အခန်း ၁၄ - အရည်အချင်း စစ်ဆေးခြင်း
လေလင်သည် မှော်ဆရာအဘွားအို၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း မှန်ဘီလူးလုံးပေါ်တွင် လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို တင်လိုက်၏။
အေးစက်စက်.. တုန်ခါမှု..
ထူးဆန်းသော အထိအတွေ့တစ်ခုက လက်ချောင်းထိပ်ဖျားမှတဆင့် စီးဝင်လာသည်။
လေလင်၏ ဦးခေါင်းမှာ တံတစ်ချောင်းဖြင့် အတွင်းမှ မွှေနေသကဲ့သို့ နာကျင်လာ၏။
ခေါင်းကိုက်မှု စတင်သည်နှင့်အတူ သူ့ရှေ့ရှိ မှန်ဘီလူးလုံးမှာလည်း မှိန်ပြပြ အလင်းရောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
“အရမ်းကောင်းတယ် လက်ကို မဖယ်နဲ့”
အဘွားအိုက မှန်ဘီလူးလုံးကို အာရုံစိုက် ကြည့်နေသည်။
နာကျင်မှု ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ လေလင်၏ လက်ထဲရှိ မှန်ဘီလူးလုံးမှာလည်း ပိုမို တောက်ပလာသည်။
“မလုပ်နဲ့ မရတော့ဘူး”
လေလင်သည် သွားများကို ကျိတ်ထားလိုက်သော်လည်း ဦးခေါင်းကို နှစ်ခြမ်းကွဲသွားမတတ် နာကျင်မှုကြောင့် သူ့လက်များကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖယ်လိုက်မိသည်။
“အိုကေ မင်းက ဒီအဆင့်ပဲပေါ့”
အဘွားအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ငန်းငှက်မွှေးတံကို ယူကာ လေလင်၏ လျှောက်လွှာပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို စာရေးလိုက်၏။
“ငါတို့က အလုပ်သင်တွေရဲ့ အရည်အချင်းကို အဆင့် ၅ ဆင့် ခွဲခြားထားတယ်။ ပထမအဆင့်က အဆိုးဆုံးဖြစ်ပြီး ပဉ္စမအဆင့်က အကောင်းဆုံးပဲ။ မင်းက တတိယအဆင့်မှာ ရှိတယ်၊ အလယ်အလတ်တန်းစားပေါ့”
အဘွားအိုက သူမလက်ရှိ လက်စွပ်ကို လှည့်လိုက်ရာ တောက်ပနေသည့် သိုးရေစက္ကူပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
“ဒီမှာ စစ်ဆေးတာ ပြီးပြီ၊ မင်း ငါ့နောက်ကနေ သွားလိုက်တော့ နောက်တစ်ယောက်”
တင်းတိပ်များနှင့် လူငယ်လေးတစ်ယောက် တဲထဲ ဝင်လာသည်ကို မြင်ရတော့ လေလင်သည် သိုးရေစက္ကူကို ယူ၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကာ တဲကာစကို မပြီးနောက် နောက်တစ်ဆင့်အတွက် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
ထိုနေရာသည်လည်း စောစောကအတိုင်း ကျယ်ဝန်းပြီး အလယ်တွင် မုတ်ဆိတ်ဖြူနှင့် အဘိုးအိုတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။
“ဒီတဲပုံစံကို ကြည့်ရရင် စစ်ဆေးချက် နှစ်ခုပဲ ရှိမှာ။ တကယ်ကို ရိုးရှင်းတာပဲ”
လေလင် တွေးလိုက်ပြီးနောက် အဘိုးအိုရှေ့တွင် ထိုင်ကာ လျှောက်လွှာကို ပေးလိုက်သည်။
“တတိယအဆင့်လား မဆိုးပါဘူး”
အဘိုးအိုက သူ့မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်ရင်း ဆိုလိုက်၏။
“ကောင်းပြီ အခု ဒြပ်စင်ဆိုင်ရာ သဟဇာတဖြစ်မှုကို စစ်ဆေးမယ်”
အဘိုးအိုက စားပွဲကို ခေါက်လိုက်ရာ စားပွဲက ပွင့်သွားပြီး အလယ်ကနေ အနက်ရောင် ရေကန်တစ်ခု တက်လာသည်။
ထိုရေကန်သည် ပြောင်ချောမနေဘဲ ကျောက်တုံးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိပြီး အတွင်းတွင် ပြဒါးကဲ့သို့သော အရည်သတ္တုများ စီးဆင်းနေသည်။
“ဒီရေထဲကို သေချာ ကြည့်စမ်း”
အဘိုးအို၏ အသံမှာ အာဏာပါသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
လေလင်သည် သူ့အာရုံအားလုံးကို ရေကန်ဆီသို့ စူးစိုက်လိုက်သည်။ သူ့အာရုံအပြည့်ဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သောအခါ အလယ်ရှိ ပြဒါးများက ဝဲကတော့တစ်ခု ဖြစ်သွားကာ အောက်ခြေတွင် ပါးစပ်ပေါက်တစ်ခု ပွင့်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။
“အခု ပြောစမ်း၊ မင်း ဘာမြင်ရလဲ”
လေလင်၏ မျက်လုံးများက မှေးစင်းသွားပြီး
“အရိပ်တွေနဲ့ အနက်ရောင် ဝဲကတော့တစ်ခု ပြီးတော့ အပြင်ဘက်မှာ အနီရောင် အစက်အပြောက်လေးတွေ ရှိနေတယ်”
“တခြားဘာ မြင်သေးလဲ!”
“ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အစိမ်းရောင် အလင်းစက်လေးတွေလည်း ရှိနေတယ်”
“အစိမ်းရောင် အများကြီးလား”
“လုံးဝ မဟုတ်ဘူး အနည်းငယ်ပဲ”
“ကောင်းပြီ”
အဘိုးအိုက လက်ခလောက် တီးလိုက်ရာ လေလင် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာသည်။
“ငါ့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”
“မင်းရဲ့ စစ်ဆေးမှု ပြီးသွားပြီ ဒြပ်စင်ဆိုင်ရာ သဟဇာတဖြစ်မှုမှာ မင်းက အရိပ်နဲ့ အမှောင် ဒြပ်စင်တွေနဲ့ အများဆုံး သဟဇာတ ဖြစ်တယ်၊ ပြီးရင်တော့ မီးဒြပ်စင်နဲ့ သဟဇာတ ဖြစ်ပြီး အပင်ဒြပ်စင်နဲ့လည်း အနည်းငယ် သဟဇာတ ဖြစ်နေတယ်”
အဘိုးအိုက ပြောရင်းနှင့် လျှောက်လွှာကို အမြန်ပင် ဖြည့်စွက်ပြီး လက်မှတ်ထိုးလိုက်သည်။
“ငါ အကြံတစ်ခု ပေးမယ် မှော်ဆရာတွေက စွမ်းအင်တိုင်းကို သုံးနိုင်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်နဲ့ အသဟဇာတဆုံး လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်မှသာ အဝေးဆုံးအထိ ရောက်နိုင်မှာ”
အဘိုးအိုက လျှောက်လွှာကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ မင်း စစ်ဆေးမှု ပြီးပြီ။ နောက်ဘက်ကနေ ထွက်သွားပြီး ကိုယ့်အကယ်ဒမီကျောင်းကို ရွေးချယ်တော့”
လေလင် ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး တဲထဲကနေ ထွက်လာခဲ့သည်။ တဲကာစကို မလိုက်သောအခါ နေရောင်ခြည်က လင်းလက်လာသည်။
“အေအိုင်စနစ်… ခုနက ငါ့အခြေအနေကို ပြန်ပြစမ်း”
[…မသိရသေးသော ကြားဝင်နှောင့်ယှက်မှုတစ်ခုကြောင့် အိမ်ရှင်မှာ စိတ်အာရုံချောက်ခြားမှု အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါသည်။]
“ငါ ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ”
လေလင်၏ မျက်နှာက မှောင်ကျသွားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“ကံကောင်းလို့ တစ်ဖက်လူက မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိတာ၊ မဟုတ်ရင်တော့…”
သူ့ရင်ထဲတွင် စွမ်းအားကို လိုချင်သည့် ဆန္ဒမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်။
“ဟေး လေလင်”
ဂျော့ခ်ျ့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“မင်းလည်း အရည်အချင်း စစ်ဆေးမှု ပြီးသွားပြီလား”
“ဟုတ်တယ်။”
လေလင် ခေါင်းညိတ်ပြီး လက်ထဲက လျှောက်လွှာကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။
“ငါလည်း ပြီးသွားပြီ။ ငါက စတုတ္ထအဆင့် အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လေ”
ဂျော့ခ်ျ က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ငါက အလုပ်သင်တွေရဲ့ အဆင့် သတ်မှတ်ချက်ကို သိပ်မသိသေးဘူး၊ အသေးစိတ် ရှင်းပြပေးလို့ ရမလား။”
လေလင် မေးလိုက်သည်။
“ရတာပေါ့ ဒါက အသိပညာပဲလေ။ မင်း ဘယ်အကယ်ဒမီကျောင်းကိုပဲ တက်တက် သူတို့က ဒီအကြောင်းကို ပြောပြကြမှာပဲ။” ဂျော့ခ်ျ က ဆိုသည်။
“အလုပ်သင်တွေရဲ့ အရည်အချင်းကို မှော်ဆရာ ဖြစ်လာနိုင်ခြေပေါ် မူတည်ပြီး အဆင့် ၅ ဆင့် ခွဲထားတာ ပဉ္စမအဆင့်က အမြင့်ဆုံး ဖြစ်ပြီး မှော်ဆရာ ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိတယ်”
“စတုတ္ထအဆင့်က နည်းနည်း လျော့နည်းပေမဲ့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းတော့ ရှိသေးတယ်။ ငါက ဒီအဆင့်ရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်လေ” ဂျော့ခ်ျ က အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။
“ကျန်တဲ့ဟာတွေကရော အမြန် ပြောစမ်း”
လေလင် သူ့ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။
“အို ငါ စတုတ္ထအဆင့်အထိ ပြောခဲ့တာ။ အဲဒီအောက်က တတိယအဆင့်က မှော်ဆရာ ဖြစ်လာနိုင်ခြေ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတယ်။ ဒုတိယအဆင့်က ၂ ကနေ ၃ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိပြီး ပထမအဆင့်ကတော့ အဆိုးဆုံးပဲ၊ ၁ ရာခိုင်နှုန်း ဒါမှမဟုတ် ၀.၁ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိတယ်။”
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တတိယအဆင့်နဲ့အထက်မှပဲ အခွင့်အရေး ရှိတာ။ ပထမနဲ့ ဒုတိယအဆင့်ဆိုရင်တော့ တစ်သက်လုံး အလုပ်သင်အဖြစ်ပဲ နေသွားရမှာ!”
“ဒါဆိုရင် ငါ့အဆင့်က အလယ်အလတ်ပဲပေါ့။ ဘယ်ကျောင်းကမှ ငါ့ကို ငြင်းပယ်မှာ မဟုတ်သလို ဘယ်သူမှလည်း အလေးထားမှာ မဟုတ်ဘူး။”
လေလင် သူ့အခြေအနေကို တွက်ချက်လိုက်သည်။
“ဒြပ်စင်ဆိုင်ရာ သဟဇာတဖြစ်မှုကရော”
လေလင် ဆက်မေးလိုက်သည်။
“ဒြပ်စင်ဆိုင်ရာ သဟဇာတဖြစ်မှုက မှော်ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ် လမ်းကြောင်းပဲ။ မှော်ဆရာတချို့က မိုးကြိုးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်၊ တချို့က မီးကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်၊ တချို့က နှင်းခဲကို ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်! ဒါတွေအားလုံးက ရွေးချယ်ရမယ့် လမ်းကြောင်းတွေပဲ။”
“မှော်ဆရာတစ်ယောက်က သီအိုရီအရ ဘယ်ဒြပ်စင်ကိုမဆို သုံးနိုင်ပေမဲ့ ကိုယ်နဲ့ အသဟဇာတဆုံး ဒြပ်စင်ကမှ စာလုံးပေါင်း အသုံးပြုတဲ့နေရာမှာ ပိုမြန်ပြီး ပိုအားကောင်းမှာ။ မီးဒြပ်စင် မှော်ဆရာတစ်ယောက်က ရေဒြပ်စင် မှော်စာလုံးကို သုံးမယ်ဆိုရင် စွမ်းအင် ပိုကုန်ရုံတင်မကဘဲ အာနိသင်လည်း အများကြီး လျော့နည်းသွားမှာ။ ရေကန်တစ်ခုကို ခေါ်ထုတ်ရမယ့်အစား ရေပူဖောင်းလေးတစ်ခုပဲ ထွက်လာလိမ့်မယ်!”
“အားလုံးခြုံပြောရရင် ဒြပ်စင်ဆိုင်ရာ သဟဇာတဖြစ်မှုက မှော်ဆရာရဲ့ လမ်းကြောင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးပြီး အရည်အချင်းက မှော်ဆရာတစ်ယောက် ဘယ်လောက်အထိ လျှောက်လှမ်းနိုင်မလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်ပေးမှာ” ဂျော့ခ်ျ က နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။
“နောက်ဆုံး စာကြောင်းက တကယ် မှန်ပေမဲ့ မင်း ပြောတဲ့ စကားပုံစံ မဟုတ်ဘူး” လေလင် မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။
“ဟဲဟဲ မင်း သိသွားပြီပဲ။ ဒါက ခရီးသွား မှော်ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ စကားပဲ ငါ ဒါကို အဖေ့ရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့တာ။”
ဂျော့ခ်ျ က ရှက်ရွံ့စွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။
“မှန်သားပဲ အဝတ်နက်ဝတ် စစ်သည်တော်တွေက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အေးစက်နေရတာလဲဆိုတာ ငါ နောက်ဆုံးတော့ သိသွားပြီ”
ဂျော့ခ်ျ က တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“မှော်ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားက အလုပ်သင်ပဲ ဖြစ်ပါစေဦး၊ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်က ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ခရီးတစ်လျှောက်မှာ အဝတ်နက်ဝတ်တွေရဲ့ အပြုအမူက ထူးဆန်းနေတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား။”
“တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတာတွေ ရှိနေတာပဲ”
လေလင် ခေါင်းညိတ်ပြီး အကြံပြုချက်တစ်ခု မေးလိုက်၏။
“သူတို့ နောက်ကွယ်မှာ တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေတာလား”
“မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ငါ့ညီရာ… မင်း မှားနေပြီ။ ဒီ အဝတ်နက်ဝတ် စစ်သည်တော်တွေက မှော်ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုပဲ”
“စမ်းသပ်ချက်”
လေလင်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူ့ကမ္ဘာတွင် စမ်းသပ်ချက်များကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသော်လည်း ဤနေရာတွင်တော့ အလွန် ပွင့်လင်းစွာ ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
“ဒီ စမ်းသပ်ချက် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ ဒီလူတွေက ဓာတ်ရောင်ခြည် အလွန်အကျွံ ထိတွေ့ထားလို့ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ပဲ အသက်ရှင်တော့မှာ။ ဒါကြောင့် သူတို့က ငါတို့လို အလုပ်သင်တွေကို လိုက်ပို့ဖို့အတွက် အသုံးချခံတွေ ဖြစ်သွားရတာ”
“ဒါကြောင့်လား”
လေလင် အန်ဂျလို၏ ဖြူလျော်နေသည့် မျက်နှာကို သတိရကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိ၏။
အေအိုင်စနစ်က ဓာတ်ရောင်ခြည် အစအနများကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ဝတ်စုံဖြူဝတ် မှော်ဆရာများတွင်မူ ဓာတ်ရောင်ခြည် ပမာဏမှာ ရာချီ ပိုမို များပြားနေသဖြင့် လေလင် က ဘာမှ မသက်ရောက်ဟု ထင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါတို့ မှော်ဆရာတွေအတွက်တော့ သူတို့က အလုပ်သင်တွေပဲ ဖြစ်မှာ။ ဘယ်စစ်သည်တော်ကမှ ငါတို့ကို အစေခံခိုင်းဖို့ မရွေးချယ်ရဲပါဘူး။ သူတို့ကို အလေးမထားသူတွေကတော့ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ပဲ အသက်ရှင်တော့မယ့်သူတွေပဲ”
ဂျော့ခ်ျ က စိတ်ပျက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“အနောက်ပိုင်းက လူတွေကတော့ ခရီးတစ်လျှောက်လုံး စစ်သည်တော်တွေက သူတို့ကို လူငယ်သခင်လေးတွေလို ဆက်ဆံပြီး အချို့ဆိုရင်တောင် သူတို့နဲ့ အိပ်ခဲ့ကြတယ်လို့ ငါ ကြားလိုက်ရတယ်”
ဂျော့ခ်ျ က စိတ်ပျက်မှုမှသည် လူရှုပ်လူပွေ အမူအရာသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။
“အိပ်ခဲ့ကြတယ် ဟုတ်လား”
လေလင် နိုးကြားသွားပြီး
“အဲဒီမှာ အမျိုးသမီး စစ်သည်တော်တွေလည်း ရှိလို့လား”
“ရှိတာပေါ့ အမျိုးသမီး စစ်သည်တော်တွေက ကြွက်သားများပေမဲ့ အချို့ကတော့ ထူးဆန်းတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ကျင့်ထားလို့ တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းကြတယ်”
“ပြီးတော့ အမျိုးသမီး စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ရဲ့ ခံနိုင်ရည်က အလွန် ကောင်းတယ်။ အထူးသဖြင့် အိပ်ရာထဲမှာပေါ့၊ သူတို့ရဲ့ တင်းရင်းလှတဲ့ ပေါင်တွေနဲ့ မင်းကို ဖက်တွယ်ထားရင်… အဲဒီ ခံစားချက်က ပြောမပြတတ်အောင် ကောင်းမွန်လွန်းတယ်”
ဂျော့ခ်ျ က အလွန် ယုတ်ညံ့သည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လေလင် သူ့မှတ်ဉာဏ်ကို ပြန်တွေးလိုက်၏။ မူလ လေလင်ကလည်း လူရှုပ်လူပွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ဂျော့ခ်ျလောက်တော့ မဟုတ်ချေ။
“ကောင်းပြီ၊ အကယ်ဒမီကျောင်းကို သွားရွေးကြစို့”
“ဒီမှာ ငါ့အဖေက ငါ့အတွက် ရွေးပေးထားပြီးပြီ၊ ငါက အန်နီယာ အိုင်ဗရီ လက်စွပ်မျှော်စင် ကို သွားမှာ။ ငါ့မိသားစုက အဲဒီက မှော်ဆရာကြီးတစ်ယောက်နဲ့ ဆက်သွယ်မှု ရှိတယ်… မင်းလည်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့ပါလား”
လေလင် စိတ်ဝင်စားမိသော်လည်း သူ့လည်ပင်းရှိ လက်စွပ်ကြောင့် သူ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။
“စောစောက မှော်ဆရာက ဒီလက်စွပ်နဲ့ ဘယ်အကယ်ဒမီကျောင်းကို ဝင်ရမယ်ဆိုတာ မပြောခဲ့ဘူး။ အဲဒါက အဟန့်အတားတစ်ခု ဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”
“မဟုတ်ပါဘူး ငါ လျှောက်ကြည့်ချင်သေးတယ်” လေလင် ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လိုက်၏။
“ကောင်းပြီလေ ဒါဆို ငါ သွားလုပ်တော့မယ်။ မင်း အန်နီယာ အိုင်ဗရီ လက်စွပ်မျှော်စင် ရှိတဲ့ နေရာကို လာခဲ့” ဂျော့ခ်ျ က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။
“ငါ ဘယ်သွားရမလဲ ငါ ဘာမှ မသိတော့ဘူး၊ အကယ်ဒမီကျောင်းတွေကို အရင် လျှောက်ကြည့်ရအောင်”
လေလင် သည် စခန်းတစ်ဝိုက်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် တဲများကို လေ့လာလိုက်သည်။
အချို့မှာ မှိုကြီးပုံစံ ဖြစ်ပြီး အလယ်တွင် ပန်ကာပုံစံ တံခါးပေါက် ရှိကာ အချို့မှာ ကြောက်စရာကောင်းသော နတ်ဆိုးခေါင်းခွံပုံစံ ဖြစ်သဖြင့် အလုပ်သင်များမှာ နတ်ဆိုး၏ ပါးစပ်ပေါက်ထဲသို့ ဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ထိုအဆောက်အဦများ၏ အရှေ့ဘက်တွင် စာလုံးများ ရေးထိုးထားသည်။
“ဒါက ဒီတိုက်ကြီးရဲ့ ဘာသာစကားပဲ အဆင်ပြေပါတယ်။”
လေလင် အကယ်ဒမီကျောင်း အမည်အချို့ကို ဖတ်ရှု မှတ်သားလိုက်၏။
“အန်နီယာ အိုင်ဗရီ လက်စွပ်မျှော်စင်၊ မာစီဖူရာ အကယ်ဒမီ၊ ဝက်လန်း ဂါးဒန်း”……