အခန်း ၁၇ - လေသင်္ဘောပျံ
ဒေါင် ဒေါင်
ကြေးပြားကို ရိုက်ခတ်သံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် နှိုးစက်သံကြောင့် လေလင်သည် အိပ်မက်ထဲမှ နိုးထလာခဲ့သည်။
သူ မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ရာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာသော နေရောင်ခြည်သည် လေလင်၏ ဖိနပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။
“မနက်တောင် ရောက်နေပြီလား”
လေလင် ထလိုက်ပြီး အမြန် ရေမိုးချိုးကာ အပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ”
“မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ လေလင်”
ဘေရွတ်သည် မျက်ကွင်းညိုနေပြီး ခဏခဏ သမ်းဝေနေသည်။
“ဒီနေရာက အခြေအနေတွေက အဆိုးဆုံးပဲ ငါ့စောင်ပေါ်မှာ တောင် ပိုးကောင်တွေနဲ့ မှိုတွေ ပါနေတယ် အို ဘုရားသခင် ငါတော့ ဒီမှာ တစ်မိနစ်တောင် မနေနိုင်တော့ဘူး”
ညည်းညူသံများက ခဏခဏ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤအလုပ်သင်များမှာ မှူးမတ်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် နေ့စဉ် သက်သောင့်သက်သာ နေထိုင်ခဲ့ကြရသူများဖြစ်ရာ ယခုအခါတွင်မူ ဒုက္ခရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
ဒီနေ့တွင်မူ လူတိုင်း အိပ်ရေးပျက်နေပြီး မျက်ကွင်းညိုများဖြင့် ဖြစ်နေကြသည်။
လေလင်သည် အစပိုင်းတွင် မအိပ်ပျော်ခဲ့သော်လည်း ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင်မူ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အခြားသူများထက် အင်အားပြည့်ဝနေပြီး လမ်းလျှောက်ရန်ပင် စိတ်အားထက်သန်နေသေးသည်။
စခန်းတစ်ခုလုံးမှာ လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
တဲများကို သိမ်းဆည်းနေသူများစွာ ရှိနေပြီး မြေပြင်တွင် အမှိုက်သရိုက်များ ပြန့်ကျဲနေသည်။
လေလင် ငြိမ်သက်စွာ လမ်းလျှောက်နေစဉ် အတွေးများက သူ့စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းလာသည်။
“နှစ်တိုင်း ဒီအချိန်ဆိုရင် မှော်ဆရာလမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းဖို့ အသက်စွန့်ပြီး ဒီကို ရောက်လာတဲ့ အလုပ်သင် အသုတ်လိုက် ရှိနေမှာပဲ။ အခုတော့ ဒါက ငါ့ရဲ့ စတင်ရာပဲ”
“စုရုံးကြ စုရုံးကြ အားလုံး ကိုယ့်အကယ်ဒမီကျောင်းအလိုက် စုရုံးကြ၊ သက်ဆိုင်ရာ ပါမောက္ခတွေက တာဝန်ယူလိမ့်မယ် လျှောက်မသွားကြနဲ့”
မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဘိုးအိုတစ်ယောက်က စခန်းအလယ်ဗဟိုမှ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ့အသံမှာ မှော်ပညာကို အသုံးပြုထားသဖြင့် စခန်းတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။
“ဒါက အရင်ကမ္ဘာက ကျယ်လောင်တဲ့ ဥဩဆွဲသံ ထက်တောင်ပိုကျယ်သေးတယ်”
လေလင် နားကို ပွတ်လိုက်ပြီး အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီ စုရုံးရာနေရာသို့ အမြန် သွားခဲ့သည်။
“ဟေး လေလင် မင်း ပြန်ရောက်ပြီလား ကာလီဝီးယား မင်းကို ခုနက ရှာနေတာ” ဘေရွတ် က နှုတ်ဆက်သည်။
ဤနေရာတွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း လေလင်သည် အလုပ်သင်များ၏ မျက်နှာနှင့် နာမည်များကို မှတ်မိအောင် ကြိုးစားခဲ့ပြီး ဘေရွတ်နှင့် အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံရေး ရှိသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် ငါ နည်းနည်း ဝေးရာကို လျှောက်သွားမိပြီး အချိန်ကို မေ့သွားတာ ကာလီဝီးယား တစ်ခုခု လိုလို့လား”
လေလင် တောင်းပန်သည့် အမူအရာဖြင့် ပြလိုက်သည်။
“ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး ဒိုရော့သ် က လူဦးရေ စာရင်းကောက်ခိုင်းတာ၊ မင်း နောက်မှ သူ့ကို ပြောလိုက်ပေါ့။ အခုတော့ သူက ဒါနဲ့ပဲ ဝင့်ကြွားနေတယ်”
ဘေရွတ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ ငါတို့ ဘယ်လို ထွက်ခွာကြမလဲ၊ သင်္ဘောနဲ့လား”
လေလင်သည် အဆုံးအစမဲ့သော အပြာရောင် ပင်လယ်ပြင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သင်္ဘော အစအနပင် မတွေ့ရပေ။
“သင်္ဘောလည်း မရှိဘူး၊ ပထဝီဝင်အရ ပြောရရင် ဒီနေရာက ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုအတွက် သင့်တော်တဲ့ နေရာမဟုတ်ဘူး”
လေလင် သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ဖြစ်နိုင်မလား ဒါပေမဲ့ တခြား တိုက်ကြီးတစ်ခုကို သွားဖို့ နောက်ထပ် ခြောက်လလောက် ကြာနိုင်တယ်”
ဘေရွတ် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။
“ရှေးခေတ် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးက နည်းပညာ အနည်းငယ် နောက်ကျနေတယ်၊ ကျောင်းကို သွားဖို့ပဲ တစ်နှစ်လောက် လိုအပ်နေတာ။ အချိန်ကို ဒီအတိုင်း အလကား မဖြုန်းတီးသင့်ဘူး ထိရောက်စွာ အသုံးပြုရမယ်”
လေလင်သည် အိုရလင်းထံမှ လုယူခဲ့သော မှော်ကျောက်တုံး ၃ တုံးကို ထိတွေ့ရင်း အတွေးနက်နေမိသည်။
“သင်္ဘောနဲ့ သွားမယ် ဘယ်လောက်တောင် အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ တွေးခေါ်မှုလဲ”
အေးစက်သောအသံတစ်ခုက လှောင်ပြောင်သံများနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဂျေဒင်”
လေလင်သည် အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် အဝတ်နက်ဝတ် အလုပ်သင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ငါတို့က သေမင်းပင်လယ်နားမှာ ရောက်နေတာ၊ ဒီထဲက ငါးတစ်ကောင်ကတောင် စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်တယ် ဧရာမ သားရဲတွေနဲ့ ရှေးဟောင်း သတ္တဝါတွေက လူသားတွေရဲ့ သင်္ဘောတွေကို မုန်းတီးပြီး မုန်တိုင်းတွေနဲ့ လှိုင်းတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်တယ်။ သင်္ဘောနဲ့ သွားမယ်ဆိုရင် သေလမ်းကို လျှောက်တာနဲ့ အတူတူပဲ”
“စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ကို သတ်နိုင်တဲ့ ငါး”
လေလင် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူက ယခုထိ အလုပ်သင် စစ်သည်တော် အဆင့်သာ ရှိသေးပြီး ဂျေဒင်ပြောတာ အမှန်ဆိုရင် ပင်လယ်ထဲ ကျသွားလျှင် သူ သေရတော့မှာလား။
လေလင်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
[လေလင် ဖာလီယာ။
ခွန်အား - ၁.၉၊
ဖြတ်လတ်မှု - ၁.၉၊
သက်စောင့်အား - ၁.၉။
အခြေအနေ - ကျန်းမာသည်။]
သေမင်းလွင်ပြင်ကြီးထဲတွင် လေလင်သည် ဝံပုလွေရိုင်းများ၏ အသားကို ခွဲခြမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စစ်သည်တော်များ၏ အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို အားဖြည့်ပေးနိုင်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပါဝင်နေသည်ကို သိရှိသဖြင့် မျက်လုံးများကို စုဆောင်းခဲ့သည်။
ထိုမျက်လုံးများကြောင့် လေလင်သည် အလုပ်သင် စစ်သည်တော်၏ ကန့်သတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။
အေအိုင်စနစ်၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်အရ ကိန်းဂဏန်းများအားလုံး ၂ သို့ ရောက်ရှိသွားလျှင် သာမန်လူတစ်ယောက်ထက် ခွန်အား နှစ်ဆ ရှိပြီး အလုပ်သင် စစ်သည်တော်၏ အတားအဆီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။
အတွင်းပိုင်း သက်စောင့်စွမ်းအင်ကို မီးမွှေးမှသာ ဤအတားအဆီးကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။
သူ့လက်သီးကို တင်းတင်း ဆုပ်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခုက ထိန်းချုပ်ထားသည်။
“အခုဆိုရင် ကြက်ခြေခတ် ဓားကို ကိုင်ထားရင် စစ်သည်တော် အုပ်စုတစ်စုကို ခုခံနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်မှု ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ထက် ခွန်အား ပိုသာတဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်တောင် သေမင်းပင်လယ်က ငါးတစ်ကောင်ကို မနိုင်ဘူးလား”
လေလင် သံသယ ဖြစ်မိသည်။
“ဂျေဒင် ချဲ့ပြောနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သေမင်းပင်လယ်မှာ မှော်ဆရာတွေတောင် အန္တရာယ် ရှိတယ်ဆိုတာ အမှန်ပဲ”
“အေအိုင်စနစ် အနီးနားက ပင်လယ်ကို စစ်ဆေးလို့ ရမလား”
[စတင်လုပ်ဆောင်နေပါသည်။ အိမ်ရှင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံထားသော ဓာတ်ရောင်ခြည်များ များပြားလွန်းနေသည်။ အမည်မသိ စွမ်းအားစက်ကွင်းကြောင့် စစ်ဆေး၍ မရပါ!] အေအိုင်စနစ်က ပြန်ဖြေသည်။
“ဓာတ်ရောင်ခြည် အမည်မသိ စွမ်းအားစက်ကွင်း”
လေလင်သည် အနီးတွင် ရှိနေသော ဒိုရော့သ်ကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် နားလည်သွားသည်။
“ဒီတိုက်ကြီးမှာ မှော်ဆရာ အရေအတွက် နည်းပြီး ဓာတ်ရောင်ခြည် ဝင်ရောက်မှု သိပ်မရှိတဲ့အတွက် အေအိုင်စနစ်က အချင်း ၂၀ လီ အထိ စစ်ဆေးနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီစခန်းမှာ အလုပ်သင်တွေနဲ့ ပါမောက္ခတွေ ရှိနေတာကြောင့် ကြားဝင်နှောင့်ယှက်မှု များလွန်းပြီး စစ်ဆေးနိုင်စွမ်း ကန့်သတ်ချက် ရှိနေတာပဲ”
“အခုဆိုရင် အဝေးဆုံး ဘယ်လောက်အထိ စစ်ဆေးနိုင်လဲ” လေလင်၏ မျက်နှာ မှောင်ကျသွားသည်။
[စတင်လုပ်ဆောင်နေပါသည်။ တိကျသော စစ်ဆေးနိုင်မှု - အိမ်ရှင် ခန္ဓာကိုယ်မှ အချင်း မီတာ ၃၀၀ အတွင်း မှုန်ဝါးသော စစ်ဆေးနိုင်မှု - မီတာ ၁၀၀၀ အတွင်း]
အေအိုင်စနစ်က ပြန်ဖြေသည်။
“ဟူး…”
လေလင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“မဆိုးပါဘူး
ဒီအကွာအဝေးက ငါ့ကို အန္တရာယ် သတိပေးဖို့ လုံလောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြား တိုက်ကြီးနဲ့ အကယ်ဒမီကို ရောက်သွားရင် ဒီစစ်ဆေးနိုင်မှုက ထပ်ပြီး ကျုံ့သွားဦးမှာ”
[စစ်ဆေးနိုင်မှုကို တိုးမြှင့်ရန် အေအိုင်စနစ်၏ အဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးပါ]
အေအိုင်စနစ်မှ သတင်းစကား ပေးပို့လာသည်။
“ငါ အေအိုင်စနစ်ကို အဆင့်မြှင့်လို့ ရသေးတာလား”
လေလင် အလွန် ပျော်ရွှင်သွားသည်။
“အဆင့်မြှင့်”
[စတင်လုပ်ဆောင်နေပါသည်။ လိုအပ်သော စွမ်းအင် မလုံလောက်ပါ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပြန်လည် ဖြည့်တင်းပေးပါ!]
စက်ရုပ်အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေလင်ကို ကောင်းကင်ဘုံမှ ငရဲသို့ ဆွဲချသွားသည်။
“တောက်”
အေအိုင်စနစ်က ငါ့ရဲ့ မူလ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ပျောက်သွားတာကို ဘယ်လို ပြန်ဖြည့်တင်းရမှာလဲ ပြီးတော့ ပြန်ဖြည့်နိုင်ရင်တောင် ဘယ်မှာ သွားရှာရမှာလဲ”
လေလင် ခေါင်းကို ကိုင်ထားပြီး ခဏအကြာတွင် သတိပြန်ဝင်လာသည်။
“ထားလိုက်ပါတော့၊ အဆင့်မြှင့်လို့ ရတယ်ဆိုရင် နောက်မှ နည်းလမ်းရှာလိုက်မယ်။ အခုတော့ လက်ရှိ လုပ်ဆောင်ချက်တွေက ငါ့အတွက် လုံလောက်နေပါပြီ”
“ဂျေဒင် မင်းတို့ကို ခုနက ဘာပြောသွားတာလဲ”
အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လေလင်ကို အပြင်လောကသို့ ပြန်ခေါ်သွားသည်။
လေလင် သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ဂျေဒင် မရှိတော့ကြောင်းနှင့် ကာလီဝီးယား ရောက်လာကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
“သူလား သူက ခရီးထွက်မယ့်အကြောင်း ပြောသွားတာပါ! သူ ပျင်းနေလို့ ဖြစ်မှာပါ၊ တစ်နေ့လုံး ဘယ်သူနဲ့မှ စကားမပြောရတာ ပျင်းစရာကောင်းတာပဲ”
ဘေရွတ် က ခန့်မှန်း ပြောသည်။
“ဟုတ်တယ် အဲဒါ အမှန်ပဲ”
ကာလီဝီးယား ခေါင်းညိတ်ပြီး လေလင်ကို ကြည့်သည်။
“ငါတို့ ထွက်ခွာတော့မယ် ဘယ်မှ မသွားနဲ့ဦး။ သင်္ဘောမှားတက်မိရင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်”
“သင်္ဘော” လေလင် ပင်လယ်မျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သင်္ဘော အရိပ်အယောင်မျှ မတွေ့ရပေ။
“ဟားဟား”
ကာလီဝီးယား ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဘယ်သူက သင်္ဘောက ရေထဲကလာရမယ်လို့ ပြောလို့လဲ”
“ကြည့်စမ်း”
ကာလီဝီးယား ညွှန်ပြရာ အရပ်သို့ လေလင်နှင့် ဘေရွတ် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။
မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် ဧရာမ သင်္ဘောဖြူကြီး သုံးစင်းက သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံသန်းလာသည်။
သင်္ဘော နီးကပ်လာသောအခါ ဧရာမ အရိပ်ကြီးက စခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ အမှောင်ထု ကျရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
“အိုး ကြည့်စမ်း”
“အို ဘုရားသခင်”
“ဘယ်လောက်တောင် လှလိုက်သလဲ”
စခန်းထဲရှိ တခြားသူများလည်း ထူးခြားမှုကို သတိထားမိကြပြီး အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။
“ဘယ်လိုလဲ ဒါက မှော်ဆရာတွေရဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး စနစ်တစ်ခု၊ လေသင်္ဘောပျံပဲ ငါတို့ ဒီဟာတွေကို စီးကြရတော့မယ်”
ကာလီဝီးယား ဝင့်ကြွားစွာ ပြောသည်။
“သူ့ကို ဒါတွေအားလုံးကို ပါမောက္ခ ဒိုရော့သ် က ပြောပြထားတာ၊ ဝါးင့်ကြွားစရာ ဘာရှိလို့လဲ”
ဂျေဒင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး အေးဆေး ပြောသည်။
“တောက်”
ကာလီဝီးယား ခြေဆောင့်လိုက်သည်။
လေယာဉ်ပျံ သုံးစင်းမှာ နီးကပ်လာပြီး စခန်းအပြင်ဘက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။
“အင်း အရင်ကမ္ဘာက လေသင်္ဘောတွေနဲ့ ဆင်တူတာပဲ၊ တစ်စင်းစီရဲ့ အပေါ်မှာ ဧရာမ လေအိတ်ကြီးတွေ ရှိတယ်၊ သူတို့ထဲမှာ ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဓာတ်ငွေ့တွေ ဖြည့်ထားတာလား မသိဘူး”
လေလင်သည် အရင်ကမ္ဘာမှ အတွေ့အကြုံများ ရှိသဖြင့် အံ့အားသင့်မှုမှ မြန်မြန် ပြန်လည် နိုးထလာပြီး လေသင်္ဘောပျံ၏ တည်ဆောက်ပုံကို စဉ်းစားနေမိသည်။
လေသင်္ဘောပျံများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာပြီး ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။
လေသင်္ဘောပျံ၏ တံခါးများ ပွင့်လာပြီး ဝတ်စုံဖြူဝတ် မှော်ဆရာအချို့ ထွက်လာသည်။
စခန်းအတွင်း၌လည်း အိုအဘိုးအိုအချို့ ထွက်လာပြီး ၎င်းတို့နှင့် စကားပြောဆိုနေကြသည်။
“ကောင်းပြီ အားလုံး ကိုယ့်ပစ္စည်းတွေကို ယူပြီး ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ။ တစ်ယောက်တည်း လျှောက်မသွားနဲ့”
ဒိုရော့သ် က အနက်ရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အလုပ်သင်များကို စုစည်းလိုက်သည်။
အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီမှ အလုပ်သင်များသည် သူတို့၏ သစ်သားတဲလေးများသို့ အလောတကြီး ပြေးသွားပြီး ပစ္စည်းများကို ယူကြသည်။
လေလင်မှာ ပစ္စည်း အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။
ရေဗူးတစ်ဗူး၊ သားရေအိတ်တစ်လုံး၊ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ကြက်ခြေခတ် ဓားနှင့် နောက်ကျောတွင် လွယ်ထားသော ဒူးလေးသာ ဖြစ်သည်။
အလုပ်သင်များသည် ပါမောက္ခများ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် စခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာကြပြီး ကျောင်းအလိုက် အုပ်စုဖွဲ့လိုက်ကြသည်။
“ကောင်းပြီ ငါ့စကားကို နားထောင် နောက်မှ ပြောမယ့် နာမည်တွေကို သတိထား အန်နီယာ အိုင်ဗရီ လက်စွပ်မျှော်စင်၊ ဝက်လန်း ဂါးဒန်း အကယ်ဒမီ… အားလုံး ညာဘက်က ‘၃၃၂’ နံပါတ်ရှိတဲ့ လေယာဉ်ပျံကို တက်ကြ လွတ်မသွားစေနဲ့ ပါမောက္ခတွေ နံပါတ်ကို သတိထားပြီး အလုပ်သင်တွေ ပါမောက္ခတွေနောက် လိုက်ခဲ့ကြ”
“မာစီဖူရာ အကယ်ဒမီ၊ ကယ်ရီတာ အကယ်ဒမီ… မင်းတို့ရဲ့ လေယာဉ်ပျံက အလယ်က ‘၉၅၅’ ဖြစ်တယ်” ဟု အသံက ဆက်ပြောသည်။
“… အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီ၊ စေ့ ဂေါ်သမ်၏ တဲအိမ်… မင်းတို့ဟာက ဘယ်ဘက်က ‘၄၅၅’ ဖြစ်တယ်၊ ရောမသွားစေနဲ့”
လေလင်သည် အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီ ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဘယ်ဘက်ရှိ လေယာဉ်ပျံကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
နီးကပ်လာသောအခါ လေယာဉ်ပျံမှာ အလွန် ကြီးမားကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
အပေါ်ရှိ လေအိတ်ကြီးမှာ ဧရာမ ရပ်ဘီဘောလုံးကြီးနှင့် ဆင်တူနေပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ အရိပ်ကြီး ကျရောက်နေသည်။
“အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီက အလုပ်သင်တို့၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ”
ဒိုရော့သ် ၏ မျက်လုံးထဲမှ အစိမ်းရောင် မီးတောက်များ လင်းလက်နေပြီး သူ့နောက်တွင် အစေခံ သို့မဟုတ် လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်နိုင်သော အရိပ်နှစ်ခု ရှိသည်။
လေလင်သည် အုပ်စု၏ အလယ်တွင် လမ်းလျှောက်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
သူ့၏ စူးစိုက်ကြည့်မှုအောက်တွင် ခရီးသွားစဉ်က ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာအချို့ကို သတိထားမိသည်။ သူတို့ကလည်း လေလင်ကို မြင်လျှင် ပြန်ပြုံးပြကြပြီး ဘေးလူများနှင့် စကားပြောဆိုကာ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။
ညာဘက်အစွန်းတွင် ဂျော့ခ်ျ က လေယာဉ်ပျံပေါ် တက်ခါနီးတွင် လေလင်ကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ပြီး လေယာဉ်ပျံထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
“ဒီနေ့ကစပြီး အလုပ်သင်တွေ အားလုံး လမ်းခွဲကြတော့မယ်"
လေလင်၏ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အနည်းငယ် ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။