အခန်း 98 - ကြယ်တစ်ပွင့် ကံကြမ္မာအဆင့်

ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ အင်အားစုများသည် မှောင်မည်းနေသော ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာကြသည်။ ပိုင်ဇီဟန်၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသော သူတို့ကြောင့် ကောင်းကင်ထက်တွင် စွမ်းအင်များ တဖျတ်ဖျတ်မြည်ဟည်းနေပြီး မေမျိုးနွယ်စု၏ ဝင်းအတွင်းသို့ ဦးတည်လာခဲ့ကြသည်။

မေဟွာမြို့တော်၏ လမ်းမများမှာ ခြောက်ကပ်တိတ်ဆိတ်နေပြီး မြို့သူမြို့သားများသည် တံခါးများကို ပိတ်ကာ ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ နာမည်ကျော် ပိုင်မျိုးနွယ်စု သခင်လေး သူတို့ခေါင်းပေါ်မှ ဖြတ်သန်းသွားချိန်တွင် လူတိုင်း ကြောက်လန့်တုန်ရီနေကြသည်။

မေရုလန်မှာမူ လူအုပ်၏ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ မခိုင်ချင်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေသည်။ သူမ၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်၍ မရနိုင် ဖြစ်နေသည်။ သူမ၏ ကျောပြင်ကို ဓားတစ်စင်းဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသော ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စူးရှသော အကြည့်ကို ယခုတိုင် အာရုံထဲတွင် ခံစားနေရဆဲပင်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။ သူမ၏ လောဘကြောင့် လူတိုင်းကို ပျက်စီးခြင်းသို့ တွန်းပို့လိုက်မိပြီဖြစ်သည်။

မေမျိုးနွယ်စု၏ တံခါးမကြီး ပွင့်သွားသောအခါ အကြီးအကဲများ၊ စီမံခန့်ခွဲသူများနှင့် တပည့်များမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ တန်းစီစောင့်ကြိုနေကြသည်။ မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြချေ။ ပိုင်ဇီဟန်က ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်လျက် ထုံးစံအတိုင်း မထီမဲ့မြင် အပြုံးဖြင့် သူတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ခမ်းနားလှပါတယ်ဆိုတဲ့ မေမျိုးနွယ်စုပေါ့..." သူက လှောင်ပြောင်သလို မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ပိုင်မျိုးနွယ်စုနှင့် ယှဉ်လျှင် မေမျိုးနွယ်စုမှာ နှိုင်းယှဉ်၍ပင် မရနိုင်ပေ။ ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ မြင့်မားလှသော နန်းတော်ကြီးများနှင့် ယှဉ်ပါက သူတို့၏ အိမ်ဂေဟာများမှာ တဲစုတ်လေးများကဲ့သို့ပင်။

"နည်းနည်းတော့ စိတ်ပျက်စရာပဲ၊ မင်းတို့ရော မထင်ဘူးလား?"

မေမျိုးနွယ်စုမှ မည်သူမျှ ပြန်မပြောဝံ့ကြချေ။ သူတို့ အနှိမ်ခံနေရသည်ကို သိသော်လည်း မည်သူမျှ မတုံ့ပြန်ရဲကြပါ။ အမှန်တကယ်ပင် ကွာခြားလွန်းလှသဖြင့် ယင်းကို အနှိမ်ခံရသည်ဟုပင် ခေါ်၍ရမည်လား မသေချာပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူတို့သည် မေမျိုးနွယ်စု၏ ခန်းမဆောင်ကြီးဆီသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြသည်။

ကော်ဇောနီများ ခင်းကျင်းထားပြီး ရွှေရောင် အမွှေးတိုင်အိုးများမှ အမွှေးနံ့သာများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အစေခံများသည် လေအဟုန်ကဲ့သို့ မြန်ဆန်စွာ လှုပ်ရှားရင်း ဝိညာဉ်သစ်သီးများ၊ ရှားပါးလက်ဖက်ရည်များနှင့် တောက်ပနေသော ဝတ်ရည်များ ထည့်ထားသည့် ဖန်ခွက်များကို တည်ခင်းကြသည်။ ယင်းတို့မှာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဏ္ဍာတိုက်မှ ထုတ်ယူထားသော အကောင်းဆုံး အရာများဖြစ်သည်။

ထိပ်တန်းအဆင့် ဝိညာဉ်မက်မွန်သီးများ၊ တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းစပျစ်သီးများနှင့် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် သက်တမ်းရှိသော သစ်ရွက်များဖြင့် ဖျော်စပ်ထားသည့် ရွှေမြူနှင်းလက်ဖက်ရည် တို့ ဖြစ်သည်။ ဧည့်သည်အများစုအတွက်မူ ဤသည်မှာ ဘုရင့်ဧည့်ခံပွဲကဲ့သို့ပင်။ သို့သော် ပိုင်မျိုးနွယ်စုအတွက်မူ... ယင်းမှာ ပုံမှန်အဆင့်ထက်ပင် အနည်းငယ် နိမ့်ကျနေသေးသည်။

ပိုင်မျိုးနွယ်စုတွင် ရှိသည်များနှင့် ယှဉ်ပါက ဤအရာများသည် ပုံမှန် သို့မဟုတ် အောက်ခြေအဆင့်သာ ရှိသည်။ မေမျိုးနွယ်စုကဲ့သို့သော မျိုးနွယ်စုငယ်လေးထံမှ ထူးထူးခြားခြား ဘာကိုမျှ သူတို့ မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြပေ။

ပိုင်ဇီဟန်သည် ခန်းမဆောင်၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ခြေတစ်ဖက်ကို ပျင်းရိစွာ ချိတ်ထိုင်ရင်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မသောက်ဘဲ လှည့်ပတ်ဆော့ကစားနေသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်ရှိ အပြုံးမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာမူ အသက်ရှူကျပ်မတတ် ဖိအားများ ရှိနေသည်။

မေမျိုးနွယ်စု၏ တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများအားလုံးသည် တန်းစီလျက် တောင့်တောင့်ကြီး ရပ်နေကြသည်။ သူတို့အားလုံးကို အပြည့်အဝ အရိုအသေပေးရန် ညွှန်ကြားထားသည်။ ခေါင်းငုံ့ထားရန်၊ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုရန်နှင့် မမေးဘဲ စကားမပြောရန် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ထိုအမိန့်များကို တိတိကျကျ လိုက်နာနေကြသည်။ စောစောက ဒေါသထွက်နေခဲ့ကြသော သွေးကြွနေသူများပင် ယခုအခါတွင် ခေါင်းငုံ့ထားကြသည်။ အိပ်ပျော်နေသော ကျားကို မည်သူမျှ မနှိုးရဲကြချေ။

ခန်းမ၏ အဆုံးတွင် မေယွင်ဟယ်ကိုယ်တိုင် ပိုင်ဇီဟန်၏ ဘေးတွင် ရပ်လျက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးနေသည်။ သူသည် လေးစားရသော မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးထက် အစေခံတစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေသည်။

"နိမ့်ကျတဲ့ ဧည့်ခံမှုအတွက် ခွင့်လွှတ်ပေးပါ သခင်လေးပိုင်" ဟု သူက ဆိုသည်။ "ဒါတွေက ကျွန်တော်တို့ မျိုးနွယ်စုက ပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံးအရာတွေပါပဲ။"

ပိုင်ဇီဟန်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး "အိုး... ဒါက အကောင်းဆုံးလား?" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ" မေယွင်ဟယ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ ဒါဟာ—"

"ရပြီ၊ ရပြီ!" ပိုင်ဇီဟန်က လက်ဝေ့ယမ်းကာ စကားဖြတ်လိုက်သည်။ သူက ကျောက်စိမ်းစပျစ်သီးတစ်လုံးကို ပါးစပ်ထဲထည့်ကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးလိုက်ရင်း "လုံးဝ အမှိုက်တော့ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။

မေယွင်ဟယ်က ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "သခင်လေးရဲ့ ဂရုဏာတော်ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဂုဏ်ယူရပါတယ်!"

မေမျိုးနွယ်စုသည် သူတို့ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ထုတ်သုံးနေသော်လည်း သူဌေးကြီးများကို ဧည့်ခံနေရသည့် သူတောင်းစားနှင့် တူနေဆဲပင်။ သို့သော် မေယွင်ဟယ်က နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် နောက်ထပ် စားဖွယ်စုံများကို လာပို့ရန် အမိန့်ပေးသည်၊ နောက်ခံတွင် စောင်းသံညင်းညင်းလေးများ တီးခတ်စေသည်၊ ထို့ပြင် "တောင်းပန်သည့် အမှတ်တရ" အဖြစ် မျိုးနွယ်စု၏ ရတနာအချို့ကိုပင် ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ရင်းနှီးသော သံတမန်ရေးရာ ခရီးစဉ်တစ်ခုအလား သူက ပြုံးရွှင်စွာ ဆောင်ရွက်နေသည်။

သို့သော် လူတိုင်းက အမှန်တရားကို သိကြသည်။ ဤသည်မှာ ဧည့်ဝတ်ပြုခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်သန်နိုင်ရေးအတွက် ရုန်းကန်နေရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဇီဟန်ရှေ့သို့ နောက်ထပ် ဝိညာဉ်သစ်သီးတစ်ပန်းကန် ချလိုက်သည့်အချိန်တွင် ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်မှုကို အသံတစ်ခုက ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

"ငါ့ကိုလွှတ်စမ်း!"

မေမျိုးနွယ်စု ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်မှ ဒေါသထွက်နေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျေးဇူးပြုပြီး မဝင်ပါနဲ့!"

"မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မဝင်ဖို့ အမိန့်ထုတ်ထားပါတယ်!"

မေမျိုးနွယ်စု၏ အစောင့်များက ထိုသူကို တားဆီးရန် ကြိုးစားနေပုံရသော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ချေ။

*ဘုန်း!*

ခမ်းနားလှသော တံခါးမကြီးမှာ ဝုန်းကနဲ ပွင့်ထွက်သွားပြီး တံခါးဘောင်ရှိ လက်ရာမြောက်သော ပန်းပုများမှာပင် အက်ကွဲသွားသည်။ ပြင်းထန်သော လေပြင်းတစ်ခုက ခန်းမအတွင်းသို့ တိုးဝင်လာပြီး အမွှေးတိုင်မီးခိုးများကို လွင့်စင်စေကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို တုန်ခါသွားစေသည်။

[ကောင်းကင်ဘုံ၏ ရွေးချယ်ခံ တစ်ဦးအား တွေ့ရှိသည်!]

စနစ်၏ အသိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ပိုင်ဇီဟန်အား ကောင်းကင်ရွေးချယ်ခံတစ်ဦး ရှိနေကြောင်း သတိပေးလိုက်သည်။ သူသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိသလို အံ့ဩသွားသည့် ပုံလည်း မပေါ်ပေ။ ပြောရလျှင် သူက စိတ်ဝင်တစားပင် ဖြစ်နေပုံရသည်။

သူ၏ နီမြန်းသော မျက်ဝန်းများက တံခါးဝဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ပျင်းရိသော အပြုံးအောက်တွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"...အခုမှပဲ နည်းနည်း ကြည့်လို့ကောင်းလာပြီ။"

ယခင်ကဆိုလျှင် သူသည် ဇာတ်လိုက်တစ်ဦးနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ရမည်ကို စိုးရိမ်မိကောင်း မိပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ယခုမူ မဟုတ်တော့ပေ။ သူသည် အကြီးအကဲများကို ခေါ်ဆောင်လာခြင်းမှာ မေမျိုးနွယ်စု ပျက်စီးခြင်းကို ကြည့်ရှုရန်သာမက ကဲ့စားချေရန် ပြန်လာနိုင်သည့် ကောင်းကင်ဘုံရွေးချယ်ခံများကို ဖမ်းဆီးရန်အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်က မှန်ကန်သွားပုံရသည်။ မေမျိုးနွယ်စုကဲ့သို့သော မျိုးနွယ်စုငယ်လေးတွင်ပင် တစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့ချေပြီ။

[ဆန်းစစ်နေသည်...]

********************

နာမည် - မိုယီချန်

အသက် - ၁၈ နှစ်

ကံကြမ္မာအဆင့် - ★ (ကြယ်တစ်ပွင့်) ကျင့်စဉ်အဆင့် - ရွှေရောင်ဝိညာဉ်အမြုတေအဆင့် (အစောပိုင်း)

ကံကြမ္မာ - မိုယီချန်သည် မသိနားမလည်နိုင်သော ဓားတစ်စင်းကို ရရှိထားသည်။ ယင်းသည် ပိုင်ရှင်နှင့်အတူ အဆင့်တက်နိုင်သော နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သင့်တော်သော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ ရှာဖွေတွေ့ရှိပါက ယင်းတို့ကို စုပ်ယူပြီး နောက်ထပ်အဆင့်သို့ တိုးတက်နိုင်သည်။ ၎င်း၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အကန့်အသတ်မရှိပေ။ ထိုဓားမှတစ်ဆင့် သူ၏ ဓားပညာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိုးတက်လာပြီး မိမိထက် အဆင့်မြင့်သော ပြိုင်ဘက်များကိုပင် နှိမ်နင်းနိုင်သည်။ ဓားသည် ဆက်လက် အဆင့်တက်နေသရွေ့ သူသည်လည်း ဆက်လက် တိုးတက်နေပေလိမ့်မည်။ ********************

ပိုင်ဇီဟန်၏ လည်ချောင်းထဲမှ တိုးညင်းသော ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဇာတ်လိုက်မှာ ကောင်းကင်ရွေးချယ်ခံများထဲတွင် အားအနည်းဆုံးဖြစ်ပုံရသည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အားသာချက်မှာ စွမ်းအားကြီးသော လက်နက်တစ်ခုဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ကြယ်တစ်ပွင့် ကံကြမ္မာအဆင့်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှသည်။ ထိုဓားကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင် သူသည် သာမန် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထက် မပိုပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ကောင်းကင်ဘုံက သူ့ကို ကြယ်တစ်ပွင့်သာ ပေးထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်... ပိုင်ဇီဟန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ ထိုလူမှာ မေမျိုးနွယ်စုမှ မဟုတ်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် သူက ဘာကြောင့် ဒီကို ရောက်နေရတာလဲ? အကြောင်းပြချက်က ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤအရာမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာပြီဖြစ်သည်။

ပိုင်မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ခုခံသည့် အနေအထားသို့ သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲလိုက်ကြသော်လည်း အမိန့်ကို စောင့်ဆိုင်းရင်း ငြိမ်သက်နေကြသည်။

ဖုန်မှုန့်များကြားမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ အရပ်ရှည်ပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိကာ ရွှေရောင်ဝိညာဉ်အမြုတေအဆင့်သာ ရှိသေးသော်လည်း ခန်းမအတွင်းရှိ ဖိအားပေးနေသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများကို ဂရုမစိုက်သည့် ပုံပင်။ ငွေရောင်အပ်ချည်များဖြင့် ပန်းထိုးထားသော အနက်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ထိုလူသစ်သည် သူ၏ အစွမ်းအစကို သူကိုယ်တိုင် ကောင်းစွာ သိရှိသည့် ပုံစံမျိုးဖြင့် ခပ်တည်တည် လျှောက်လှမ်းလာသည်။

သူ၏ ခါးတွင် ဓားတစ်စင်း ချိတ်ဆွဲထားပြီး ထိုဓားမှ ဓားအရှိန်အဝါများ တဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည့် ခြေလှမ်းတိုင်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကို ဖိသိပ်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

မေယွင်ဟယ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"မင်း! မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ?!"

သူသည် ဘေးဒုက္ခကြီးကို ငြိမ်းအေးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ပြီဟု ထင်မှတ်ထားချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကြောင့် ပျက်စီးရတော့မည်ကို စိုးရိမ်သွားသည်။ ထိုသူမှာ မေမျိုးနွယ်စု၏ ကျေးဇူးရှင်ဖြစ်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင်မူ သူက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

မိုယီချန်က ပြန်မဖြေပေ။ သူသည် ကော်ဇောပေါ်တွင် တည့်တည့်လျှောက်လာပြီး ပိုင်မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲများ၏ အကြည့်များကို လျစ်လျူရှုကာ ပိုင်ဇီဟန်၏ ထိုင်ခုံနှင့် ပေအနည်းငယ်အကွာတွင် ရပ်လိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ အကြည့်များ ဆုံသွားကြသည်။ ပိုင်ဇီဟန်က ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်ပြီး မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်ကာ "မင်းက သတ္တိတော်တော်ရှိတာပဲ" ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "မင်းလောက် သေမင်းကို ရှာနေတဲ့လူမျိုး တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး!"

မိုယီချန်က တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာသည်။

"ဟွန့်! ဒါဆိုရင် ငါက သာမန်လူတော့ မဟုတ်ဘူးပေါ့။"

ထိုစကားလုံးများသည် ကျယ်လောင်ခြင်း မရှိသော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမအတွင်း မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟည်းသွားသည်။

ပိုင်ဇီဟန်၏ အပြုံးမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး "အေး... ငါလည်း အဲဒါကို ပြောမလို့ပဲ!" ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။