အခန်း ၁၆ - ချာနိုဘိုင်း ကျွန်းစုများ
“သူတို့ကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့ သူတို့ရဲ့ အမြင့်ဆုံး အလားအလာက တတိယအဆင့် အလုပ်သင်အဆင့်လောက်ပဲ ရှိမှာ”
ရိုင်နာ က အထင်သေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ် မှန်တယ် အလုပ်သင်တွေအတွက်က အရည်အချင်းအဆင့်က ပိုအရေးကြီးတယ်”
လေလင် က ထောက်ခံလိုက်သည်။
အလုပ်သင်လူငယ်များ စုဖွဲ့မှု ပြုလုပ်ရာတွင် လေလင်သည် အလွန် တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော်လည်း သူ့အတွက် အကျိုးအများဆုံး ဖြစ်မည့်အရာကိုသာ ရွေးချယ်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။
အလုပ်သင်များထဲတွင် ဂျေဒင် က တစ်ကိုယ်တော် ရပ်တည်နိုင်စွမ်း ရှိသော်လည်း လေလင်တွင် ထိုမျှကောင်းမွန်သော အရည်အချင်းအဆင့် မရှိသဖြင့် အုပ်စုတစ်ခုနှင့် ပူးပေါင်းရန် လိုအပ်သည်။
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ကာလီဝီးယား ဦးဆောင်သည့် အုပ်စုမှာ အနာဂတ်အတွက် ပိုကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။
“ဟားဟား… ကြိုဆိုပါတယ် ကြိုဆိုပါတယ် မင်းတို့ ပါဝင်လာတဲ့အတွက် ငါတို့အုပ်စုက ပိုပြီး သန်မာလာပြီ၊ တစ်နေ့နေ့မှာ ငါ့ကို အထင်သေးခဲ့တဲ့သူတွေကို နောင်တရအောင် လုပ်ပြမယ်”
ကာလီဝီးယား က သွားများကို ကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ညစာစားပြီးနောက် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရန် ချိန်းဆိုကာ ကိုယ့်တဲသို့ ကိုယ် ပြန်သွားကြသည်။
“ဘေရွတ် မင်း ခုနက ပြောလိုက်တဲ့ တခြားတိုက်ကြီးဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”
လေလင် က အဖော်ရွေဆုံး ဖြစ်သူ ဘေရွတ်ကို ရှာပြီး စောစောက ပြောသွားသည့် အကြောင်းအရာကို စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။
“အိုး… ဒီကိစ္စလား တကယ်တော့ ငါတို့ ရှိနေတဲ့ တိုက်ကြီးက အတော်လေး သေးငယ်တယ်။ အပြင်ကမ္ဘာမှာတော့ ဒါကို ချာနိုဘိုင်း ကျွန်းစုများ လို့ ခေါ်ကြတယ်”
“ကျွန်းစု” လေလင် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ခရီးစဉ်အရ ဤတိုက်ကြီးသည် သူနေခဲ့သော ကမ္ဘာ့ယူရေးရှား တိုက်ကြီးနှင့် အရွယ်အစား ဆင်တူမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်တော့ ကျွန်းတစ်ကျွန်းသာ ဖြစ်နေသည်။
“အိုး တောင်းပန်ပါတယ် ပထဝီဝင်က ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်ပါ၊ ဒါကြောင့်ပဲ ငါ့ရဲ့ အိမ်တွင်းဆရာကို အမြဲ ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိခဲ့တာ” လေလင် ရှင်းပြလိုက်သည်။
တကယ်တမ်းတွင် ဖာလီယာ မိသားစုမှာ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စု သက်တမ်း နုနယ်သေးသည်။
ကြီးမားသော မျိုးနွယ်စုကြီးများနှင့် ယှဉ်လျှင် မည်သို့မျှ မမီသဖြင့် မသိရှိခြင်းမှာ မဆန်းပေ။
“ဟားဟား”
လေလင် ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဘေရွတ် က ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါလည်း အတူတူပဲ ငါ့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုသင်ဆရာ ၅ ယောက်ကို ဒေါသထွက်ပြီး ထွက်သွားအောင် လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါ့အဖေက လစာ တိုးပေးတာတောင် ဘယ်သူမှ မသင်ပေးချင်တော့ဘူး။ ငါ ထွက်လာခါနီးမှာ အဖေက အထူးသတိပေးလိုက်တဲ့ စကားပဲ”
“အရင် ပြောလက်စ စကားကို ဆက်ပြောရအောင်၊ ငါတို့ ရှိနေတာက ချာနိုဘိုင်း ကျွန်းစုများ ဖြစ်ပြီး အပြင်ကမ္ဘာကတော့ ဒါကို နောက်ထပ် နာမည်တစ်ခု ပေးထားသေးတယ်၊ အဲဒါကတော့ ခြောက်ကပ်သော ကျွန်းများပဲ”
“ခြောက်ကပ်သော ကျွန်းများ”
လေလင် အနည်းငယ် သံသယ ဖြစ်သွားသည်။
“ဒီမှာ လူတွေလည်း အများကြီး ရှိပြီး နိုင်ငံတော်တွေလည်း အများကြီးပဲ၊ အဲဒီနာမည်က အရင်းအမြစ် တချို့ လိုအပ်ချက်ကို ပြောတာလား”
“မှန်တယ် ချာနိုဘိုင်း ကျွန်းစုများမှာ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ ဒါမှမဟုတ် အပြင်ပန်း အချက်အလက် တချို့ကြောင့် မှော်ဆရာအတွက် လိုအပ်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိဘူး။ ကြိုးစားနေတဲ့ အလုပ်သင်တွေနဲ့ တိတ်တဆိတ် နေထိုင်နေတဲ့ မှော်ဆရာတွေကလွဲရင် ဒီတိုက်ကြီးမှာ မှော်ဆရာတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို လုံးဝ မတွေ့ရဘူး”
“ဒါဆို ဒီလိုကိုး”
လေလင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
သူ၏ မူလဇာတိတွင် မှော်ဆရာများအကြောင်း ဒဏ္ဍာရီများ ရှိခဲ့သော်လည်း ဖာလီယာ မိသားစုကို တည်ထောင်သူကလွဲလျှင် မည်သူမျှ မှော်ဆရာကို မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။
မှော်ဆရာများမှာ ရှားပါးလှကြောင်း ဤအချက်က ပြသနေသည်။
“ဒါကြောင့်လည်း ငါတို့က တကယ့် တိုက်ကြီးတစ်ခုကို တွေ့ဖို့အတွက် ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ရဦးမှာ အဲဒီတိုက်ကြီးမှာ မှော်ဆရာအတွက် လိုအပ်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေအပြင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ၊ စမ်းသပ်ချက် ဓာတ်ခွဲခန်း အကြွင်းအကျန်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားတယ်။ အဲဒီတိုက်ကြီးမှာ မှော်ပညာ အချက်အလက်တွေကို အရောင်းအဝယ် လုပ်တဲ့ အကယ်ဒမီတွေနဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်”
“အဲဒီ တိုက်ကြီးမှာ မှော်ဆရာဆိုတာ ဒဏ္ဍာရီ မဟုတ်တော့ဘူး ရှားပါးနေတုန်းပဲ ဆိုပေမဲ့ သာမန်လူတွေတောင် မှော်ဆရာကို မြင်တွေ့နိုင်တယ်။ အဲဒီနေရာမှပဲ ငါတို့ရဲ့ အလုပ်သင် စွမ်းရည်တွေကို တိုးတက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ”
ဘေရွတ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် လိုလားတောင့်တမှုများ ပေါ်လွင်နေသည်။
“ဒါဆို ဒီလိုကိုး အဲဒီ တိုက်ကြီးရဲ့ နာမည်က ဘာလဲ” လေလင် မေးလိုက်သည်။
“မသိဘူး”
ဘေရွတ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
“အဲဒီ တိုက်ကြီးက အရမ်း ကြီးမားလွန်းတယ်။ တူညီတဲ့ နာမည်တစ်ခုမှ မရှိခဲ့ဘူး။ ငါတို့ သွားရမယ့် နေရာက တိုက်ကြီးရဲ့ မြောက်ဘက်ဖြစ်ပြီး အဲဒါကို မြောက်ဘက် ကမ်းရိုးတန်း ဒေသ လို့ ခေါ်ကြတယ်။ မြောက်ဘက် ကမ်းရိုးတန်း ဒေသ တစ်ခုတည်းကတင် ငါတို့ ရှိနေတဲ့ ချာနိုဘိုင်း ကျွန်းစုများထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးတယ်”
“အို”
လေလင် အသက်ကို ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်သည်။
“ဒီလောက်တောင် ကြီးမားတာလား”
“ဒီလောကကြီးက တကယ်ကို ကျယ်ဝန်းတယ်။ ကိုယ် ရပ်တည်တဲ့ နေရာ မြင့်လေလေ အဝေးကို မြင်နိုင်လေလေပဲ ဒါက ငါကြိုက်တဲ့ ကဗျာဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ စကားပဲ”
ဘေရွတ် က နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။
“ရှင်းပြပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီအချက်အလက်တွေကို စဉ်းစားဖို့ အချိန် နည်းနည်း လိုဦးမယ်ထင်တယ်”
လေလင် နှုတ်ဆက်ပြီး ကိုယ့်တဲသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
အဝါရောင် သစ်သားတံခါးပေါ်တွင် ‘၉’ ဟု ရေးထားသော သတ္တုပြားတစ်ခု ရှိပြီး အနည်းငယ် သံချေးတက်နေသည်။ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အပုပ်နံ့နှင့် သံချေးနံ့များ နှာခေါင်းထဲသို့ ရိုက်ခတ်လာသည်။ လေလင် မထိန်းနိုင်ဘဲ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် နှာချေမိလိုက်သည်။
“ဒါက ယာယီ စုရပ်ပဲ ဆိုတော့ နေထိုင်မှုက ရိုးရှင်းတာပဲ” သစ်သားတဲထဲတွင် အိပ်ရာနှင့် ကုလားထိုင်မှလွဲ၍ ဘာမျှ မရှိပေ။
လေလင် အဝတ်စတစ်ခု ရှာပြီး ကုလားထိုင်ကို သုတ်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။
ခရစ် ခရစ်... သစ်သား ကုလားထိုင်က အဆက်မပြတ် မြည်နေသဖြင့် နောက်တစ်ခဏတွင် ကျိုးကျသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။
“တစ်ညတည်းမို့လို့ ကံကောင်းတာပဲ ဒီအခြေအနေမှာ အရင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်တာ ပိုကောင်းမယ်”
လေလင် ခန္ဓာကိုယ်က ဖုန်များကို ခါထုတ်ပြီး တဲအပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ဂျော့ခ်ျနှင့် သူငယ်ချင်းများကို တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်ထားပြီး ကျောင်းကို ရွေးချယ်ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် အနာဂတ်တွင် စာပေးစာယူ လုပ်နိုင်ရန် ပြောပြထားဖို့ လိုအပ်သည်။
လေလင်၏ အဖွဲ့မှာ စခန်းသို့ နောက်ဆုံး ရောက်ရှိလာသည့် အဖွဲ့များထဲတွင် ပါဝင်သည်။
ကျောင်းအသီးသီးမှ တဲများတွင်လည်း လူလာရောက်သူ နည်းပါးသွားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားပုံရသည်။
“အန်နီယာ အိုင်ဗရီ လက်စွပ်မျှော်စင်၊ ဒီနေရာပဲ” လေလင် ကျောင်းသူ ကျောင်းသားများ၏ နေရာနောက်ဘက်သို့ လျှောက်သွားရင်း သူတို့နှင့်အတူ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် လိုက်ပါလာခဲ့သည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်မိသည်။
“ဟိုင်း လီဆာ ဂျော့ခ်ျ ဘယ်မှာလဲ သိလား”
လီဆာမှာ အရွယ်မတိုင်ခင် ရင့်ကျက်နေသော ဆံပင်နီ မိန်းကလေးဖြစ်သည်။
“လေ… လေလင်”
လီဆာ မျက်နှာ နီရဲသွားသည်။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် အလုပ်သင်အချို့ကို ကူညီပေးခဲ့သည့် လေလင်ကို သူမ နှစ်သက်သည်။
“ဂျော့ခ်ျက အခန်း ၁၃ မှာ ငါ သူ့ကို ခေါ်ပေးမယ်”
လီဆာ သူမ၏ စကတ်ကို ကိုင်ပြီး အမြန် ပြေးသွားသည်။
လေထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည့် ရေမွှေးနံ့ကြောင့် လေလင်၏ နှလုံးသား တုန်ခါသွားသည်။
“လေလင်”
ထိုအိပ်မက်ဆန်ဆန် အတွေးများကို ဝမ်းသာအားရ အော်သံက ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
ဂျော့ခ်ျ က ရေချိုးပြီး အဝတ်အစား လဲလှယ်ထားသည်။ သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကိုလည်း ရိတ်ထားသဖြင့် ကြည့်ရတာ လန်းဆန်းနေသည်။
“မင်း ကျောင်းရွေးတာ ပြီးသွားပြီလား”
ဂျော့ခ်ျ က လေလင်၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ပြီးသွားပြီ အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီ” လေလင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီ”
ဂျော့ခ်ျ က သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ အကြီးတန်း မိန်းကလေးတွေ ပြောတာတော့ အဲဒီကျောင်းက အရိပ်နဲ့ အမှောင် ဒြပ်စင် မှော်ပညာနဲ့ နာမည်ကြီးတယ်တဲ့ ညဘက် အရိုးစုတွေကို မြင်ပြီး မင်း ဘောင်းဘီထဲမှာပဲ ဆီးသွားမနေပါစေနဲ့”
“အကြီးတန်း မိန်းကလေးတွေ”
လေလင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဂျော့ခ်ျ၏ မိန်းကလေးတွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်စွမ်းကို ပို၍ လေးစားမိသည်။
“ဟဲဟဲ… အရည်အချင်း စစ်ဆေးမှုကို ဖြေနိုင်တဲ့သူတွေအားလုံးက မှူးမတ်တွေချည်းပဲ၊ အဲဒီထဲမှာ ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲ အကြီးတန်း မိန်းကလေးနဲ့လည်း တွေ့လိုက်ရတယ်”
ဂျော့ခ်ျ က ဝင့်ကြွားစွာ ရယ်မောသည်။
“အရိုးစုတွေ ဘာတွေကတော့ ညဘက်တင် မဟုတ်ဘဲ နေ့ခင်းကြောင်တောင်လည်း မြင်ရမယ် ထင်တယ်”
လေလင် ခါးသက်သက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် အရိုးစုတစ်ခုနှင့် မှော်အလုပ်သင် စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့သည်မှာ ကြာသေးသည်မဟုတ်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် နေရာကို သိထားရင် ပြီးတာပဲ နောက်ပိုင်း ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့”
ဂျော့ခ်ျ က စောစောက ဝင့်ကြွားသည့် အမူအရာကို ဖယ်ရှားပြီး လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။
“ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့” လေလင် ခေါင်းညိတ်သည်။
“အိုး ဟုတ်ပြီ ဘတ်ဆီတာ ဘယ်ရောက်သွားလဲ မင်း သိလား” ဂျော့ခ်ျ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
“ဘတ်ဆီတာ” လေလင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
အရင်က ဝံပုလွေ တိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် ထိုလှပသည့် မိန်းကလေးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး ဘေးကင်းစွာ ရောက်ရှိလာသည်။
“ဟုတ်တယ် သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းအဆင့်က သိပ်မမြင့်ဘူး၊ ဒုတိယအဆင့်ပဲ ရှိတာမို့ ဝက်လန်း ဂါးဒန်း အကယ်ဒမီ ကို ဝင်သွားတယ်”
“ငါ သိပြီ! ကျေးဇူးပဲ”
လေလင် မိန်းကလေး၏ ကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားတော့ချေ။
သူမကို အရင်က လေလင် နှစ်သက်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ အမြင်တွင် ၁၃ နှစ်၊ ၁၄ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးမှာ ကလေးသာ ဖြစ်သည်။ အရင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များမှာ ကလေးဆန်သည့် အပြုအမူသာ ဖြစ်သည်။
“ဘယ်လိုလဲ သူ့ကို မင်း လက်ထဲ မရလိုက်တော့ အနည်းငယ် နှမြောသလို ခံစားရလား……”
ဂျော့ခ်ျ က ထပ်ပြီး ယုတ်ညံ့သည့် အမူအရာ ပြန်လုပ်သည်။
“ထွက်သွား……”
တစ်နာရီ သို့မဟုတ် နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကောင်းကင် မှောင်လာသည်။
လေလင် အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီ စခန်းတွင် အခြားအလုပ်သင်များနှင့်အတူ ညစာ စားသုံးနေသည်။
ဒီတစ်ခါ ညစာမှာ အလွန် ကြွယ်ဝပြီး မနက်ဖြန် ခရီးသွားကြမည် ဖြစ်သဖြင့် အသားများ ပို၍ ပေးထားသည်။
သစ်သီးဖျော်ရည်များ၊ ဝိုင်များ၊ မွှေးကြိုင်သည့် ကြက်ကင်များ၊ ငါးဆော့စ်များ၊ မှိုများ၊ သစ်သီးများနှင့် အသုပ်များက လွင်ပြင်တွင် အစာ မဝခဲ့သည့် လေလင်၏ ဗိုက်ကို ပြည့်သွားစေသည်။
အလုပ်သင်များက အဖွဲ့လိုက် စားသောက်နေကြပြီး လေလင် က ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပါမောက္ခ ဒိုရော့သ် နှင့် ဂျေဒင် စကားပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
“ဒီနှစ်ထဲမှာ ပဉ္စမအဆင့် အလုပ်သင်တစ်ယောက် ရလိုက်တာ ငါတို့ တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ”
ဘေရွတ် က ကြက်ပေါင်သား တစ်ဖတ်ကို ဆွဲဖြဲစားလိုက်သည်။
“ဂျေဒင် ရောက်လာကတည်းက ပါမောက္ခ ဒိုရော့သ် နဲ့ သူနဲ့ အကြိမ်အနည်းငယ် စကားပြောနေတာ တွေ့တယ်၊ သူတို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ မသိဘူး”
“အလုပ်သင်တွေအတွက်က အရည်အချင်းအဆင့်က မှော်ဆရာရဲ့ တိုးတက်မှုကို အများကြီး ဆုံးဖြတ်ပေးတယ်။ ပါမောက္ခ ဒိုရော့သ် လုပ်နေတာက သာမန်ပါပဲ။ ဘေရွတ် မင်း ကြက်ကင်ကိုပဲ စားစမ်း”
ကာလီဝီးယား ၏ အသံမှာ အေးစက်သွားသည်။
“အရည်အချင်းအဆင့်က မှော်ဆရာအတွက် အရေးကြီးပေမဲ့ အားလုံးတော့ မဟုတ်ဘူး။ အချက်အလက်တွေကို စုဆောင်းတာနဲ့ နားလည်သဘောပေါက်တာကသာ မှော်ဆရာရဲ့ စွမ်းအားကို တိုးတက်စေတဲ့သော့ချက်ပဲ”
တတိယအဆင့် အလုပ်သင်တစ်ယောက်က ဖြည့်စွက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
မှန်သော်လည်း ဂျေဒင် နှင့် ပါမောက္ခ စကားပြောနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အဖွဲ့အတွင်း လေထုမှာ မှောင်ကျသွားသည်။
သူတို့ အစာကို တိတ်တဆိတ် စားလိုက်ကြပြီး စားချင်စိတ်ပင် မရှိတော့ပုံရသည်။
“ဟားဟား…… ဂူရီချာ အမြန် ပြောစမ်း ဘာဖြစ်တာလဲ ဘာဆက်ဖြစ်တာလဲ”
အခြားတစ်ဖက်တွင် အဆင့်နိမ့် အလုပ်သင်များက ဂူရီချာကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး သူက စွန့်စားခန်း တစ်ခုကို ပြောပြနေသည်။
သူက စကားပြောကောင်းပြီး ရယ်စရာလည်း ကောင်းသည်။ နစ်ဆာ နှင့် ဒိုဒိုရီယာ တို့က ဝမ်းဗိုက်ကို ဖက်၍ ရယ်မောနေကြသည်။
သူတို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤဘက်ခြမ်းမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
အဖွဲ့က တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး အားကျနေကြသော်လည်း ကာလီဝီးယား ကတော့ ဂုဏ်ယူသည့် ပုံစံဖြင့်သာ ရှိနေသည်။
စတုတ္ထအဆင့် ရိုင်နာ ကပင် သွားပြီး နားထောင်ချင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် လေလင် တိတ်တဆိတ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ကလေးတွေပဲ”
ညစာ စားပြီးနောက် အဖွဲ့သည် နှုတ်ဆက်ကာ တဲသို့ ပြန်သွားကြသည်။
ဒီနေ့ သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် လေလင်၏ တဲမှာ နေလို့ ရုံမျှ ဖြစ်သွားသည်။
အနည်းဆုံးတော့ ဖုန်မှုန့်များ မရှိတော့ပေ။
လေလင် အဝတ်မလဲဘဲ အိပ်ရာပေါ် လဲလျောင်းကာ မျက်နှာကျက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။
“ငါ နောက်ဆုံးတော့ အကယ်ဒမီကို ဝင်နိုင်သွားပြီ မှော်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့အတွက် လမ်းစ ပွင့်သွားပြီ”