ပေါ့” လေလင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ဂျေဒင်၊ ဒါကို ငါအရင် မြင်တာနော်၊ မင်း ဘာလုပ်တာလဲ”
ငွေဗန်းတစ်ခု ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လေလင် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကာလီဝီးယား တစ်ယောက် ဒေါသထွက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တစ်ဖက်တွင် ဂျေဒင် က ကြက်ပေါင်ကြော်ကို ခက်ရင်းဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
“အရင် ယူတဲ့သူပဲ ပိုင်တာပေါ့”
လူအုပ်စုမှာ သူတို့ကို တားဆီးခြင်း မရှိဘဲ ပွဲကြည့်နေကြသည်။
ဒီခရီးစဉ်မှာ ကာလီဝီးယားနှင့် ဂျေဒင်တို့က တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် မမြင်ချင်ကြပေ။
လေလင် မျက်မှောင် ကြုတ်လိုက်သည်။
“မင်းပဲ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် လုပ်ခိုင်းတာ”
ကာလီဝီးယား ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကြွက်သားများ တင်းမာသွားသည်။
သူက မှူးမတ်မျိုးနွယ် ဖြစ်သည့်အတိုင်း စစ်သည်တော် နည်းစနစ်များဖြင့် လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်သည်။
အတွင်းပိုင်း သက်စောင့်စွမ်းအင်ကို မီးမွှေးပြီး စစ်သည်တော် အဆင့်သို့ ရောက်နေသူ ဖြစ်သည်။
[အေအိုင်စနစ် ပစ်မှတ်ကို စစ်ဆေး!]
[စတင်လုပ်ဆောင်နေပါသည်။
ကာလီဝီးယား၊
ခွန်အား - ၂.၅၊
ဖြတ်လတ်မှု - ၂.၇၊
သက်စောင့်အား - ၃.၀၊
အခြေအနေ - လျှို့ဝှက် နည်းစနစ်ကို အသုံးပြုနေသည်]
[လျှို့ဝှက် နည်းစနစ် စစ်ဆေးချက် -
ခွန်အား တိုးလာသည်၊
ဖြတ်လတ်မှု တိုးလာသည်!]
“ဒီနေ့တော့ ဝင့်ကြွားတဲ့ ခြင်္သေ့မင်းရှေ့မှာ မင်း ခေါင်းငုံ့ရလိမ့်မယ်”
ကာလီဝီးယား အော်ဟစ်ပြီး ဂျေဒင်ဆီသို့ အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးသွားသည်။
[သတိပေးချက် သတိပေးချက် ဓာတ်ရောင်ခြည် တွေ့ရှိသည် အခြေအနေ - ရင်းမြစ်မှ အဝေးသို့ ရွှေ့ရန် အကြံပြုသည်] အေအိုင်စနစ်၏ အသံ လေလင်၏ နားထဲတွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဓာတ်ရောင်ခြည် ရင်းမြစ် မှော်ဆရာတစ်ယောက်ယောက်များ လှုပ်ရှားနေတာလား”
“ဟားဟား ဒီနေ့တော့ အလုပ်သင်သစ်တွေထဲမှာ ဘယ်သူက အတော်ဆုံးလဲဆိုတာ ငါ ပြပေးမယ်”
ဂျေဒင် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့အင်္ကျီထဲမှ အစိမ်းရောင် တံဆိပ်တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
“ပီလစ်စ်-ဒူဝါရှာ အစိမ်းရောင် သတ္တဝါတို့ ငါ့ရဲ့ ဆင့်ခေါ်မှုကို ကြားပါ၊ လူ့လောကထဲကို ထွက်လာခဲ့”
ဂျေဒင် က ထူးဆန်းသော ဘာသာစကားဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
သူ သုံးသည့် ဘာသာစကားမှာ အလွန် ရှားပါးသော်လည်း လေလင် အံ့သြစွာပင် နားလည်နေသည်။
ရွတ်ဆိုသံနှင့်အတူ အစိမ်းရောင် တံဆိပ်မှ အလင်းများ ထွက်လာပြီး မြေပြင်မှ အညိုရောင် နွယ်ပင်များ ထွက်လာကာ ဂျေဒင်ကို ကာကွယ်လိုက်သည်။ နွယ်ပင်တစ်ချောင်းက ကာလီဝီးယားကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ချီ.. ချီ ...
နွယ်ပင်များက ဂျေဒင်ကို ကာကွယ်လိုက်ပြီး ကာလီဝီးယားကို မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားစေသည်။ နွယ်ပင်များက သူ့ကို ပတ်ရစ်လိုက်ရာ ကာလီဝီးယားမှာ မျက်နှာသာ ပေါ်တော့သည်။
“မှော်ပစ္စည်း”
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလုပ်သင်များ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“မှော်ပစ္စည်းကို သုံးနိုင်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး အဆင့် ၁ အလုပ်သင် ဖြစ်ရမယ် သူ… သူက အဆင့် ၁ အလုပ်သင် ဖြစ်သွားပြီလား”
လူအုပ်ကြီးမှာ လေးစားသံဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဂျေဒင် က ကာလီဝီးယား အနီးသို့ လျှောက်သွားသည်။
“ဘယ်လိုလဲ မင်း ငါ့ကို နာခံမယ်လို့ ကတိပေးရင် မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်”
“ဘယ်တော့မှ… မဟုတ်ဘူး ရွှေခြင်္သေ့မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ငါ့လက်နဲ့ မစွန်းထင်းစေရဘူး”
ကာလီဝီးယား ၏ သွေးကြောများ ထောင်လာသည်။
“ဒီလိုဆိုရင်တော့ ငါ့မှာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး”
ဂျေဒင် ပုခုံးတွန့်လိုက်ရာ နွယ်ပင်များက ပိုပြီး တင်းကြပ်လာသည်။ ကာလီဝီးယား၏ အရိုးများ ကျိုးသွားသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်က လူများမှာ ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ ဝင်တားရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။
ဘန်း...လေသင်္ဘောပျံ ယိမ်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အလင်းရောင်များ မှိန်သွားသည်။
အလုပ်သင် အချို့ ပြုတ်ကျကုန်သည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ ပြင်းထန်တဲ့ လေဆင်နှာမောင်းနဲ့များ တွေ့တာလား”
လေလင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“ဟူး” “ဟူး”
ပြတင်းပေါက်များ ပွင့်သွားပြီး ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်။ လေပြင်းသံနှင့်အတူ အပြာရောင် လျှပ်စီးကြောင်းများလည်း ပျံ့နှံ့လာသည်။
“မုန်တိုင်း လေသင်္ဘောပျံပေါ်က မှော်ဆရာတွေ ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ”
“မင်းတို့ တိရစ္ဆာန်လေးတွေ ပန်ဒရာ ရဲ့ နယ်မြေကို ကျူးကျော်ရဲတယ်ပေါ့”
ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်းသံနှင့်အတူ အသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။