အခန်း ၁၅ - မှော်အလုပ်သင်များ
ကျောင်း နာမည်အသီးသီးအောက်တွင် အလုပ်သင်များ စဉ်းစားနိုင်ရန်အတွက် အထူးပြုလေ့လာနိုင်သည့် နယ်ပယ်များနှင့် ကျော်ကြားသော မှော်ဆရာများ အကြောင်း အသေးစိတ် ရေးသားထားသည်။
“ဒါတွေအားလုံးက ငါတို့ရဲ့ ဒြပ်စင်ဆိုင်ရာ သဟဇာတဖြစ်မှုတွေနဲ့ ကိုက်ညီမယ့် ကျောင်းကို ရွေးချယ်ဖို့အတွက်ပဲ”
လေလင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ အရိပ်နဲ့ အမှောင်ဒြပ်စင်တွေနဲ့ သဟဇာတဖြစ်မှုက အမြင့်ဆုံးပဲ။ မီးဒြပ်စင်က ဒုတိယလိုက်ပြီး အပင်ဒြပ်စင်ကတော့ အနည်းဆုံးပဲ။ ငါ တစ်သက်လုံး အလုပ်သင်အဆင့်နဲ့ပဲ နေသွားချင်တာ မဟုတ်ရင်တော့ ဒါကို ရွေးစရာ မလိုဘူး”
“ပြီးတော့……”
လေလင် သူ့လည်ပင်းမှာ ဆွဲထားတဲ့ မှော်ဆရာ လက်စွပ်ကို ဖြုတ်လိုက်သည်။
“အေအိုင်စနစ် လက်စွပ်ပေါ်က ပုံစံတွေကို စစ်ဆေးပြီး ငါ ခုနက ဖြတ်သွားခဲ့တဲ့ ကျောင်းတွေရဲ့ ပုံရိပ်တွေနဲ့ နှိုင်းယှဉ်စမ်း”
[စတင်လုပ်ဆောင်နေပါသည်။ စစ်ဆေးမှု စတင်နေပြီ။ စစ်ဆေးမှု ပြီးဆုံးပြီး အချက်အလက် သိုလှောင်ရုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်နေသည်…]
[နှိုင်းယှဉ်မှု ပြီးဆုံးပါပြီ။
ဆင်တူမှု အဆင့် -
အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီ ၆၇.၃ ရာခိုင်နှုန်း၊
မာစီဖူရာ အကယ်ဒမီ ၅၄.၄ ရာခိုင်နှုန်း၊
စေ့ ဂေါ်သမ်၏ တဲအိမ် ၂၃.၁ ရာခိုင်နှုန်း…]
“ဒါဆို ဒီကျောင်းသုံးကျောင်းက ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပေါ့”
လေလင် မေးစေ့ကို ပွတ်လိုက်သည်။
“ကျောင်းတွေရဲ့ မိတ်ဆက်ချက်အရ မာစီဖူရာ အကယ်ဒမီက မီးနဲ့ အပင်ဒြပ်စင်တွေကို အထူးပြုပြီး မှော်ပစ္စည်းတွေ ဖန်တီးတာမှာ နာမည်ကြီးတယ်။ စေ့ ဂေါ်သမ်ရဲ့ တဲအိမ်ကလည်း အရိပ်နဲ့ အမှောင်ဒြပ်စင် မှော်ဆရာတွေနဲ့ နာမည်မကြီးဘူး။”
“အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပဲ ဖြစ်မယ်။ သူတို့က အမှောင်ဒြပ်စင် အထူးပြုတာနဲ့ နာမည်ကြီးပြီး ဝိညာဉ်/စိတ်စွမ်းအားဆိုင်ရာ သုတေသနမှာ ရှေ့ဆောင်တွေ ဖြစ်နေတာကိုး။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီ အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီ ဘာလို့ နာမည်က အရင်ကမ္ဘာက ဂိုဏ်းတစ်ခုလို ကြားနေရတာလဲ!”
“ငါ့လို အရိပ်နဲ့ အမှောင်ဒြပ်စင်နဲ့ သဟဇာတဖြစ်သူက အလင်းရောင်နဲ့ ဘယ်တော့မှ နီးကပ်မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်”
အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် လေလင် ဆက်ကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ နာမည်တစ်ခုတည်းနဲ့ တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတား မဖြစ်စေသင့်ပေ။
“အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီရဲ့ ကျောင်းဝင်ခွင့် နေရာကို ငါ မှတ်မိနေတယ်။ စခန်းရဲ့ အရှေ့ဘက်မှာ”
လေလင် ၁၀ မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် အရိုးဖြူများစွာဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော တဲတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ အပေါ်တွင် “အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီက သင့်ကို ကြိုဆိုပါတယ်” ဟု ရေးထားသည်။
ထိုစာလုံးကြီးများမှာ သွေးများ စီးကျနေသကဲ့သို့ အနီရောင်ဖြင့် ရေးသားထားသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလုပ်သင်များစွာကို ထိတ်လန့်စေပြီး လေလင်ပင် စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။
“ဘာလို့ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုး လုပ်ထားတာလဲ လူတွေကို ခြောက်လှန့်ဖို့လား စာချုပ်ချုပ်ပြီးမှ လုပ်ရင်တောင် ရတာကို၊ မဟုတ်ရင် အလုပ်သင်တွေ အကုန် ထွက်ပြေးကုန်တော့မှာပဲ”
လေလင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး အရိုးဖြူတဲထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
ဝင်လိုက်သည်နှင့် သွေးညှီနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသော အေးစက်သည့် စွမ်းအားတစ်ခုက လေလင်ကို ဝန်းရံလိုက်သဖြင့် သူ၏ အမွေးအမှင်များ ထောင်သွားသည်။
“ဟဲဟဲဟဲ… စောင့်ရတာ ကြာလိုက်တာ၊ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက် ရောက်လာပြီ”
“ဘယ်မှာလဲ ဘယ်သူ စကားပြောတာလဲ”
လေလင် လန့်သွားသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် မင်း ငါ့လက်ကို နင်းမိနေပြီ”
လေလင်၏ ခြေထောက်အောက်မှ ထွက်လာသည့် အသံကြောင့် သူ လန့်ပြီး ခုန်ဆုတ်သွားသည်။
သူ့ဖိနပ်က ခြောက်သွေ့နေသော လက်ဝါးတစ်ခုကို နင်းမိနေမှန်း သိလိုက်ရသည်။ လေလင် အမြန် ခုန်ရှောင်လိုက်သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ”
“ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ခြေထောက်ကို နည်းနည်း ရွှေ့ပေးလို့ ရမလား အခု ငါ့ရဲ့ ညာဘက်ခြေထောက်ကို နင်းမိနေပြန်ပြီ!”
တဲထဲက မြေပြင်မှာ မညီမညာ ဖြစ်နေပြီး အရိုးခြောက်များ ပြန့်ကျဲနေသဖြင့် သူ မရည်ရွယ်ဘဲ နင်းမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လေလင် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သောအခါ အရိုးခြောက် အချို့က အရိုးစုပုံစံ စုစည်းလာသည်။
သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ အရိုးစုပေါ်တွင် ပါးလွှာသော အသားအရေလွှာ ရှိနေပြီး မျက်လုံးနေရာတွင် အစိမ်းရောင် အလင်းနှစ်ခု တောက်ပနေသဖြင့် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် ဆရာ”
လေလင် တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး အမြန် တောင်းပန်လိုက်သည်။
“ကိစ္စမရှိပါဘူး” အရိုးဖြူသွားများ တဒေါက်ဒေါက် မြည်ပြီး လူ့အသံ ထွက်လာသည်။
“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ပါရစေ၊ ငါက အရိပ်နဲ့ အမှောင် ဒြပ်စင်ဆိုင်ရာ ပါမောက္ခပါ။ ငါ့ကို ဒိုရော့သ် လို့ ခေါ်နိုင်တယ်”
“အလွန် လေးစားအပ်ပါသော ဆရာ ဒိုရော့သ် မင်္ဂလာပါ” လေလင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“မင်း ဒီကို လာတာဆိုတော့ အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီကို ဝင်ချင်တာလား”
အရိုးဖြူ ဒိုရော့သ် က အဝတ်နက်တစ်ထည်ကို ဖန်တီးပြီး သူ့ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖုံးကွယ်လိုက်သဖြင့် လေလင် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားသည်။
“အဲဒါမတိုင်ခင် အက်ဗစ်ဆယ် ဘုန်းသစ်တော အကယ်ဒမီရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ကြည့်ချင်ပါတယ်”
“ကောင်းပြီ” ဒိုရော့သ် က ဖုန်တက်နေသော သိုးရေစက္ကူကို နောက်ကနေ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
“ရှေးဟောင်း သဘောတူညီချက်အရ ငါတို့ အကယ်ဒမီကို ရွေးချယ်ပြီးရင် အခြေခံ သင်ခန်းစာတွေ၊ တရားထိုင်နည်းစနစ်များ၊ ၅ နှစ်စာ နေထိုင်ခွင့်၊ အဆောင်နဲ့ အစားအသောက် အခမဲ့ ရရှိမှာ ဖြစ်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့ မှော်ကျောက်တုံးတွေကို သုံးပြီး ပါမောက္ခတွေဆီကနေ ဗဟုသုတတွေ လဲလှယ်ဖို့လည်း ခွင့်ပြုတယ်…”
ဒိုရော့သ် ဆက်တိုက် ပြောနေစဉ် လေလင် အမြန် ဖတ်ရှုပြီး အေအိုင်စနစ်မှ အချက်အလက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်နေသည်။ ဒိုရော့သ် ပြောသည့်အရာများမှာ စာရွက်ပေါ်ရှိ အချက်အလက်များနှင့် အတိအကျ တူညီနေသည်။
အေအိုင်စနစ်၏ စစ်ဆေးချက်အရ ဒိုရော့သ်က ဓာတ်ရောင်ခြည်များ လွှတ်ထုတ်နေပြီး သူ့စွမ်းအားမှာ ခရီးသွားအဖွဲ့မှ ဝတ်စုံဖြူဝတ် သုံးဦးထက် ပိုမို မြင့်မားနေသဖြင့် လေလင် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“အခြေခံအချက်တွေကို နားလည်ပါပြီ၊ အကယ်ဒမီကို ဝင်ဖို့အတွက် ဘယ်လို ပေးချေရမလဲခင်ဗျာ”
“မှော်ကျောက်တုံး ၁၃ တုံး ဒါမှမဟုတ် အဲဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု” ဒိုရော့သ် က ပြောသည်။
“ဒီပစ္စည်းနဲ့ လဲလှယ်ပါ့မယ်”
လေလင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပြီး သူ့လည်ပင်းက မှော်ဆရာ လက်စွပ်ကို ဖြုတ်ပေးလိုက်သည်။
“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတဲ့ ကစားစရာတစ်ခုပဲ” ဒိုရော့သ် ၏ မျက်လုံးထဲမှ အစိမ်းရောင် မီးတောက်များ လင်းလက်သွားသည်။
အရိုးဖြူလက်က လက်စွပ်ကို ယူပြီး မှန်ဘီလူးဖြင့် စစ်ဆေးသည်။
“အင်း… တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်၊ ဒီပုံစံတွေကို မမြင်ရတာ ကြာပြီ”
“အနိမ့်စား မှော်ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ! ငါတို့ အကယ်ဒမီမှာ ဖန်တီးခဲ့တာ ဖြစ်မယ်၊ အရှိန်မြှင့် စာလုံးပေါင်း အမှတ်အသားတွေ ပါပေမဲ့ ကျိုးနေတယ်။ ဒါဟာ မှော်ကျောက်တုံး ၁၅ တုံး တန်ဖိုးရှိတယ်”
“ကဲ လူသစ်လေး မင်း ကျောင်းလခအတွက် ဒီလက်စွပ်ကို ပေါင်နှံမလား ဆုံးဖြတ်ပြီးရင် ငါတို့ရဲ့ ရှေးဟောင်း စာချုပ်ကို လက်မှတ်ထိုး” ဒိုရော့သ် က အလေးအနက် ပြောသည်။
“ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်” လေလင် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ စာချုပ် ချုပ်ဆိုကြောင်း ကြေညာတယ်” ဒိုရော့သ် က ပြောသည်။
“မင်းရဲ့ လျှောက်လွှာကို ပေး”
လေလင်၏ လျှောက်လွှာကို ရပြီးနောက် ဒိုရော့သ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“အရိပ်နဲ့ အမှောင် ဒြပ်စင်နဲ့ သဟဇာတ ဖြစ်တယ်ပေါ့၊ မင်း ငါတို့ ကျောင်းကို ရွေးတာ မဆန်းပါဘူး။ ဒီ သေမင်းကမ်းခြေမှာ ငါတို့က အထူးချွန်ဆုံးပဲ”
“မင်း ပေးလိုက်တဲ့ တန်ဖိုးက လိုအပ်တဲ့ အခကြေးငွေထက် များတဲ့အတွက် မင်းကို လက်ခံလိုက်ပြီ၊ စစ်ဆေးစရာ မလိုတော့ဘူး ဒီကတ်ကို ယူသွား သွားပြီး အနားယူလိုက်ပါ၊ မနက်ဖြန် ကျောင်းကို ပြန်ကြမယ်”
ဒိုရော့သ် က သတ္တုကတ်တစ်ခု ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ လေလင် ယူကြည့်လိုက်ရာ ‘၉’ ဟူသော ဂဏန်း ပါရှိသည်။
“ဒီလောက်နဲ့ ပြီးသွားတာလား စာချုပ်ဘာညာ လက်မှတ်ထိုးစရာ မလိုဘူးလား” လေလင် မေးလိုက်သည်။
“ဟာဟား… မှော်ဆရာတစ်ယောက်ကို လိမ်ဖို့ ကြိုးစားရဲတဲ့သူ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဖူးဘူး” ဒိုရော့သ် ရယ်မောလိုက်သည်။
“ဒါဆို ကျွန်တော် အရင် ထွက်သွားပါ့မယ်” လေလင် ဦးညွှတ်ပြီး တဲထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။
ကျောင်းဝင်ခွင့် နေရာနောက်တွင် သစ်သားတဲများ တန်းစီနေပြီး လူငယ်များ ဝင်ထွက်နေကြသည်။
“ဟေး တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် မင်း ဒီရောက်တာ အသစ်လား”
ကြမ်းပြင် သစ်သားတံခါး ပွင့်သွားပြီး ဆံပင်နီနီ မျက်လုံးပြာပြာနှင့် အလုပ်သင်တစ်ယောက် ထွက်လာသည်။
“ဟိုင်း ကျွန်တော် လေလင်ပါ” လေလင် ပြုံးလိုက်သည်။
“ဟာဟား ငါက ဘေရွတ်ပါ။ ငါ့ မိသားစု နောက်ခံကတော့ ဒီတိုက်ကြီးမှာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး”
ဘေရွတ် က ရင်းနှီးစွာ ပြောသည်။
“လာခဲ့ မင်းကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်”
ဘေရွတ် က တဲများဆီ ခေါ်သွားသည်။
“အဖော်တို့ ငါတို့ဆီမှာ သူငယ်ချင်းအသစ် ရောက်လာပြီ”
လေလင် ၇ ယောက် ၈ ယောက်ခန့် စုဝေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“မင်္ဂလာမွန်းလွဲပါ ကျွန်တော် က လန့်စ် အင်ပါယာ က ကာလီဝီးယား ပါ၊ စတုတ္ထအဆင့် အလုပ်သင်ပါ”
ခေါင်းဆောင် ပုံစံပေါက်သည့် ကောင်လေးက မိတ်ဆက်သည်။
“မင်း နောက်ကျနေပြီပဲ” ကာလီဝီးယား က ပြောသည်။
“လမ်းမှာ အခက်အခဲလေးတွေ နည်းနည်း ကြုံခဲ့လို့ပါ” လေလင် ရှောင်လွဲ ပြောလိုက်သည်။
“သေမင်းလွင်ပြင်ကြီးက တကယ်ကို အန္တရာယ် များတာပဲ!” ကာလီဝီးယား က သူ့နောက်က သူငယ်ချင်းများကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။
“ဒါက ဘေရွတ်ပါ၊ ဒါက ဟန်ကော့၊ တတိယအဆင့် အလုပ်သင်ပါ
ဒါက ရိုင်နာ စတုတ္ထအဆင့်ပါ
ဒါက ဂူရီချာ ဒုတိယအဆင့်ပါ
အဲဒီမှာက နစ်ဆာနဲ့ ဒိုဒိုရီယာ ပထမအဆင့် အလုပ်သင်တွေပါ” ကာလီဝီးယား ၏ စကားတွင် အထင်သေးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါနေသည်။
ပထမနဲ့ ဒုတိယအဆင့်ဆိုရင် တစ်သက်လုံး အလုပ်သင်အဖြစ်နဲ့ပဲ နေသွားရမှာမို့ သူ့ကို အပြစ်တင်လို့ မရပေ။
“ဘယ်သူလဲ” လေလင် မေးလိုက်သည်။
သူတို့အုပ်စုဘေးမှာ မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့နှင့် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကောင်လေးတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။
“သူက ဂျေဒင် ဒီနှစ်ရဲ့ ပါရမီရှင် ပဉ္စမအဆင့် အလုပ်သင် မှော်ဆရာ ဖြစ်ဖို့က အချိန်ပဲ လိုတော့တယ်”
ကာလီဝီးယား ၏ စကားတွင် ခါးသီးမှုများ ပါနေသည်။
“ဝါး… ပဉ္စမအဆင့်၊ မှော်ဆရာ ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း သူ ဘာလို့ ဒီလောက် မောက်မာသလဲဆိုတာ မဆန်းပါဘူး” လေလင် တွေးလိုက်မိသည်။
“ဟွန်း” ဂျေဒင် က သူတို့ကို ကြည့်ပြီး သူ့တဲထဲ ဝင်သွားသည်။
“ပဉ္စမအဆင့် အလုပ်သင်ဆိုတော့ သူ့ကို အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံမှာပဲ” ကာလီဝီးယား က စိတ်ပျက်နေသည်။
အလုပ်သင်တွေက အုပ်စုအလိုက် ကွဲနေသည်။ တတိယနဲ့ စတုတ္ထအဆင့်က အောက်အဆင့်တွေကို အထင်သေးပြီး ဂျေဒင်ကိုတော့ ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ ဂူရီချာလို အဆင့်နိမ့်သူတွေကတော့ အုပ်စုဖွဲ့နေကြရသည်။
“မင်္ဂလာပါ ကျွန်တော် က လေလင်၊ ကျွန်တော့် အရည်အချင်းက… တတိယအဆင့်ပါ”
လေလင် ပြောလိုက်သည်။
“ကြိုဆိုပါတယ်” ကာလီဝီးယား ပြုံးပြသည်။
ဂူရီချာနှင့် မိန်းကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ သူတို့၏ ယုံကြည်မှု လျော့ကျသွားပုံဖြင့် ပြန်ဝင်သွားကြသည်။