အခန်း (၄၇) - ရှောင်ပေ့ – မိန်းမ... မင်းက မီးနဲ့ဆော့နေတာပဲ

မူဟန်သည် ရွှီရို၏ အချက်အလက်စာမျက်နှာကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ ရွှီပင်းနင်း၏ အခြေအနေကို ထပ်မံစစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ရွှီပင်းနင်းသည် လက်ရှိတွင် သူ၏အပေါ်၌ နှစ်သက်မှုအမှတ်  ၈၉ အထိ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မနေ့ညက ညစာစားပြီးစအချိန်တွင် ၈၇ အမှတ်သာ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ၂ မှတ် ထပ်မံတိုးပွားလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သေချာပေါက် မနေ့ညဉ့်နက်ပိုင်းက ရွှီပင်းနင်း၏အခန်းတွင် အတူတကွ ရှိနေခဲ့စဉ်အတွင်း တိုးပွားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

၎င်းမှာ ရင်ခွဲအင်္ကျီအကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ခြင်းကြောင့်လော၊ သို့မဟုတ် ဗိုက်ကြွက်သားများကို ကိုင်တွယ်ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းကြောင့်လော၊ သို့မဟုတ် စကားပြောဆိုနေစဉ်အတွင်း မည်သည့်စကားတစ်ခွန်းက ရွှီပင်းနင်း၏ နှလုံးသားကို ထိခိုက်လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့ခြင်းကြောင့်လော မသိနိုင်ပေ။

နှစ်သက်မှုအမှတ်များ ပိုမိုမြင့်မားလာလေလေ၊ ရွှီပင်းနင်းအနေဖြင့် သူ၏အပြုအမူများအပေါ် သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ ပိုမိုမြင့်မားလာမည်ဖြစ်ပြီး ငြင်းဆန်ကန့်ကွက်လိုစိတ်မှာလည်း ပိုမိုနည်းပါးလာမည် ဖြစ်သည်။ 

လက်ရှိတွင် ရင်ခွဲအင်္ကျီအဆင့်အထိ ကြည့်ရှုခွင့်ရရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ နောက်တစ်ကြိမ်တွင်မူ အခြားသောအရာများကိုပါ ကြည့်ရှုခွင့်ရရှိနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

အိပ်ရာခင်းများကို လှန်းပစ်ပြီးနောက် သုံးဦးသား အပြင်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ရွှီပင်းနင်းနှင့် ရွှီရိုတို့သည် မိမိတို့၏ အလုပ်ခွင်အသီးသီးသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြပြီး၊ မူဟန်ကမူ သူ၏နေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကာ ဖုန်းတွင် နှိုးစက် ပေး၍ တစ်ရေးတစ်မော ထပ်မံအိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

သူသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ကုမ္ပဏီတွင် ရာထူးတစ်ခု ရယူထားသော်လည်း၊ အလုပ်သို့ သွားရောက်ခြင်း ရှိမရှိဟူသောအချက်မှာ မည်သို့မျှ အရေးမကြီးလှပေ…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို မည်သူကမျှ ဝေဖန်ပြောဆိုရဲခြင်း မရှိကြပေ။

၎င်းမှာ မူဟန်သည် မွေးရာပါ ပျင်းရိငြီးငွေ့တတ်သော လူပျင်း  တစ်ဦးဖြစ်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ပါပေ။ အားမာန်အပြည့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သူကမျှ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှုမျိုး မရှိဘဲ နေပါမည်နည်း။

မူဟန်သည်လည်း ယခင်က ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းများကို ထူထောင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် လုပ်ငန်းထူထောင်မှုများမှာ လုံးဝအရှုံးပေါ်ကာ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ရပြီး၊ လုပ်ငန်းစတင်ရန် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့သည့် ငွေပမာဏ ဘီလီယံ ၂၀ ခန့်မှာလည်း ပြာအဖြစ်သို့ လုံးဝပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းထူထောင်ရန် အတွေးများကို လုံးဝစွန့်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

မူဟန်၏ မိဘများမှာလည်း ဤကိစ္စရပ်ကြောင့်ပင် သားဖြစ်သူအပေါ် ထားရှိသော မျှော်လင့်ချက်ကို အလွန်ပင် လျှော့ချပစ်လိုက်ကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ သားဖြစ်သူသည် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းများ ထပ်မံမလုပ်ဆောင်သရွေ့ အခြားမည်သည့်အရာကိုမဆို လုပ်ဆောင်ခွင့်ပြုရန် သဘောတူညီခဲ့ကြသည်။

မူဟန်ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းမိသားစုမျိုးတွင် သားသမီးများ ငွေကြေးများကို အလဟဿ သုံးဖြုန်းပျော်ပါးနေမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းမရှိဘဲ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် သက်သေပြရန်အတွက် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းများ သွားရောက်ထူထောင်မည်ကိုသာ အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့ကြပေသည်။ 

စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဟူသည်မှာ အောက်ခြေမရှိသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး၊ လုပ်ငန်းပမာဏ ကြီးမားလာလေလေ မည်မျှပင် ငွေကြေးအင်အား တောင့်တင်းစေကာမူ အရှုံးပေါ်ရန်အတွက် မလုံလောက်နိုင်ပေ။ ထို့ပြင် မူမိသားစု၏ လုပ်ငန်းအရှိန်အဝါအရ မူဟန်အနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းများ ထူထောင်နေရန်လည်း လုံးဝမလိုအပ်ပေ။

မနက်ခင်း ၁၀ နာရီ။

တရားရုံး (သို့မဟုတ်) ပြည်သူ့ရေးရာဦးစီးဌာန ရုံးအဝင်ဝ။

ကျန်းရုန်ဖေးသည် ဘေ့စ်ဘောဦးထုပ်နှင့် နေကာမျက်မှန်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ လက်ထဲတွင် စာအုပ်အနီလေးတစ်အုပ် (လင်မယားကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းလက်မှတ်) ကို ကိုင်ဆောင်လျက် အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလျက် နေရောင်ခြည်ကို နွေးထွေးစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး စိတ်အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည် — နောက်ဆုံးတော့ သူမ လွတ်လပ်ခွင့် ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ ရှောင်ပေ့သည်လည်း လက်ထဲတွင် စာအုပ်ငယ်လေးတစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာမူ လူသေကဲ့သို့ ဖြူလျော်နေခဲ့ပြီး ကျန်းရုန်ဖေးနှင့် လုံးဝဥဿုံ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

ကျန်းရုန်ဖေးသည် ကားပါကင်သို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး ကားမောင်း၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရှောင်ပေ့က နောက်မှ အမှီလိုက်လာခဲ့ပြီး အရှက်မရှိသော မျက်နှာဖြင့် - "ဖေးဖေး... တို့နှစ်ယောက် နောက်နောင်ကျရင် သူငယ်ချင်းတွေအဖြစ် ဆက်ရှိနေလို့ မရဘူးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ" ကျန်းရုန်ဖေးက ရှောင်ပေ့ကို အလွန်ပင် ရွံရှာမုန်းတီးသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အိပ်မက်လမ်းလျှောက်ခြင်း  ကိစ္စရပ် မဖြစ်ပွားခင်ကတည်းက သူမသည် ရှောင်ပေ့ကို မုန်းတီးနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ လက်ရှိအချိန်တွင်မူ ပြောနေရန်ပင် လိုအပ်မည်မဟုတ်ပေ။

"ကောင်းပါပြီ... မင်း ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာ အလွန်ခက်ခဲမယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်…ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို သတိပေးချင်တဲ့ အချက်တစ်ခုကတော့…အဲဒီ မူဟန် ဆိုတဲ့ကောင်က ကြည့်ရုံနဲ့တင် မိန်းကလေးတွေကို ကစားတတ်တဲ့ လူရှုပ်လူပွေတစ်ဦးဆိုတာ သိသာလှတယ်။ မင်း သူ့အနားကို အရမ်းကပ်နေရင် မင်းအတွက် ဘာမှကောင်းကျိုးရှိမှာ မဟုတ်ဘူး" ရှောင်ပေ့က စေတနာအပြည့်ဖြင့် အကြံပြုစကား ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်မ မှာ ကိုယ်ပိုင်တွေးခေါ်မြော်မြင်နိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်… ရှင့် ရဲ့ သတိပေးချက်တွေကို မလိုအပ်ဘူး" ကျန်းရုန်ဖေးက မျက်နှာကို အေးစက်စွာ ထားလျက် ဆိုသည်။

"ကြားရတာ နားခါးလိမ့်မယ်..ဒါပေမဲ့ ငါက တကယ်ပဲ မင်းရဲ့ ကောင်းကျိုးအတွက် ပြောတာပါ" ရှောင်ပေ့က ဆိုသည်။

"လှည့်ပတ်ပြီး စကားတွေ ပြောမနေပါနဲ့တော့…ကျွန်မ နားထောင်ရတာ ပျို့အန်ချင်လာပြီ… ပြီးတော့ ကျွန်မနဲ့ မူဟန် ကြားထဲက ကိစ္စရပ်တွေက ရှင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး ရှင် လာပြီး ညွှန်ကြားနေစရာ မလိုဘူး ကျွန်မ သူ့ရဲ့ လှည့်စားခြင်းကို ခံရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မ သဘောဆန္ဒအလျောက်ပဲ"

ကျန်းရုန်ဖေးက ပြတ်ပြတ်သားသား တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်ပြီးနောက် ဆက်လက်၍ မတ်တတ်ရပ်မနေတော့ဘဲ ကားတံခါးကို ဖွင့်လှစ်ကာ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့တော့သည်။

'ဖေးဖေးရဲ့ စိတ်ကို ပြောင်းလဲဖို့ဆိုတာ တကယ်ပဲ မလွယ်ကူဘူးပဲ… တော်သေးတာပေါ့... ငါ ကြိုတင်ပြီး နောက်ကွယ်ကနေ အစီအစဉ်တွေ ပြုလုပ်ထားခဲ့လို့'

ကျန်းရုန်ဖေး၏ ကားလေး တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှောင်ပေ့သည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ 

ကျန်းရုန်ဖေးနှင့် လင်မယားကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း လက်မှတ်ကို ရယူခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း၊ ရှောင်ပေ့၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ကျန်းရုန်ဖေးမှာ သူ၏ ဇနီးအဖြစ်သာ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး အခြားမည်သူ့ကိုမျှ ထိပါးခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။ ရှောင်ပေ့သည် တစ်နေ့နေ့တွင် ကျန်းရုန်ဖေးနှင့် ပြန်လည်၍  ပေါင်းစပ် နိုင်လိမ့်မည်ဟု အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်နေခဲ့သည်။

သူသည် အတွေးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက်၊ အငှားယာဉ် တစ်စီးကို တားဆီးကာ ဘရုစ် တည်းခိုနေသည့် ဟိုတယ်ဆီသို့ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ဘရုစ်သည် ရှောင်ပေ့၏ လက်မောင်းတွင် ဆေးရည်ပုလင်း ကို ချိတ်ဆွဲပေးလိုက်သည်။

မနက်ခင်း ၁၁ နာရီတွင် မူဟန်သည် ဖုန်းနှိုးစက်သံကြောင့် နိုးထလာခဲ့ပြီး အိပ်ရေးလည်း အပြည့်အဝ ဝဝလင်လင် ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘရုစ်ထံသို့ မစ်ရှင်အသစ်တစ်ခုကို လွှဲအပ်လိုက်ပြီးနောက်၊ အားအင်အပြည့်ရှိသော နေ့သစ်တစ်ခုကို တရားဝင် စတင်လိုက်တော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရှောင်ပေ့သည် မျက်စိမှိတ်၍ အချိန်အတော်ကြာ အိပ်စက်ခဲ့သော်လည်း နိုးထလာသည့် အချိန်တွင် ဆေးရည်ပုလင်းမှာ သွင်း၍ မပြီးသေးသဖြင့် ပျင်းရိငြီးငွေ့လာကာ ဖုန်းကို ထုတ်ယူ၍ ဆော့ကစားနေခဲ့သည်။ 

သူ၏ WeChat အက်ပလီကေးရှင်းတွင် မဖတ်ရသေးသော မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ရှိနေပြီး ၎င်းကို ပေးပို့သူမှာ "မစ္စစ်ချန်" ဟု မှတ်သားထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဤမစ္စစ်ချန်ဟူသည်မှာ ရှောင်ပေ့ ဘား  တစ်ခုတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့သည့် အမျိုးသမီးဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်းဆုံပြီးနောက် ထိုညမှာတင် ဟိုတယ်သို့ အတူတကွ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော်လည်း ရှောင်ပေ့ ရေချိုးခန်းအတွင်း ရေချိုးနေသည့် အချိန်တွင် ကျန်းရုန်ဖေးက ဖုန်းခေါ်ဆိုလာခဲ့ရာ…မစ္စစ်ချန်က ဖုန်းကို ကိုင်ဆောင်ဖြေကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တုန်းက ရှောင်ပေ့သည် မိမိ၏ "ဖြူစင်မှု" ကို ပြန်လည်ဆယ်တင်ရန်အတွက် ကျန်းရုန်ဖေးနှင့် ဖုန်းပြောဆိုပြီးသည်နှင့် ဆင်ခြေတစ်ခုပေးကာ ဟိုတယ်မှ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ဖူးသည်။

မစ္စစ်ချန်သည် ရှောင်ပေ့ကဲ့သို့သော ကြွက်သားထု တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် အမျိုးသားမျိုးကို အလွန်ပင် သဘောကျနှစ်သက်သူဖြစ်ရာ၊ လက်ရှိအချိန်တွင် သူမပေးပို့လာသော မက်ဆေ့ခ်ျ၏ အဓိပ္ပာယ်အရ ယခင်က မပြီးဆုံးသေးသော "ကိစ္စရပ်များ" ကို ဆက်လက်၍ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်လိုသည့် သဘောမှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ရှောင်ပေ့သည် ယခင်က နောက်နောင်တွင် အပြင်၌ အပျော်အပါး လျှောက်မလိုက်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ လက်ရှိတွင် ကျန်းရုန်ဖေးနှင့် ယာယီကွာရှင်းထားရသဖြင့် စိတ်အခြေအနေ မကောင်းဖြစ်နေကာ စိတ်ထဲမှ ကာမဆန္ဒအချို့ ပြန်လည်ရုန်းကြွလာခဲ့ရသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ရှင်က ရှင့်ရဲ့ ဇနီးသည်ကို ကြောက်နေတာလား… ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က မပြည့်ဝလို့လား" မစ္စစ်ချန်က နောက်ထပ် မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုကို ချက်ချင်း ပေးပို့လာခဲ့ပြီး ၎င်း၏ လေသံမှာ အလွန်ပင် စိန်ခေါ်မှု ပြင်းထန်လှပေသည်။

"စွမ်းဆောင်ရည် မပြည့်ဝဘူး ဟုတ်လား။ ငါက မင်း ငိုသွားမှာကိုပဲ ကြောက်မိတယ်" ရှောင်ပေ့ စာတစ်စောင်ကို အလျင်အမြန် ရိုက်နှိပ်ကာ ပြန်လည်ပေးပို့လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အမျိုးသား စွမ်းဆောင်ရည်ပိုင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူ၏ကိုယ်ကိုယ်ကို ယုံကြည်မှုမှာ အတိုင်းအထက်အလွန် ရှိနေခဲ့သည်။

မစ္စစ်ချန် : " ? "

ရှောင်ပေ့ : "မိန်းမ... မင်း အခု မီးနဲ့ဆော့နေတာပဲ"

မစ္စစ်ချန် : "အချိန်နဲ့ နေရာကော..."

ရှောင်ပေ့ : "မွန်းလွဲပိုင်း ၂ နာရီလောက်ပေါ့ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က နေရာမှာပဲလေ"

မစ္စစ်ချန် : "ကောင်းပါပြီ…ကျွန်မကို စိတ်ပျက်အောင်တော့ မလုပ်နဲ့ဦးနော်"

ရှောင်ပေ့ : "အနည်းဆုံးတော့ မိုးချုပ်တဲ့အထိပဲ"

မစ္စစ်ချန် : "ဟွန့်... စကားကတော့ ဘယ်သူမဆို ပြောနိုင်တာပဲလေ"

ရှောင်ပေ့ : "မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ"

မစ္စစ်ချန်နှင့် စကားပြောဆိုပြီးနောက် ရှောင်ပေ့သည် ဆေးရည်ပုလင်း၏ စီးဆင်းမှုနှုန်းကို အနည်းငယ် မြှင့်တင်လိုက်ပြီး ဆေးရည်များကို အမြန်ဆုံး ကုန်စင်စေကာ ချိန်းဆိုထားသည့် အချိန်သို့ အမီသွားရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်း ၁ နာရီခန့်တွင် နောက်ဆုံးပုလင်းမှာ ကုန်ခါနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရှောင်ပေ့က လူခေါ်၍ ဆေးအပ်ကို နှုတ်ခိုင်းလိုက်သော်လည်း၊ ဘရုစ်သည် နောက်ထပ် ဆေးရည်ပုလင်းအသစ် တစ်လုံးကို ထပ်မံယူဆောင်လာခဲ့ပြန်သည်။

"ဘာလို့ ဆေးတွေ ကျန်သေးတာလဲ" ရှောင်ပေ့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဒါက ယာယီထပ်မံဖြည့်စွက်လိုက်တဲ့ ဆေးရည်ပါ… ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ အိပ်ငိုက်ခြင်းနဲ့ စိတ်ဓာတ်မအီမသာဖြစ်ခြင်း ဝေဒနာတွေကို သက်သာစေနိုင်ပါတယ်" ဘရုစ်က ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ဪ... အဲဒီလိုလား… ဒါဆိုရင်လည်း မြန်မြန်လေး သွင်းပေးပါ" ရှောင်ပေ့က ဝမ်းမြောက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက် ဆေးရည်တစ်ပုလင်းလုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရှောင်ပေ့သည် အမှန်တကယ်ပင် သူ၏စိတ်ဓာတ်များ ပိုမို၍ လန်းဆန်းလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး…အစားအစာအချို့ကို ရိုးရှင်းစွာ စားသောက်၍ အားအင်ဖြည့်တင်းကာ…မစ္စစ်ချန်နှင့် တွေ့ဆုံရန်အတွက် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဟိုတယ်ဆီသို့ အပြေးအလွှား ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

မစ္စစ်ချန်သည် နာရီဝက်ခန့် ကြိုတင်၍ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီး အခန်းကိုလည်း အဆင်သင့် ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ရှောင်ပေ့သည် မစ္စစ်ချန် ပေးပို့လာသော မက်ဆေ့ခ်ျကို ကြည့်ရှုကာ သတ်မှတ်ထားသည့် အခန်းအပြင်ဘက်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်လှမ်းသွားပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ လက်က ဘာဖြစ်တာလဲဟင်" မစ္စစ်ချန်သည် ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရေချိုးပြီးစ ပုံစံ ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ရှောင်ပေ့၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးမှာ ပတ်တီးများဖြင့် မုန့်ထုပ်ကြီးကဲ့သို့ ထူထဲစွာ ပတ်ထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သံသယဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အလေးအပင်တွေ သယ်ရင်းနဲ့ အမှတ်မထင် အပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျပြီး ဖိမိသွားလို့ပါ" ရှောင်ပေ့ စကားပြောဆိုရင်း အခန်းအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။

မစ္စစ်ချန်က အခန်းတံခါးကို ပြန်လည်ပိတ်လိုက်ပြီး - "ဘာမှ ပြဿနာမရှိဘူး မဟုတ်လား" ဟု ထပ်မံမေးမြန်းသည်။

"လက်တစ်ဖက် ဒဏ်ရာရရုံတင်ပါ၊ အခြားအရာတွေကို မထိခိုက်နိုင်ပါဘူး" ရှောင်ပေ့က ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံး  ဖြင့် ပြုံးလိုက်ရင်း မစ္စစ်ချန်ထံသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

"နေဦး..." မစ္စစ်ချန်က နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်ပြီး ရေချိုးခန်းဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"မင်းကလည်း အဲဒီလောက်တောင် သန့်ရှင်းရေး ကြိုက်နေရတာလဲ" ရှောင်ပေ့က အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် တိုက်ရိုက်လုပ်ဆောင်ချင်နေခဲ့သည်။

"ရှင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ ချွေးနံ့တွေ အများကြီး ထွက်နေတာပဲ၊ မနေ့က ရေမချိုးခဲ့ဘူး မဟုတ်လား" မစ္စစ်ချန်က နှာခေါင်းကို ပိတ်လျက် ဆိုသည်။

ရှောင်ပေ့ ခေတ္တမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးတွင် ဒဏ်ရာရရှိထားသဖြင့် ရေစိုမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် မနေ့က ရေမချိုးခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

"တကယ်ကို ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်ပဲ" ဟု ညည်းညူရင်း ရှောင်ပေ့သည် ရေချိုးခန်းဘက်သို့ မတတ်သာဘဲ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ရသည်။

သုံးမိနစ်ခန့် အချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် ရေကို အလျင်အမြန် ချိုးလိုက်ပြီးနောက်၊ ဖုန်းအတွင်းရှိ နာရီအက်ပလီကေးရှင်းကို ဖွင့်လှစ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲဟင်" မစ္စစ်ချန်တစ်ယောက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ရှောင်ပေ့က ထပ်မံ၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို သူမအား ပြသလိုက်ရာ၊ ၎င်းပေါ်တွင် အချိန်ရေတွက်ခြင်း  စနစ်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး အချိန်အတိုင်းအတာအရ ၄ နာရီတိတိ သတ်မှတ်ထားကြောင်း မြင်တွေ့ရပေသည်။

မစ္စစ်ချန်တစ်ယောက် အခြေအနေကို နားလည်သွားခဲ့ပြီး - "ရှင် ကြွားလုံးထုတ်နေတာလား" ဟု ဆိုသည်။

ရှောင်ပေ့က သူမကို အထက်စီးမှ ကြည့်ရှုလိုက်ရင်း - "ငါ့ရဲ့ အဘိဓာန်ထဲမှာ ကြွားလုံးထုတ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံး လုံးဝမရှိဘူး" ဟု အပြည့်အဝ ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

မစ္စစ်ချန် ဤစကားကို ယုံကြည်သွားခဲ့ပြီး စိတ်ထဲမှ စတင်၍ မျှော်လင့်တောင့်တမိတော့သည်။

သို့သော်လည်း... မိနစ်အနည်းငယ်မျှ ကြာမြင့်ပြီးနောက်တွင်မူ။

သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် မည်းမှောင်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။