အခန်း (၂၃) - မစ္စကျန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါ

မူဟန်သည် ကျန်းရုန်ဖေးကို သူ၏ ကားပေါ်သို့ တွဲကူတင်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ တောင်းဆိုချက်အရ ဆေးရုံဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း မူဟန်အနေဖြင့် ဤမျှအထိ လိမ္မာရေးခြားရှိရှိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးရန် သေချာပေါက် အစီအစဉ်မရှိချေ။ 

သူသည် တမင်သက်သက်ပင် ကားအရှုပ်ဆုံးနှင့် ပိတ်ဆို့မှုအများဆုံး လမ်းကြောင်းများကိုသာ ရွေးချယ်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။ 

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် မီးနီများမိခြင်း၊ ကားများ တစ်ရွေ့ရွေ့သာ သွားနိုင်ခြင်းနှင့် ခေတ္တခဏ ကားပိတ်ဆို့ခြင်းများကို ကြုံတွေ့နေရသဖြင့် သူတို့၏ ခရီးစဉ်မှာ အလွန်တရာ နှေးကွေးနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကားမှာ နောက်ထပ် မီးနီတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပြန်သဖြင့် ရပ်တန့်ကာ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ရပြန်သည်။

"ရေ... ရေရှိသေးလား" ကျန်းရုန်ဖေးက အသက်ရှူသံပြင်းပြင်းဖြင့် မူဟန့်ကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"ကားထဲမှာ ရေသန့်သုံးပုလင်းပဲ ရှိတာ…မင်း အကုန်သောက်လိုက်ပြီလေ" မူဟန်က ကျန်းရုန်ဖေးဘက်သို့ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်နှာနှင့် လည်ပင်းတစုံလုံးမှာ ရဲရဲနီနေခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းကြီးများမှာလည်း ရေဝိုင်းနေကာ အလွန်တရာ ဆွဲဆောင်မှုရှိပြီး ညှို့ယူနိုင်စွမ်း ရှိနေခဲ့သည်။

"ရေသောက်တာက မင်းရဲ့ ရောဂါလက္ခဏာတွေကို သက်သာစေနိုင်တယ်ဆိုပေမယ့်…ဒီအတိုင်းကြီး ဆက်တိုက် သောက်နေလို့တော့ မဖြစ်ဘူးလေ" မူဟန်က ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းရုန်ဖေးကိုယ်တိုင်လည်း ၎င်းကို နားလည်ထားပါသည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ရေအမြောက်အမြား သောက်ခဲ့သော်လည်း ရေငတ်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထင်ရှားလှသည်မှာ ဤအခြေအနေက ရေသောက်ရုံနှင့် ဖြေရှင်းနိုင်မည့် ကိစ္စမဟုတ်ချေ။

"ဆေးရုံရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်တောင် လိုသေးလဲ" ကျန်းရုန်ဖေး၏ လေသံထဲတွင် ပူရှိန်းရှိန်း အပူလှိုင်းတစ်ခု ပါရှိနေခဲ့သည်။

"ဒီအရှိန်နဲ့ဆိုရင်တော့ အနည်းဆုံး တစ်နာရီလောက် ထပ်ကြာဦးမယ်" မူဟန်က ကျန်းရုန်ဖေး၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း... မင်း ငါ့ကို အဲဒီလိုမျိုး စိုက်မကြည့်ပါနဲ့လား" မူဟန်၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံမိလိုက်သည့်အခါ ကျန်းရုန်ဖေး သူမ၏ နှလုံးခုန်သံများ ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့ရပြီး…သူ့အပေါ်သို့ အတင်းခုန်အုပ်ပစ်ချင်စိတ်ပင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"ကောင်းပါပြီ... ငါ မကြည့်တော့ဘူး" မူဟန် ခေါင်းကို ရှေ့သို့ ပြန်လည်လွှဲလိုက်သည်။ မီးစိမ်းပြသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူသည် လီဗာ ကို အသာအယာနင်း၍ ကားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှေ့သို့ မောင်းနှင်လိုက်တော့သည်။

လမ်းပေါ်တွင် ကားများလွန်းလှသဖြင့် ဘယ်လိုမှ အရှိန်မြှင့်၍မရချေ။ ကျန်းရုန်ဖေးတစ်ယောက် ပျာယာခတ်ကာ အသည်းအသန် ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။ သူမအနေဖြင့် မိမိ၏ ဆင်ခြင်တုံတရားများ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားနေရသဖြင့် ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိရန် စောင့်ဆိုင်းနေပါက အချိန်မီတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။ 

သူမတွင် အသိစိတ်လေး တစ်ချက် ကျန်ရှိနေသေးစဉ်မှာပင် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ အင်တာနက်ပေါ်တွင် ရှာဖွေကြည့်လိုက်သည်။

ရှာဖွေမှုရလဒ်များက ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်း ရောဂါလက္ခဏာများကို ဖြေရှင်းရန်အတွက် အထိရောက်ဆုံးသော နည်းလမ်းမှာ သေချာပေါက် "အမျိုးသားတစ်ဦး" သာ ဖြစ်သည်။ 

ဒုတိယအကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာမူ မိမိကိုယ်ကိုယ် ရေအေး သို့မဟုတ် ရေခဲရေထဲတွင် လုံးဝ စိမ်ထားခြင်းဖြင့် စိတ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သည် သို့သော် ဤနည်းလမ်းက လုံးဝ အာမခံချက်ရှိသည်တော့ မဟုတ်ချေ။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ကျန်းရုန်ဖေး၌ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ချေ။ သူမ နေထိုင်ရာ နေရာနှင့် ဤနေရာမှာ အလွန် နီးကပ်လှသည်။ 

ကျန်းရုန်ဖေးသည် မူဟန့်ကို အနီးအနားရှိ "တာ့လင်ဗီလာ" ဟု ခေါ်သော အဆင့်မြင့် လူနေအိမ်ရာဝင်းဆီသို့ မောင်းနှင်ရန် လမ်းညွှန်လိုက်တော့သည်။ တာ့လင်ဗီလာတွင် မြင့်မားလှသော တိုက်မြင့်ကြီး လေးလုံးရှိပြီး၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ စတုရန်းမီတာ နှစ်ရာကျော် ကျယ်ဝန်းလှသော ဇိမ်ခံတိုက်ခန်းကျယ် များ ဖြစ်ကြသည်။

မူဟန်သည် ကားကို တာ့လင်ဗီလာရှိ တိုက်မြင့်ကြီးတစ်ခု၏ ပင်မဝင်ပေါက်အရှေ့သို့ မောင်းနှင်ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ကျန်းရုန်ဖေးသည် ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ဖြုတ်လိုက်ပြီး ကားအောက်သို့ ဆင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ ပျော့ခွေနေပြီး အားအင်မရှိကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

"ငါ့မှာ အားမရှိတော့ဘူး... မင်း ငါ့ကို အိမ်ထဲအထိ လိုက်တွဲပေးလို့ ရမလား" ကျန်းရုန်ဖေးက မူဟန့်ကို အကူအညီတောင်းခံသည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့" မူဟန်သည် ကျန်းရုန်ဖေးကို ကားပေါ်မှ တွဲကူချပေးလိုက်ပြီး… တိုက်၏ ဧည့်ခန်းမကြီးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ဓာတ်လှေကားဖြင့် ဆဋ္ဌမထပ် (၆ ထပ်) ဆီသို့ တက်လှမ်းခဲ့သည်။ ကျန်းရုန်ဖေး၏ တိုက်ခန်းမှာ ဤအလွှာတွင် ရှိသည်။

တံခါးကို ဖွင့်ပြီးနောက် ကျန်းရုန်ဖေးသည် မူဟန်၏ တွဲဖက်မှုကို အားပြုကာ ရေချိုးခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူမသည် ရေပန်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ရေချိုးကန် အတွင်း၌ ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။

အေးစက်လှသော ရေစက်များ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြာကျလာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းရုန်ဖေး၏ လှပသော မျက်ဝန်းကြီးများ ခေတ္တမျှ ကြည်လင်သွားခဲ့သော်လည်း၊ မကြာမီမှာပင် ပြန်လည်၍ ဝေဝါးသွားခဲ့ပြန်သည်။ 

ရာသီဥတု အပူချိန်က မမြင့်မားလှဘဲ ၂၀ ဒီဂရီဆဲလ်စီးယပ်စ်ခန့်သာ ရှိသည်။ ကျန်းရုန်ဖေးသည် ရိုးရှင်းပြီး ပွပွယောင်းယောင်းရှိသော အစိမ်းနုရောင် ဂါဝန်တစ်ထည်ကို ဝတ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရေစိုသွားပြီးနောက်တွင်မူ ထိုအဝတ်စများက သူမ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ကပ်တွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ပြည့်စုံလှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို ပိုမို၍ ပေါ်လွင်သွားစေတော့သည်။

မူဟန်သည် ကျန်းရုန်ဖေး၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ မိမိကို ကြည့်မနေကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်တွင်မူ၊ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အလှကို အထက်အောက် စကန်ဖတ်သကဲ့သို့ တစိမ့်စိမ့် ကြည့်ရှုလိုက်မိရာ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ရေငတ်သလိုမျိုး ခံစားလိုက်ရသည်။ 

သို့သော် မူဟန် ဆက်လက်၍ မကြည့်ရသေးမီမှာပင် ကျန်းရုန်ဖေး၏ ရီဝေနေသော အကြည့်များက သူ့ထံသို့ ရုတ်တရက် လှည့်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ ရေခဲတုံးတွေ ရှိတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး အဲဒါတွေအားလုံးကို ယူပေးပါလား" ကျန်းရုန်ဖေး၏ လေသံမှာ အလွန်တရာ နူးညံ့တိုးညှင်းနေခဲ့သည်။

"ပြဿနာမရှိဘူး"

မူဟန် ခေတ္တမျှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ ရေခဲသေတ္တာထဲမှ ရေခဲခွက်အပြည့်ပါသော ရေခဲတုံး ဗန်းအချို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ကျန်းရုန်ဖေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ 

ကျန်းရုန်ဖေး ၎င်းတို့ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ရေခဲတုံးများကို တစ်ခုချင်းစီ ထုတ်မနေတော့ဘဲ၊ ရေခဲဗန်းများအပါအဝင် ရေချိုးကန်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ချလိုက်တော့သည်။ သို့သော် ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းက ရေ၏ အပူချိန်ကို အများကြီး လျော့ကျမသွားစေခဲ့ချေ။

ကျန်းရုန်ဖေးသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ရေထဲတွင် နှစ်မြှုပ်ထားရင်း စိတ်ကို အသည်းအသန် တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်သော်လည်း ဘယ်လိုမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ရေချိုးကန်ထဲမှ ခြေလှမ်းထွက်လာခဲ့ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မူဟန့်ထံသို့ တဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တော့သည်။

မူဟန်သည် ဟန်ဆောင်သည့်အနေဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် နံရံထောင့်သို့ ကပ်သွားခဲ့ပြီး နောက်ထပ် ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတော့ချေ။

"မစ္စကျန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး စိတ်အေးအေးထားပါဦး ငါ မင်းအတွက် လူနာတင်ကား ခေါ်ပေးပါမယ်" မူဟန်သည် အနည်းငယ် ပျာယာခတ်သွားသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ နံပါတ်နှိပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဤအချိန်တွင် ကျန်းရုန်ဖေး ဘယ်ကနေ အားအင်တွေ ရောက်ရှိလာမှန်းမသိဘဲ၊ မူဟန်၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်း၍ ဖမ်းဆွဲလိုက်ကာ သူ၏ ဖုန်းကို လုယူပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ... ကျန်းရုန်ဖေး၏ မျက်နှာလေးမှာ မူဟန်၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကြီးမားနီးကပ်လာခဲ့တော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်...။

ယွင်တင့်အိမ်ယာ ရှိ ဗီလာတစ်ခုအတွင်း၌ ရှောင်ပေ့နှင့် သူ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ ကျန်းမင်တို့သည် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း ကျန်းရုန်ဖေး ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

လက်ဖက်ရည် တစ်ဝက်ခန့် သောက်ပြီးနောက် ကျန်းမင်က ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည် "မင်းနဲ့ ဖေးဖေးအကြား အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ…တစ်စုံတစ်ခု တိုးတက်မှု ရှိရဲ့လား"

"အရင်အတိုင်းပါပဲ… လူစိမ်းတွေလိုပါပဲ.. ကျွန်တော်တို့ အချင်းချင်း တွေ့ရခဲပါတယ်" ရှောင်ပေ့က ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ကျန်းမင် ဤစကားကို ကြားရသောအခါ သက်ပြင်းအသာအယာ ချလိုက်မိသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူသည် ကျန်းရုန်ဖေးကို အသည်းအသန် ရောဂါဖြစ်နေသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် လိမ်ညာကာ ဤအိမ်ထောင်ရေးထဲသို့ သွတ်သွင်းခဲ့မိခြင်းအပေါ် အနည်းငယ် နောင်တရမိသည်။ 

သို့သော်လည်း အခြေအနေများမှာ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သူသည် ဤအတိုင်းသာ ဆက်လက်၍ ဟန်ဆောင်နေရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"ဖေးဖေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက စကားနားထောင်တတ်တဲ့ ကောင်မလေးပါ။ မင်းဘက်က ပိုပြီး ကြိုးစားပေးပါ၊ စိတ်ရှည်ပေးပါ… တစ်နေ့နေ့မှာ သူမရဲ့ နှလုံးသားကို အပိုင်ရနိုင်မှာပါ" ကျန်းမင်က ဆိုလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က မကြိုးစားချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး… ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ဖုန်းခေါ်ရင်တောင် သူမက မကိုင်ဘူးလေ" ရှောင်ပေ့က ညည်းတွားလိုက်သည်။

ကျန်းမင် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မေးမြန်းလိုက်သည် "မင်း ပြည်တွင်းကို ပြန်လာတာလည်း အတော်ကြာပြီပဲ။ အခုတလော ဘာတွေလုပ်နေလဲ"

ရှောင်ပေ့၏ နှလုံးသားလေး ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည် "ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မလုပ်ပါဘူးဗျာ... လက်ဖက်ရည်သောက်တယ်… စာဖတ်တယ်၊ ပြီးတော့... ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား အားကစားလုပ်တယ်"

"မင်း အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားတာ ရှိလား" ကျန်းမင်က မေးလိုက်သည်။

"အလုပ်လုပ်ဖို့ ဟုတ်လား အဖေ ပြောချင်တာက..." ရှောင်ပေ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် နားလည်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်းသာ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် ငါ ကုမ္ပဏီမှာ မင်းအတွက် ရာထူးတစ်ခု စီစဉ်ပေးလို့ရတယ်။ ဤနည်းဖြင့် မင်းနဲ့ ဖေးဖေးတို့က အလုပ်ခွင်တစ်ခုတည်းမှာ အတူတူ အလုပ်လုပ်ရမှာဖြစ်လို့…သူမကို မတွေ့ရမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" ကျန်းမင်က ဆိုလိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့... ကျွန်တော် လုပ်ချင်တာပေါ့…ဒါပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အရည်အချင်းက အကန့်အသတ် ရှိတော့…အလုပ်က သိပ်ပြီး ခက်ခဲနေရင် ကျွန်တော် မလုပ်နိုင်မှာ စိုးရိမ်မိတယ်" ရှောင်ပေ့သည် သဘာဝအတိုင်းပင် ကျန်းရုန်ဖေးနှင့် နီးစပ်ချင်နေခဲ့သည်…သို့သော် အလုပ်များလွန်းသဖြင့် မိမိ၏ လွတ်လပ်သော အချိန်များ ပျောက်ဆုံးသွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

"အဲဒါကို စိုးရိမ်မနေပါနဲ့…ငါ မင်းအတွက် သက်သောင့်သက်သာရှိတဲ့ ရာထူးတစ်ခုပဲ စီစဉ်ပေးမှာပါ" ကျန်းမင်က ဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းလိုက်တာ" ရှောင်ပေ့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်တော့သည်။

ကျန်းမင် အချိန်ကို စစ်ဆေးလိုက်ရာ "ည ၁၀ နာရီကျော်သွားပြီပဲ။ ဖေးဖေး ဘာဖြစ်လို့ အခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲမသိဘူး" သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာသဖြင့် သူ၏ သမီးဖြစ်သူ ကျန်းရုန်ဖေး၏ ဖုန်းနံပါတ်သို့ ထပ်မံ၍ ခေါ်ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

ကျန်းရုန်ဖေး၏ တိုက်ခန်းအတွင်း၌မူ...။

တံခါးဝတွင် ထားရှိခဲ့သော အိတ်အတွင်းမှ ဖုန်းတုန်ခါသံ နှင့်အတူ အုန်းအုန်း... အုန်းအုန်း ဟု မြည်ဟည်းသံ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ အကြာကြီး မြည်နေခဲ့သော်လည်း လာရောက်ကိုင်မည့်သူ မရှိခဲ့ချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်... အိပ်ခန်းရှိရာ ဘက်ဆီမှ တံခါးချပ်ကို ဖြတ်ကျော်၍ ထူးဆန်းသော အသံအချို့ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ ထိုအသံများမှာ ကျန်းရုန်ဖေး၏ အသံဖြစ်ကြောင်း အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ခွဲခြားသိရှိနိုင်လှသည်။

"အခုထိ မကိုင်သေးဘူးပဲ"

ကျန်းမင်သည် ဖုန်းမြည်သံ ပြီးဆုံးသွားသည်အထိ နားထောင်လိုက်ပြီးနောက်… ဖုန်းကို နားရွက်မှ ခွာလိုက်ရင်း မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

ရှောင်ပေ့ကမူ ကျန်းရုန်ဖေးအတွက် အလွန်အကျွံ စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ စိတ်အေးလက်အေး ရှိစေရန်အတွက် သန့်စင်ခန်းသွားမည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ထွက်လာခဲ့ပြီးနောက် လင်းရော့ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုကာ အခြေအနေကို မေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။