အခန်း (၄၄) - သက်ပြင်းချခြင်း - အားလုံးက မစ်ရှင်အောင်မြင်ဖို့အတွက်ပဲ

"အန်တီရွှီ... အန်တီကိုယ်တိုင် ပြောတာနော် ကျွန်တော် နေ့တိုင်းလာလို့ အန်တီ ကျွန်တော့်ကို စိတ်မညစ်ရဘူးနော်" မူဟန်က ရွှီရိုကို စနောက်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"အန်တီက မောင်ရင့်ကို ဘာလို့ စိတ်ညစ်ရမှာလဲကွယ်"

ရွှီရိုတစ်ယောက် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ မူဟန့်မျက်နှာကို ကြည့်နေရုံမျှဖြင့် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှံနေရသဖြင့် မည်သို့လျှင် စိတ်ပျဉ်းရိငြီးငွေ့နိုင်ပါမည်နည်း။ ထို့ပြင် မူဟန်သည် လူအများ သဘောကျနှစ်သက်အောင် မည်သို့ပြောဆိုရမည်ကိုလည်း ကောင်းစွာ နားလည်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်ကတော့ နေ့တိုင်းလာပြီး အန်တီ့ကို ဒုက္ခမပေးပါဘူး ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတရံ ထမင်းစားချင်တဲ့အခါမျိုးကျရင်တော့ ချက်ချင်းပဲ အပြေးအလွှား ရောက်လာမှာပါ" မူဟန်က ဆိုသည်။

ရွှီရို စိတ်ထဲမှ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး - "ရတာပေါ့... ဘာမှပြဿနာမရှိဘူး… မောင်ရင် လာမယ့်အကြောင်းကို ကြိုတင်ပြီး အကြောင်းကြားရုံပဲ..  အန်တီ ဈေးဝယ်ထွက်ပြီး ပြင်ဆင်ထားပေးမယ်။ ပြီးတော့ မောင်ရင် ဘာဟင်းစားချင်လဲဆိုတာကိုလည်း ပြောပြလို့ရတယ်… အရမ်း ထူးထူးဆန်းဆန်းနဲ့ လုပ်ရကိုင်ရ ခက်ခဲတဲ့ ဟင်းမျိုးမဟုတ်ရင် အန်တီ အားလုံး ချက်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု နွေးထွေးစွာ ပြောကြားခဲ့သည်။

ရွှီရိုနှင့် မူဟန်တို့သည် အချိန်အတော်ကြာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသဖြင့် ရွှီပင်းနင်းမှာမူ ချစ်သူမိန်းကလေး ဖြစ်ပါလျက် စကားထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြောဆိုခွင့် မရရှိဘဲ အခြေအနေကို ကြည့်ရင်း အကြောင်းပြချက်မရှိ မနာလိုစိတ်များပင် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ရသည်။ သူမသည် ၎င်းတို့စကားပြောနားနေသည့် အချိန်လေးကို အမိအရဖမ်းဆွဲကာ မူဟန့်ထံသို့ စကားတစ်ခွန်း ချက်ချင်း လှမ်းပြောလိုက်တော့သည် -

"ကျွန်မတို့ မမြည်းစမ်းရသေးတဲ့ ဟင်းတစ်ပွဲ ကျန်သေးတယ်နော်"

သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော် ဟင်းပွဲလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ ထိုဟင်းပွဲမှာ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။

မူဟန်က ရွှီပင်းနင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်အပြည့် ရှိနေသော မျက်ဝန်းများအောက်တွင် ခရမ်းချဉ်သီးတစ်ဖတ်နှင့် ကြက်ဥအနည်းငယ်ကို ညှပ်ယူ၍ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်နှာတွင် မည်သည့်ထူးခြားသော အရိပ်အယောင်မျှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိပေ။

"အရသာ ဘယ်လိုရှိလဲဟင်" ရွှီပင်းနင်းက ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အင်း... တော်တော်လေး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်ထားတာပဲ… ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါတော့ ထပ်မလုပ်ပါနဲ့တော့" မူဟန်က ချီးကျူးသလိုလို ပုံစံဖြင့် စနောက်၍ ပြောလိုက်သည်။

ရွှီပင်းနင်း၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးငယ်သွားခဲ့ပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည့် ပုံစံဖြင့်… "တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် လက်ရာဆိုးလို့လား" ဟု မေးရှာသည်။

သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဟင်းကို မြည်းစမ်းကြည့်ရာ၊ အလွန်အမင်း အရသာမရှိလှသော်လည်း စားမရလောက်အောင် ဆိုးရွားသည်ဟုမူ မခံစားရပေ။

'ငါကိုယ်တိုင် ချက်ထားတဲ့ ဟင်းမို့လို့ စားလို့ကောင်းတယ်လို့ စိတ်က တွေးနေမိတာလားမသိဘူး'

"စားလို့မကောင်းဘူးလို့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး" မူဟန်က တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြန်လည်ပြောဆိုသည်။

"အရသာက အတော်အသင့်တော့ ရှိသားပဲ မဟုတ်လား" ရွှီပင်းနင်း သူ၏လေသံကြောင့် စိတ်သက်သာရာရကာ ပြန်လည်ဝမ်းသာသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့တစ်သက်မှာ ဒီလောက်အထိ ဆိုးရွားတဲ့ ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော်မျိုးကိုတော့ တစ်ခါမှ မစားဖူးသေးတာ အမှန်ပဲ" မူဟန်က သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ရွှီပင်းနင်း၏ ဝမ်းသာမှုများ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားခဲ့ပြီး မူဟန့်ကို မျက်စောင်းခဲလိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ သူမ၏ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ဟင်းချက်ခြင်း ဖြစ်ပါလျက်..mဤလူက သူမ၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ဤမျှအထိ ဖျက်ဆီးပစ်ရသလားဟု စိတ်ထဲမှ ကသိကအောက် ဖြစ်သွားရသည်။

'ဟွန့်... နောက်တစ်ခါကျရင် ရှင့်ကို ကျွန်မရဲ့ ခြေတံလှလှလေးတွေကို လုံးဝ အမြင်မခံတော့ဘူး' ရွှီပင်းနင်း စိတ်ထဲမှ ဓားကြိမ်းကြိမ်းလိုက်ရင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းကိုသာ ဖိစားနေခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ မူဟန်သည် တရုတ်နံနံနှင့် တူကိုအသုံးပြုကာ အရသာမရှိလှသော ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော်ဟင်းပွဲကို အကြိမ်ကြိမ် ညှပ်ယူစားသောက်နေသည်ကို မြင်တွေ့နေရသည်။

မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် သူသည် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော် ဟင်းတစ်ဝက်နီးပါးကို ကုန်စင်အောင် စားသောက်ပေးခဲ့သည်။

ဤအချက်က ရွှီပင်းနင်းအား သူမ၏ ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော်မှာ တကယ်ပင် အရသာရှိနေသည်ဟူသော ထင်ယောင်ထင်မှားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဟင်းကို ထပ်မံညှပ်ယူ၍ စားကြည့်ပြန်သည်။

ပထမတစ်လုတ်မှာ အဆင်ပြေသော်လည်း၊ ဒုတိယတစ်လုတ်၊ တတိယတစ်လုတ်နှင့် စတုတ္ထတစ်လုတ် ရောက်ရှိလာသည့်အခါတွင်မူ မျိုချနိုင်ရန်အတွက် အတင်းအကျပ် အားစိုက်လိုက်ရတော့သည်။

ဤခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော်မှာ တကယ်ကို အရသာဆိုးရွားလှပေသည်။ ရွှီပင်းနင်း နောက်ဆုံးတွင်တော့ လက်ရှိအမှန်တရားကို လက်ခံလိုက်ရတော့သည်။

၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မူဟန်မှာမူ ထိုမျှလောက်သော ဟင်းပွဲကို အားရပါးရ စားသောက်နေခဲ့သော်လည်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။

'ဒီလူက ပါးစပ်ကသာ ပွစိပွစိနဲ့ ညည်းညူနေပြီးတော့ ဟင်းကိုတော့ ဒီလောက်တောင် အတင်းအကျပ် စားနေရတာ... သူ အူတူတူများ ဖြစ်နေတာလား' ရွှီပင်းနင်း စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိသော်လည်း၊ သူမ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံးတွင်မူ အလွန်ပင် နွေးထွေးလှသော ခံစားချက်တစ်ခု တိုးပွားလာခဲ့ရသည်။

ထို "အူတူတူ" ကောင်လေး ဆက်လက်၍ အတင်းအကျပ် မစားမိစေရန်အတွက်၊ သူမသည် ကျန်ရှိနေသော ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥကြော် ဟင်းခွက်ကို တိုးတိုးတိတ်တိတ်ဖြင့် စားပွဲပေါ်မှ ဖယ်ရှားလိုက်တော့သည်။

မူဟန်သည် ရွှီပင်းနင်း၏ လုပ်ဆောင်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါမှသာ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

သူက အူတူတူတစ်ဦးလား… သေချာပေါက် မဟုတ်ပါပေ…သူသည် မိန်းကလေးအများအပြားနှင့် ပတ်သက်ခဲ့ဖူးသော အတွေ့အကြုံများ ရှိထားသူ ဖြစ်သည်။ ဤသေးငယ်သော အပြုအမူလေးကြောင့်ပင် ရွှီပင်းနင်း၏ သူ့အပေါ်ထားရှိသော နှစ်သက်မှုအမှတ် မှာ ၂ မှတ် ချက်ချင်း တိုးပွားသွားခဲ့ပြီး၊ စုစုပေါင်း နှစ်သက်မှုအမှတ် ၈၇ သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထမင်းစားနေသည့် လမ်းခုလတ်တွင် မူဟန်က အိမ်၌ ဝိုင်နီ ရှိလားဟု ရုတ်တရက် မေးမြန်းခဲ့သည်။ ဝိုင်နီသည် အလှအပနှင့် ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းမွန်သဖြင့် ရွှီရိုနှင့် ရွှီပင်းနင်းတို့သည် တစ်ခါတရံတွင် အနည်းငယ် သောက်သုံးတတ်ကြရာ အိမ်တွင် အဆင်သင့် ရှိနေခဲ့သည်။

ညစာ စားသောက်ပြီးနောက် မူဟန်သည် ဧည့်ခန်းတွင် ခေတ္တမျှ ထိုင်နေခဲ့သည်။ ရွှီရို မီးဖိုချောင်သိမ်းဆည်းပြီး၍ ဧည့်ခန်းသို့ ထွက်လာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး - "အချိန်လည်း တော်တော်လေး နှောင်းနေပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် ပြန်လိုက်ပါဦးမယ်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ရှင်က ဝိုင်နီတွေ အများကြီး သောက်ထားတာလေ၊ ကျွန်မပဲ အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်" ရွှီပင်းနင်းက မူဟန့်ကို တစ်ဦးတည်း ကားမောင်းပြန်ခွင့် မပြုနိုင်ပေ။

"သမီး ပင်းနင်း... သမီးကိုယ်တိုင်လည်း ဝိုင်သောက်ထားတာပဲ မဟုတ်လား… ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သွားပို့မှာလဲ" ရွှီရိုက သမီးဖြစ်သူကို တားဆီးလိုက်သည်။

"သမီးက နည်းနည်းလေးပဲ မြည်းကြည့်တာပါ အမေရဲ့…အဆင်ပြေပါတယ်" ရွှီပင်းနင်းမှာမူ သူမ၏ အသိစိတ်က အလွန်ပင် ကြည်လင်နေပြီး ကားမောင်းရန် မည်သို့မျှ အန္တရာယ်မရှိကြောင်း သေချာနေသဖြင့် စိုးရိမ်ခြင်း မရှိပေ။

"မဖြစ်ဘူး..." ရွှီရိုက ကန့်ကွက်လိုက်ဆဲပင် ဖြစ်ပြီး - "မူဟန်ကလည်း သူစိမ်းမှမဟုတ်တာပဲ… အိမ်မှာလည်း အိပ်ခန်းအလွတ်တွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ… သူ့ကို ဒီနေ့ညပဲ ဒီမှာ ထပ်ပြီး အိပ်ခိုင်းလိုက်ပါလား" ဟု အကြံပြုခဲ့သည်။

ရွှီပင်းနင်း ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း မူဟန့်ကို ဤနေရာတွင် အိပ်စေချင်သော်လည်း မိခင်ဖြစ်သူ ကန့်ကွက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထုတ်မပြောဘဲ အိမ်ပြန်ပို့မည်ဟုသာ ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူက သူမ စကားမစရသေးခင်မှာတင် မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် ဦးစွာ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

မူဟန်သည် ရွှီရို၏ ပြောစကားအပေါ် ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်သော်လည်း၊ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် - "ဒီမှာ အိပ်ဖို့က သိပ်ပြီး အဆင်မပြေလှပါဘူး အန်တီ" ဟု ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ အဆင်မပြေရမှာလဲကွယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မိုးကြိုးတွေ ပစ်တုန်းကလည်း မောင်ရင် ဒီမှာ တစ်ညအိပ်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား" ရွှီရိုက ပြုံး၍ ဆိုသည်။

ဤအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည့်အခါ ရွှီပင်းနင်း၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားခဲ့ရသည်။

"ဒါဆိုလည်း... ကျွန်တော် ဒီညပဲ ဒီမှာ အိပ်လိုက်ပါ့မယ်" မူဟန် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

ရွှီရိုသည် မူဟန် တည်းခိုရန်အတွက် အိပ်ခန်းအလွတ်တစ်ခုကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီးနောက်…သူမကိုယ်တိုင် ရေချိုးကာ သမီးဖြစ်သူ ရွှီပင်းနင်းကို သူမ၏အခန်းထဲသို့ ခေါ်ယူလိုက်သည်။

"အမေ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်" ရွှီပင်းနင်းသည် ရွှီရိုတစ်ယောက် သူမ၏ ဗိုက်အောက်ပိုင်းကို လက်ဖြင့်ဖိကာ မျက်မှောင်ကုတ်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အမေလည်း မသိဘူးကွယ်…ဗိုက်ထဲကနေ ရုတ်တရက်ကြီး နည်းနည်း အောင့်လာလို့" ရွှီရိုက ဆိုသည်။

"ကျွန်မတို့ ဆေးရုံသွားပြီး စစ်ဆေးကြည့်ကြမလား" ရွှီပင်းနင်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းခဲ့သည်။

ရွှီရိုက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး - "နည်းနည်းလေး နေလို့မကောင်းရုံတင်ပါ…အရမ်းကြီး ဆိုးဆိုးရွားရွား နာကျင်နေတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး… ဆေးရုံအထိ သွားဖို့မလိုပါဘူး။ သမီး အပြင်ထွက်ပြီး အမေ့အတွက် ဗိုက်အောင့်သက်သာစေမယ့် ဆေးအချို့ သွားဝယ်ပေးလို့ ရမလားဟင်။ ဆေးသောက်လိုက်ရင် သက်သာသွားမှာပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ဟုတ်ကဲ့... သမီး အခုချက်ချင်း သွားဝယ်ပေးပါ့မယ်" ရွှီပင်းနင်းက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖြေကြားပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရွှီရိုသည် မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် အိမ်တံခါး ဖွင့်လှစ်သံနှင့် ပြန်လည်ပိတ်လိုက်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရွှီပင်းနင်း ဆေးဝယ်ရန်အတွက် အပြင်သို့ သေချာပေါက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ဗိုက်အောက်ပိုင်းကို ဖိထားသော လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်သည့်အခါ၊ မျက်မှောင်ကုတ်ထားသည့် အမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ရွှီရို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်သို့မျှ နာကျင်နေသည့် အရိပ်အယောင် စိုးစဉ်းမျှ မရှိတော့ပေ။

ထို့နောက်တွင်မူ ရွှီရိုသည် စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်များဖြင့် ယနေ့တွင်မှ ဝယ်ယူလာခဲ့သော ခရမ်းနုရောင် ကြိုးတစ်ကိုယ်စာ ညဝတ်ဂါဝန်တိုလေးကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူကာ လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်တော့သည်။

သူမသည် သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ခပ်ပြင်းပြင်း ချလိုက်မိပြီး၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဤအရာအားလုံးမှာ စနစ်၏ မစ်ရှင်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ကြောင်း စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးတိတ်တိတ် သတိပေးလိုက်ရင်း၊ မူဟန် ရှိနေသည့် အိပ်ခန်းတံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းကာ တံခါးကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်တော့သည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် တံခါးပွင့်သွားခဲ့သည်။

အပေါ်အင်္ကျီ ဗလာကျင်းထားသော မူဟန်၏ မြင်ကွင်းထဲသို့ ညဝတ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရွှီရို၏ အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား ကောက်ကြောင်းများ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရွှီရို၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း မူဟန်၏ ကျယ်ပြန့်သော ပခုံးအစုံနှင့် သွယ်လျသော ခါးအချိုးအစားတို့ဖြင့် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ခန္ဓာကိုယ်အလှ တိုက်ရိုက် ထင်ဟပ်သွားခဲ့ရသည်။

နှစ်ဦးစလုံး ခေတ္တမျှ ဆွံ့အမှင်တက်သွားခဲ့ကြပြီးနောက်၊ မူဟန်က ဦးစွာ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည် - "ဟို... အန်တီရွှီ…တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လားဟင်"

ရွှီရို ချက်ချင်းပင် အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာခဲ့ပြီး - "ဪ... မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ အန်တီက မောင်ရင် ဝိုင်နီတွေ အများကြီး သောက်ထားတာဆိုတော့ ခေါင်းမူးတာဖြစ်ဖြစ်၊ နေလို့မကောင်းတာဖြစ်ဖြစ် ရှိမလားလို့ လာမေးတာပါ…အကယ်၍ နေလို့မကောင်းရင် အန်တီ အမူးပြေစေမယ့် စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက် ချက်ပေးမလို့ပါ" ဟု ဆိုသည်။

"ကျွန်တော် နည်းနည်းတော့ ခေါင်းထဲမှာ ရီဝေဝေ ဖြစ်နေပေမဲ့…ခေတ္တမျှ အနားယူလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ အန်တီ့ကို ဒုက္ခမပေးချင်တော့ပါဘူး" မူဟန်က ပြောလိုက်သည်။

ရွှီရိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး စကားအဆက်အစပ်ကို ရှာဖွေရင်းဖြင့် အလျင်အမြန် ထပ်မံပြောဆိုပြန်သည် - "ဒါနဲ့ စကားမစပ်... လေအေးပေးစက် ရဲ့ ရီမုက ကုတင်ဘေးက စားပွဲငယ်ရဲ့ ဘယ်ဘက်အံဆွဲထဲမှာ ရှိတယ်နော်…မောင်ရင် ပူတယ်ဆိုရင် လေအေးပေးစက်ကို ဖွင့်လိုက်ပါ"

"ရာသီဥတုက အဲဒီလောက်အထိ မပူသေးပါဘူး အန်တီ…လေအေးပေးစက် ဖွင့်ဖို့ အချိန်မကျသေးပါဘူး" မူဟန်က ပြုံး၍ ဆိုသည်။

"ညဘက်ကျရင် ရုတ်တရက် ပူလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲကွယ်…အန်တီ ရီမုကို အရင်ဆုံး ရှာပေးထားပါ့မယ်" ရွှီရိုသည် သူမပြောလိုက်သော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားမိသော်လည်း၊ လက်ရှိအချိန်တွင် သူမ၏ ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး ဗလာကျင်းနေသဖြင့် အခြားမည်သည့် စကားလုံးကိုမျှ တွေးတော၍ မရတော့ပေ။

သူမသည် မူဟန်၏ ဘေးမှ ဖြတ်သန်းကာ ကုတင်ဘေးစားပွဲဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး၊ ခါးကို ညွတ်ကိုင်းလိုက်လျက် လေအေးပေးစက် ရီမုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

မူဟန်သည် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်မှနေ၍ အလွန်ပင် စူးစိုက်စွာဖြင့် ကြည့်ရှုနေခဲ့သော်လည်း၊ ရွှီရို နောက်သို့ ပြန်လည်လှည့်လာသည့် အချိန်တွင်မူ သူသည် ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော လူကြီးလူကောင်း ပုံစံသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

"အန်တီ ဒီမှာပဲ တင်ပေးထားခဲ့မယ်နော်" ရွှီရိုက လေအေးပေးစက် ရီမုကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ပေးလိုက်ရင်း ဆိုသည်။

"အင်း..." မူဟန်သည် ကြမ်းပြင်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ရွှီရို၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လုံးဝ လှည့်လည်ကြည့်ရှုခြင်း မရှိပေ။

ဤအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ရွှီရိုက စိတ်ထဲမှနေ၍ စနစ်၏ အသိအမှတ်ပြုချက်မှာ တကယ်ပင် မှန်ကန်လှကြောင်း တွေးတောမိသည်။ မူဟန်သည် တကယ့်လူကြီးလူကောင်းအစစ်အမှန် ဖြစ်ပြီး၊ ဤမျှလောက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မြင်ကွင်းမျိုးကိုပင် စိုးစဉ်းမျှ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခြင်း မရှိပေ။

ချောက်~

သူမ စိတ်ထဲမှ မူဟန့်ကို တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးနေစဉ်အတွင်းမှာပင်…အပြင်ဘက်မှ အိမ်တံခါး ဖွင့်လှစ်လိုက်သည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရွှီရို၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဒိန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

အောက်ထပ်ရှိ အနီးဆုံး ဆေးဆိုင်သို့ သွားရောက်ကာ ဆေးဝယ်ယူရန်အတွက် အနည်းဆုံး ဆယ်မိနစ်ခန့် အချိန်ကြာမြင့်ရမည် ဖြစ်ပါလျက်…သမီးဖြစ်သူ ရွှီပင်းနင်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှလောက် အလျင်အမြန် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာရသနည်း။