အခန်း (၁) - ငါ့ဆုတောင်းက ရန်သူ့ထံ နှစ်ဆပြန်ရောက်စေသတည်း။

"ငါ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပြီ"
ဆန်းသစ်လှပစွာ ပြင်ဆင်ထားသည့် ရုံးခန်းကျယ်ကြီးအတွင်း၌ ရုပ်ရည်ခန့်ညားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာရှိုက်လိုက်၏။
ထိုလူငယ်၏ အမည်မှာ လင်းပေဖန်း ဖြစ်ပြီး အသက်နှစ်ဆယ်မျှသာ ရှိသေးသည်။ သူသည် မြို့ပြဝတ္ထုပေါင်းမြောက်မြားစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ကံကြမ္မာ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကြောင့် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ဇာတ်လိုက်၏ ပါးရိုက်ခြင်းကို အမြဲတမ်း ခံရလေ့ရှိသည့် အသုံးမကျသော ဗီလိန်သူဌေးလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ရ၏။
မိဘထံမှ ပိုက်ဆံတောင်းရန်သာ သိပြီး ပညာမဲ့ကာ အပျော်အပါး၌သာ အချိန်ဖြုန်းနေတတ်သည့် ထိုသူမှာ ဇာတ်လိုက်မ စုန့်ယွီချင်းကို စွဲလမ်းနေသူလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ဇာတ်လိုက်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ကာ အစဉ်သဖြင့် အရှက်ကွဲ အနှိမ်ခံခဲ့ရလေ၏။
မူလကတော့ ထိုသို့ အရှက်ကွဲရုံမျှဖြင့် သတိတရား ရရှိခဲ့သော်လည်း  ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရှုံးနိမ့်လာသောအခါ အသိစိတ်များ ကင်းမဲ့သွားခဲ့ရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မိသားစုတစ်စုလုံး ပျက်စီးသွားရသည်အထိ မိုက်မဲသောအမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး၊ အသက်ဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့သော်လည်း ရူးသွပ်သွားကာ အရူးထောင်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်အထိ ပုံသေကားချပ် ဇာတ်ကွက်မျိုးထဲ၌ သောင်တင်ခဲ့ဖူး၏။
သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုလုံးကို ကြိုတင်သိရှိထားပြီးဖြစ်ရာ ထိုလမ်းဟောင်းအတိုင်း မိုက်မဲစွာ လျှောက်လှမ်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ကံကောင်းသည်မှာ သူသည် ဤကမ္ဘာသို့ ကူးပြောင်းလာစဉ်ကတည်းက "ဆုတောင်းစနစ်" ဟုခေါ်သော ဆုတောင်းချက်များကို ပြည့်ဝစေသည့် စနစ်တစ်ခုနှင့် ပေါင်းစည်းခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
စနစ်၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော်လည်း အကန့်အသတ် သုံးခုတော့ ရှိနေ၏။
ပထမအချက်မှာ တစ်နေ့လျှင် ဆုတောင်းတစ်ခုသာ တောင်းဆိုခွင့်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာ မိမိကိုယ်တိုင်အတွက်သာ ဆုတောင်းခွင့်ရှိပြီး ထိုဆုတောင်းကို မိမိကိုယ်တိုင်သာ ရရှိခံစားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် မိဘများ ကျန်းမာရေးကောင်းမွန်ပါစေဟု တောင်းဆို၍ မရဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် ကျန်းမာပါစေဟုသာ တောင်းဆိုနိုင်ခြင်းပင်။
တတိယအချက်မှာကား ဆုတောင်းများသည် သဘာဝတရား၏ နိယာမများနှင့် ကိုက်ညီရမည်ဖြစ်ပြီး မြို့ပြနယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်၍မရသည့်အပြင် ၂၄ နာရီမျှသာ အာနိသင် တည်တံ့မည် ဖြစ်၏။
မသေနိုင်သောဘဝ ရရှိပါရစေ၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးလို အသက်ရှည်ပါရစေ စသည်ဖြင့် တောင်းဆို၍မရပေ။ အကြောင်းမှာ ဤကမ္ဘာသည် မြို့ပြကမ္ဘာတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်း ကမ္ဘာ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သော အကန့်အသတ်များ ရှိနေပါစေဦးတော့ စနစ်၏ စွမ်းအားမှာ လျှော့တွက်၍ မရနိုင်ခဲ့ပေ။
ထို့ကြောင့်ပင် လင်းပေဖန်းသည် စနစ်၏ အစွမ်းနှင့် ဆန်းသစ်သော ဗျူဟာများကို အသုံးပြုကာ ဇာတ်လိုက်ပေါင်းများစွာကို အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းခဲ့ပြီး အချိန်ကာလ တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော်လည်း ကံကြမ္မာ၏ စက်ဝိုင်းသည် တစ်ပတ်ပြန်လည်လာခဲ့ပြီး လင်းပေဖန်းထံသို့ ကျိန်စာတစ်ခု ကျရောက်လာခဲ့၏။
ထိုကျိန်စာမှာကား သူမည်သည့်ဆုကိုပင် တောင်းဆိုပါစေ၊ သူ၏ ရန်သူများသည် ထိုဆု၏ အကျိုးကျေးဇူးကို နှစ်ဆတိုး၍ ရရှိသွားမည်ဆိုသည့် အချက်ပင် ဖြစ်သည်။
သူ ပို၍ ကံကောင်းလေလေ၊ ရန်သူက ပို၍ အမြတ်ထွက်လေလေ ဖြစ်လာပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ရန်သူများက သူ့ကို ပြန်လည်နှိမ့်ချကာ ခြေနင်းတုံးအဖြစ် အသုံးချသွားတော့မည် ဖြစ်၏။
လင်းပေဖန်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒါနဲ့ပဲ ငါ့ကို တားဆီးနိုင်မယ် ထင်‌နေတာလား"
ထိုစဉ် အခန်းတံခါး ပွင့်သွားပြီး မျက်မှန်တပ်ထားသော သွယ်လျလှပသည့် မိန်းမလှတစ်ဦး ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။
"သခင်လေး လင်း... စုန့်ကုမ္ပဏီက မမလေး စုန့်က ဒီနေ့ည ၈ နာရီမှာ ပင်လယ်စာ စားသောက်ဆိုင်မှာ ညစာအတူစားဖို့ ဖိတ်ကြားထားပါတယ်။ သခင်လေးရဲ့ သဘောထားက ဘယ်လိုရှိပါသလဲ"
စုန့်ကုမ္ပဏီမှ မမလေး စုန့်ဆိုသည်မှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ပင်လယ်မြို့တော်၏ အလှပဆုံး မိန်းမလှနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ဇာတ်လိုက်မ စုန့်ယွီချင်းပင် ဖြစ်သည်။
သူမ၏ မိသားစုပိုင် ဆေးရုံတွင် ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပစ္စည်းအများအပြား သက်တမ်းကုန်လွန်နေသဖြင့် အသစ်လဲလှယ်ရန် လိုအပ်နေသော်လည်း ဘဏ္ဍာရေး အခက်အခဲနှင့် ရင်ဆိုင်နေရ၏။ လင်းပေဖန်း၏ မိသားစုမှာမူ ထိုကဲ့သို့သော စီးပွားရေးကို လုပ်ကိုင်နေသူများ ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့်ပင် မမလေး စုန့်သည် လင်းပေဖန်းကို ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်ကာ ပစ္စည်းများကို အကြွေးဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်ရန် ကြိုးပမ်းခြင်း ဖြစ်၏။
မူလဇာတ်ကြောင်းအတိုင်း ဆိုပါက လင်းပေဖန်းသည် စုန့်ယွီချင်းနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံချိန်၌ သူမ၏ အလှတွင် မိန်းမောသွားခဲ့ပြီး သူမအား ချစ်သူအဖြစ် လက်ခံမှသာ ကူညီမည်ဟု အနိုင်ကျင့် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဇာတ်လိုက်ပေါ်လာကာ သူ့အား အပြတ်အသတ် ပါးရိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။
သို့သော်လည်း ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော လင်းပေဖန်းမှာမူ မူလဇာတ်ကြောင်းအတိုင်း သွားမည်မဟုတ်ဘဲ ဇာတ်လိုက်ကိုပင် အစောတည်းက အပြတ်ရှင်းပစ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကစားပွဲကို ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည်ကစားရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှ၏။
လင်းပေဖန်းက ခေါင်းကို အသာညိမ့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ... ငါ သွားပါ့မယ်။ သူ့ကို လက်ခံကြောင်း အကြောင်းပြန်ပေးလိုက်ပါ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်လေး လင်း"
ည ၈ နာရီအချိန်တွင် လင်းပေဖန်းသည် ပင်လယ်စာ စားသောက်ဆိုင်သို့ အချိန်မှန် ရောက်ရှိသွားပြီး ဇာတ်လိုက်မ စုန့်ယွီချင်းနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့၏။
ဤသည်မှာ စုန့်ယွီချင်းကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့မြင်ဖူးခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ထပ်မံတွေ့မြင်ရသည့်အခါတွင်မူ သူမ၏ အလှမှာ ငေးမှိုင်သွားရလောက်အောင်ပင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူမသည် အရပ် ၅ ပေ ၈ လက်မခန့် ရှိပြီး သွယ်လျသော ခန္ဓာကိုယ်၊ ဖြူဝင်းသော အသားအရည်၊ သေချာဆွဲဆစ်ထားသကဲ့သို့ လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ရှည်လျားနက်မှောင်သော ဆံနွယ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထား၏။ ရိုးရှင်းသော အမျိုးသမီး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးမှ တင့်တယ်ခြင်းနှင့် အဆင်မြင့်ခြင်းတို့က အလိုအလျောက် ပေါ်လွင်နေပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် စုန့်ယွီချင်းသည်လည်း အံ့ဩသွားခဲ့ရ၏။
သူမ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော အမျိုးသားမှာ အမျိုးသမီးများပင် မနာလိုဖြစ်ရလောက်အောင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော ရုပ်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး၊ အကြည့်တွင်လည်း ညစ်နွမ်းသော အကြံအစည်များ ကင်းမဲ့လျက် ရှိသည်။ သတင်းများထဲတွင် ပါရှိသည့် အသုံးမကျသော သခင်လေးတစ်ဦး၏ ပုံစံနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားနေ၏။
သတင်းများကပဲ မှားယွင်းနေတာလား... ဒါမှမဟုတ် ဤသူကပဲ ဟန်ဆောင်ကောင်းနေတာလား ဆိုသည်ကိုမူ သူမ မဝေခွဲနိုင်ခဲ့ပေ။
စုန့်ယွီချင်းက အလိုက်သင့်ပင် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။
"သခင်လေး လင်း... ကျွန်မ ရောက်တာ နည်းနည်း စောသွားလို့ပါ"
လင်းပေဖန်းက ပြုံးလိုက်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"မိန်းကလေး စုန့်က အားနာစရာမလိုပါဘူး။ စားချင်တာတွေကို အရင် မှာနှင့်ပါ"
စုန့်ယွီချင်းက မနူးမနပ်နှင့် စီးပွားရေးအရ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် မီနူးစာအုပ်ကို လင်းပေဖန်းထံ သို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။
လင်းပေဖန်းသည် မီနူးကို ကြည့်လိုက်ပြီး စားပွဲထိုးအား မှာကြားလိုက်သည်။
"အမဲသား အကင်တစ်ပွဲရယ်၊ ငန်းအသည်း အကင်တစ်ပွဲရယ်... အပူပေးထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကြမ်း နှစ်ခွက် ပေးပါ"
အရှေ့တွင် ထိုင်နေသော စုန့်ယွီချင်းမှာ အလွန်တရာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရ၏။
"သခင်လေး လင်း... ရှင့်အော်ဒါတွေက ကျွန်မ အကြိုက်ဆုံး အစားအသောက်တွေ ချည်းပဲ။ ရှင်က ဒါတွေကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"
လင်းပေဖန်းက စိတ်ထဲမှနေ၍ "ငါ့မိန်းမ အကြောင်း ငါ မသိဘဲ နေမလား" ဟု ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း လက်ရှိတွင်မူ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်ရာ ထိုသို့ ထုတ်ပြော၍ မရပေ။
သူက သာမန်အတိုင်းပင် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ ခန့်မှန်းကြည့်တာပါ။ မှန်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"
စုန့်ယွီချင်းက ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်ရင်း ပြော၏။
"သခင်လေး လင်းက တကယ် တော်တာပဲ။ ပစ္စည်းတွေ ရွေးတာ မှန်ပေမဲ့ တစ်ခုတော့ လွဲသွားတယ်။ ကျွန်မက ရေခဲစိမ်ထားတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းကိုမှ ကြိုက်တာပါ"
လင်းပေဖန်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ရင်း ဆို၏။
"မိန်းကလေး စုန့်ရဲ့ အစာအိမ်က ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မကောင်းဘူး မဟုတ်လား။ အေးတာတွေ မသောက်သင့်ပါဘူး"
စုန့်ယွီချင်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။
"ကျွန်မ အစာအိမ် မကောင်းတာကို သခင်လေးက ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ"
"အစပိုင်းက ခန့်မှန်းတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒါကတော့ မိန်းကလေးရဲ့ မျက်နှာသွင်ပြင်ကို ကြည့်ပြီး သိတာပါ။ မျက်လုံးအောက်မှာ မျက်ကွင်းတွေ ညိုနေသလို နှုတ်ခမ်းတွေလည်း ခြောက်သွေ့နေတယ်။ ဒီအခန်းထဲမှာ အဲယားကွန်းက ၂၅ ဒီဂရီစင်တီဂရိတ်ရှိနေပေမဲ့ အင်္ကျီတစ်ထပ် ထပ်ဝတ်ထားတာကို ကြည့်ရင် အေးစက်မှုကို ခံစားနေရလို့ပဲ။ အခုနကလည်း ဗိုက်ကို ခဏခဏ ကိုင်နေတာကို တွေ့ရတော့ အစာမကြေတာ ဖြစ်နေမှန်း သိသာပါတယ်"
လင်းပေဖန်းက အေးဆေးစွာပင် အကဲဖြတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အပြီးသတ် နိဂုံးချုပ်လိုက်၏။
"ဒါတွေအားလုံးကို ခြုံကြည့်ရင် ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အစားအသောက်နဲ့ ညဉ့်နက်အထိ အလုပ်လုပ်တဲ့ အကျင့်ကြောင့် အစာအိမ် ဒုက္ခပေးနေတာပါ"
စုန့်ယွီချင်းသည် အလွန်ပင် အံ့ဩသွားခဲ့ရ၏။
"သခင်လေး လင်းက တိုင်းရင်းဆေးပညာကို သင်ယူခဲ့ဖူးတာလား"
"နည်းနည်းပါးပါးပါပဲ"
ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် အစားအသောက် စားသောက်ရင်း စကားဆက်ပြောခဲ့ကြသည်။ စုန့်ယွီချင်းသည် ပြောဆိုလေလေ၊ လင်းပေဖန်း၏ အသိပညာ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝမှုကို ပို၍ အံ့ဩမိလေလေ ဖြစ်၏။
သတင်းများထဲတွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ အသုံးမကျသော သခင်လေးတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူဘဲ၊ ဆေးပညာ၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုဗေဒ၊ မိုးလေဝသနှင့် ရုပ်ရှင်ဂီတ စသည့် နယ်ပယ်ပေါင်းစုံကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဆွေးနွေးနိုင်သူ ဖြစ်နေပေသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို လင်းပေဖန်း သတိထားမိသော်လည်း ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ စားသောက်နေခဲ့၏။ အကြောင်းမှာ လွန်ခဲ့သော ဘဝတုန်းက သူသည် စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် အသိပညာ ပေါင်းစုံကို သင်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ္တဇ အသိပညာများမှာ စွယ်စုံကျမ်းတစ်ခုပမာ ကြွယ်ဝနေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
အစားအသောက် စားပြီးချိန်တွင် စုန့်ယွီချင်းသည် ဇာတ်လမ်းစရန် ပြင်လိုက်၏။
"သခင်လေး လင်း... ဒီနေ့ ဖိတ်ရတဲ့ အဓိက အကြောင်းအရင်းကတော့..."