အခန်း ၈၆ - အမှုပိတ်လိုက်ပြီ!

ရှန်လျန် ခဏတာ တောင့်တင်းသွားသည်။

ထို့နောက် သူ ရယ်မောလိုက်သည်။

မဟုတ်ဘူး... သူ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

စီရင်ရေးခန်းမတစ်ခုလုံး ဟိန်းထွက်သွားသည့် အက်ကွဲရှရှ ရူးသွပ်သံကြောင့် အပြင်စည်းတပည့်အချို့ပင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

"ဟားဟားဟား! မင်းတို့အားလုံး ရူးနေကြတာပဲ! ခင်ဗျား... ခင်ဗျား အိုကြီးအိုမ အဘိုးကြီး! ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဘာပြောနေလဲရော ကြားရဲ့လား!?"

သူ့လက်မောင်းပြတ်နေသော နေရာမှ သွေးများ စီးကျနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို ဖမ်းချုပ်ထားသည့် တပည့်များကြားမှ အတင်းရုန်းကန်နေတော့သည်။

"ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်တော့မလို့လား!? ဒီအတိုင်းကြီးလား!? သူက ခင်ဗျားရဲ့ အမွေခံဖြစ်နေလို့လား!?"

သူသည် ဒေါသကြောင့် ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များထွက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးလိုက်ပြီး သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသည်။

"ကောင်းပြီ! ကောင်းပြီလေ! သူလုပ်ချင်တာမှန်သမျှ လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်ကြ! သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုတွေကို နှိပ်စက်ခွင့်ပေးလိုက်၊ နေရာတကာမှာ ရန်သူတွေ လိုက်ရှာခွင့်ပေးလိုက်၊ ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်တွေကို ပြင်ပလူတွေကို သင်ပေးခွင့်ပေးလိုက်ဦး! အဲဒါတွေက ခင်ဗျားတို့လို မျက်စိကန်းနေတဲ့ အကောင်တွေကို ဘယ်ဆီခေါ်သွားမလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့၊ မိုက်မဲတဲ့ အကောင်တွေ!"

သူ့ကို ထိန်းထားသည့် တပည့်များက ငြိမ်အောင်လုပ်သော်လည်း သူက အတင်းရုန်းကန်နေပြီး အကြီးအကဲချုပ် ပိုင်ရန်ကို နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"သူက ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အနာဂတ်လို့ ခင်ဗျားတို့ ထင်နေတာလား!? သူကလား!? ခင်ဗျားတို့အားလုံး လူအတွေပဲ! ဒီအရူးကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ပေးထားရင် ပိုင်မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး ပြာဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!"

နာကြည်းမှုများကြောင့် သူ၏အသံမှာ စူးရှအက်ကွဲနေသည်။

"အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါ ရှိနေဦးမှာ! မင်းတို့အားလုံးရဲ့ သင်္ချိုင်းပေါ်မှာ ငါ ရယ်မောနေမှာ! အားလုံးရဲ့ သင်္ချိုင်းပေါ်မှာ!"

"သူ့ကို ဆွဲထုတ်သွားကြ" ဟု ထျန်းယွီဟန်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ရှန်လျန်ကြောင့် အကြီးအကဲချုပ် ပိုင်ရန်ကို ဒေါသထွက်သွားစေရန် မလိုလားပေ။ အကြီးအကဲချုပ် တကယ် ဒေါသထွက်လာလျှင် ဘာတွေဖြစ်ကုန်မည်ကို မည်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

ရောက်ရှိနေသော အကြီးအကဲအားလုံး ဝိုင်းကူလျှင်ပင် သူ့ကို တားဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ နောက်မကျခင် ရန်စနေသောသူကို အမြန်ဖယ်ထုတ်လိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။

"သူ့ကိုယ်သူ ဒီထက်ပိုပြီး အရှက်မကွဲခင်မှာပဲ။"

တပည့်များက မဆိုင်းမတွပင် ရှန်လျန်ကို အော်ဟစ်နေရင်းမှ အတင်းဆွဲခေါ်သွားကြသည်။

သူသည် ရုန်းကန်နေဆဲဖြစ်ပြီး ကျိန်ဆဲသံများ၊ ရန်တုံ့ပြန်မည့်အကြောင်းများကို တတွတ်တွတ် ပြောနေသော်လည်း အမှိုက်အိတ်တစ်ခုလို စီရင်ရေးခန်းမအပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံရချိန်တွင် သူ၏အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

တိတ်ဆိတ်မှုက တစ်ဖန် ပြန်လည်စိုးမိုးလာသည်။

ဂိုဏ်းချုပ်က ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာသည်။

သူ့ကြည့်ရသည်မှာ... ပင်ပန်းနေပုံရသည်။

သူသည် နှာတံကို လက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ညှစ်လိုက်ပြီး ရှန်လျန်၏ အော်ဟစ်သံထက်ပင် ပိုမိုကျယ်လောင်သည်ဟု ထင်ရသော သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။

"...ငါ ကျိန်ပြောရဲတယ်" ဟု သူက မျက်လုံးမှိတ်လျက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မနက်ခင်းလေး တစ်ခုပါပဲ။ အေးအေးချမ်းချမ်းရှိတဲ့ မနက်ခင်းလေး တစ်ခုလောက်တောင် ငါ့မှာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရှိဘူးလား?"

သူသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး စီရင်ရေးခန်းမထဲရှိ ပျက်စီးနေသော အုတ်ကြွပ်များ၊ သွေးကွက်များ နှင့် လေထဲတွင် တစ္ဆေတစ်ကောင်လို လွင့်ပျံနေသော ရှန်မျိုးနွယ်စု၏ ပျက်စီးသွားသည့် ဂုဏ်သိက္ခာများကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူက ပိုင်ဇီဟန်ကို ကြည့်သည်။

ထို့နောက် ကျောရိုးအနင်းခံထားရသလို ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကျိုးပဲ့ပျက်စီးစွာ လဲလျောင်းနေသည့် အကြီးအကဲရှန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီအမှု ပြီးဆုံးသွားပြီ" ဟု ဂိုဏ်းချုပ်က မျက်ခုံးများ လှုပ်ခတ်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"ပိုင်ဇီဟန်က ခိုင်လုံတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ သက်သေတွေကို တင်ပြနိုင်ခဲ့တယ်။ ရှန်လျန်နဲ့ မေရုလန်ကိုတော့ သူတို့ရဲ့ ပြစ်မှုတွေနဲ့ မနာခံမှုတွေအတွက် ဂိုဏ်းကနေ အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်။"

သူသည် လှည့်ထွက်သွားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေအတွက်ကတော့..." သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း အချို့က ကြားလိုက်ရသည် "တစ်ယောက်ယောက် သုံးရက်စာ လက်ဖက်ရည်နဲ့ စာလိပ်တွေကို ပြင်ထားပေးစမ်း။ ဒီကိစ္စအတွက် လုပ်ရမယ့် စာရွက်စာတမ်းတွေကတော့ ငါ့ကို သတ်တော့မှာပဲ။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူသည် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများ ရှိနိုင်သည့် အကြီးအကဲရှန်၏ အလုပ်များကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ပိုင်မျိုးနွယ်စုနှင့် ရှန်မျိုးနွယ်စု နှစ်ခုလုံးကိုလည်း ရှင်းပြရဦးမည်။

ရှန်လျန်တွင် အပြစ်ရှိသည်မှာ ထင်ရှားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ခြေနည်းသော်လည်း ရှန်မျိုးနွယ်စုနှင့် စစ်ပွဲဖြစ်နိုင်သည့် အခြေအနေလည်း ရှိနေသည်။

သို့သော် သူတို့က မိုက်မဲချင်သည်ဆိုလျှင်လည်း စမ်းကြည့်နိုင်သည်။

မိုးကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကို ရန်စမည့်အစား ပိုင်မျိုးနွယ်စုနှင့်သာ ပြဿနာရှာရန် ဖြစ်နိုင်ခြေ ပိုများသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှန်မျိုးနွယ်စုအတွက် အနိုင်ရဖို့ အခွင့်အရေး မရှိပေ။

"...အကြီးအကဲပိုင်၊ အချိန်ခဏလောက် ရမလား? ဒီကိစ္စကို ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့..."

ထျန်းယွီဟန်က ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ပိုင်ရန်က သူ့ကို ယဉ်ကျေးသည့် အပြုံးလေးတစ်ခုပေးကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ၊ ကျွန်တော့်မှာ ကိုယ်တိုင်လုပ်စရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့ပါ။"

ဂိုဏ်းချုပ်က ထိုကိစ္စများမှာ ဘာလဲဟု ထပ်မမေးတော့ပေ။

ခုနက ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သမျှနှင့် ရှန်လျန်၏ စွပ်စွဲချက်များ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် ပိုင်ရန် ဘာလုပ်တော့မည်ကို ခန့်မှန်းရန် ပါရမီရှင်ဖြစ်နေဖို့ မလိုပေ။

သူသည် ပိုင်ဇီဟန်နှင့် စကားပြောတော့မည်ဖြစ်သည်။

လူအများရှေ့တွင်တော့ မဟုတ်ပေ။

သူသည် ဂိုဏ်းရှေ့တွင် မိမိမျိုးနွယ်စု၏ သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းရန် ထိုစွပ်စွဲချက်များကို အရေးမစိုက်သလို ပယ်ချခဲ့သည်။

သို့သော် သီးသန့်တွေ့ဆုံချိန်တွင်မူ ထိုသို့ဖြစ်လိမ့်မည်မဟုတ်။

အကယ်၍ ထိုစွပ်စွဲချက်သာ အမှန်ဖြစ်နေခဲ့လျှင်...

ဒေါသထွက်နေသော ပိုင်မျိုးနွယ်စုမှ အကြီးအကဲချုပ်တစ်ယောက် ဘာတွေလုပ်ပစ်မလဲဆိုတာကို သူ မတွေးရဲအောင်ပင် ဖြစ်နေသည်။

သူ ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။ နားလည်ပါတယ်" ဟု သူက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ လှည့်ထွက်သွားစဉ် တွေးနေမိသည်။

(ပိုင်ထျန်းဟန်... မင်း ငါ့ကို အကြီးအကျယ် အကြွေးတင်သွားပြီ။)

သူ့သားကိစ္စကို ဖြေရှင်းပေးရပြီး နောက်ထပ် အကြီးအကဲချုပ်ကိစ္စ... ဒါဟာ တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတစ်ခုပဲ။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲနိုင်တဲ့ ဗုံးတွေလိုပဲ။

ဂိုဏ်းချုပ်၏ နှုတ်ခမ်းများက ခပ်ပြုံးပြုံး ဖြစ်သွားသည်။

(ဒါကို မင်း ယုံလိုက်စမ်းပါ။ ငါ ဒီအလုပ်တွေအားလုံး ပြီးတာနဲ့ အကြွေးစာရင်းကို ချက်ချင်း ရေးတော့မှာ။)

ပိုင်ရန်သည် လက်များကို နောက်ပစ်လျက် ခဏမျှ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီး ကျန်ရှိနေသော လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

အများစုမှာ စတင် လူစုခွဲနေကြပြီဖြစ်သော်လည်း လူအတော်များများက သူ့ကို ခိုးကြည့်နေကြပြီး ပိုင်ဇီဟန်ကို ပို၍ပင် အာရုံစိုက်နေကြသည်။

သူသည် လှည့်လိုက်ပြီး ပိုင်ဇီဟန်ရှိရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားသည်။

သူ၏ နက်နဲပြီး ခန့်မှန်းရခက်သော မျက်လုံးများသည် ပိုင်ဇီဟန်၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထက်တွင် ရပ်တန့်နေသည်။

သူတို့ မကြာမီ စကားပြောကြရမည်။

ထို့နောက် ဘာဆက်ဖြစ်မည်ဆိုသည်မှာ သူရရှိမည့် အဖြေများပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မူတည်နေသည်။

သူသည် ပိုင်ဇီဟန်၏ အနီးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး လက်များကို နောက်တွင် သေသပ်စွာ စုထားလျက် တည်ငြိမ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ပိုင်ဇီဟန်..." သူက ယဉ်ကျေးသော်လည်း အနည်းငယ် အလှမ်းဝေးနေသော လေသံဖြင့် "ငါတို့ မင်းရဲ့ ဝန်းခြံဆီ ခဏလောက် သွားကြမလား? မတွေ့တာလည်း ကြာပြီဆိုတော့... စကားလေး ဘာလေး ပြောရတာပေါ့။"

သူ့မျက်နှာတွင် အပြုံးဖျော့ဖျော့လေး ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးထဲအထိ မရောက်သော အပြုံးမျိုးဖြစ်သည်။

ပိုင်ဇီဟန်က မျက်တောင်ပင် မခတ်ပေ။

သူသည် ထိုအဘိုးကြီး၏ အကြည့်ကို တည့်တည့်ရင်ဆိုင်လိုက်ပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်မှုနှင့် ဟာသဖြစ်မှုကြားတွင် ရှိနေသော အမူအရာဖြင့် နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။

('စကားပြောကြတာပေါ့' ဟုတ်လား?)

သူတို့ကြားတွင် အမှတ်တရပြောစရာ တစ်ခုခုရှိသည်ဟု ပိုင်ရန် တကယ်ယုံကြည်နေလျှင် ပြီးခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ်အတွင်း ထိုအရာကို သူ အသေအချာ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

သူတို့က သိသာထင်ရှားသော ရန်သူများ မဟုတ်ကြပေ။

သို့သော် စကားပြောရန် ရင်းနှီးကြသူများလား?

မဟုတ်ပါ။

သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အမြဲတမ်း အလှမ်းဝေးခြင်းနှင့် စူးစမ်းကြည့်ရှုခြင်းတို့ဖြင့်သာ အဆုံးအဖြတ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ပိုင်ရန် အဘယ်ကြောင့် စကားပြောချင်နေသည်ကို ပိုင်ဇီဟန် ကောင်းကောင်း သိရှိထားသည်။

သို့သော် သူက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်ကာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အကြီးအကဲချုပ်။ ကြွပါ၊ ကျွန်တော့်နောက်က လိုက်ခဲ့ပါ။"

သူသည် ပိုင်ရန်နှင့်အတူ ယှဉ်တွဲလျှောက်လာစဉ် စကားအပိုများ မပြောခဲ့ပေ။ ပိုင်ရန်လည်း ထိုနည်းတူပင်။

ဒါဟာ ပြန်လည်ဆုံတွေ့ခြင်း မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါဟာ ယဉ်ကျေးစွာ စစ်မေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူ့နောက်တွင် ခြေသံတိုးတိုးလေးများ လိုက်ပါလာသည်— အတိအကျဆိုလျှင် ခြေသံ သုံးစုံဖြစ်သည်။

လှည့်မကြည့်ဘဲနှင့်ပင် ထိုသူများမှာ မည်သူလဲဆိုသည်ကို ပိုင်ဇီဟန် သိသည်။

ပိုင်ရွှယ်ချင်းက လက်ပိုက်လျက် ခန့်မှန်းရခက်သော မျက်နှာထားဖြင့် လျှောက်လာသည်။

စီရင်ရေးခန်းမထဲမှ လူများထွက်သွားကတည်းက သူမ၏အကြည့်မှာ သူ့ထံတွင်သာ ရှိနေခဲ့ပြီး ဘာစကားတစ်လုံးမှ မပြောခဲ့ပေ။

ချူဇီယန်က သူမ၏နောက်မှ ကပ်လျက်လိုက်ပါလာပြီး ပိုင်ဇီဟန်နှင့် ပိုင်ရန်တို့ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေသည်။

သူမက မိုက်မဲသူ မဟုတ်ပါ— ဒါဟာ ရိုးရိုး မိသားစု လမ်းလျှောက်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သူမ သိသည်။

ထို့နောက် လင်းရွှမ်းလည်း ရှိနေသည်။

ထိုကလေးသည်... ပျာယာခတ်နေပုံရသည်။

မဟုတ်ဘူး— ပျာယာခတ်နေတာထက် ပိုသည်၊ သူသည် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသည်။

မီးနှင့်ကစားနေစဉ် မိသွားပြီး အခြားတစ်ယောက်ယောက် မီးလောင်တော့မည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည့် ကလေးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေသည်။

သူ့မျက်လုံးများက ပိုင်ဇီဟန်၏ ကျောပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ မြေကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ ထို့နောက် ခန့်ညားထည်ဝါသော ပိုင်ရန်၏ ပုံရိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်နှင့် ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေသည်။

(လင်းရွှမ်းက ဒါဟာ သူ့အမှားလို့ ထင်နေတာပဲ။)

သူ ထင်မှာပေါ့။

သူသည် ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ လျှို့ဝှက်သိုင်းကွက်ကို သင်ယူခဲ့သည်၊ ခိုးယူခဲ့သည်ဟုပင် သူ ယုံကြည်နေသည်။ ရှန်လျန်ကလည်း ကောင်းကင်ကို အော်ဟစ်ကာ ထိုအကြောင်းကို ပြောခဲ့သည်မဟုတ်လား။

ယခုတော့ ပိုင်ဇီဟန်သည် ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲချုပ်ထံမှ 'လက်ဖက်ရည်သောက်ရန် ဖိတ်ကြားခြင်း' ခံလိုက်ရသည်။

လင်းရွှမ်ကတော့ သူ့ကိုကူညီခဲ့သည့် တစ်ဦးတည်းသောသူကို သေဒဏ်ပေးခံရအောင် သူ လုပ်လိုက်မိပြီဟု တွေးနေလောက်သည်။

ပိုင်ဇီဟန် ရယ်ပင် ရယ်ချင်သွားသည်။

ထိုအစား သူက နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"လင်းရွှမ်း၊ မျက်မှောင်ကြီး အရမ်း မကုတ်ထားပါနဲ့။ မင်း အရွယ်မတိုင်ခင် အရေးအကြောင်းတွေ ထွက်လာလိမ့်မယ်။"

ထိုစကားလုံးများမှာ ပေါ့ပါးနေပြီး နောက်ပြောင်သလို ဖြစ်နေသော်လည်း တင်းမာမှုများကို ဓားတစ်လက်လို ဖြတ်တောက်ပေးလိုက်သည်။

လင်းရွှမ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"ကျွန်-ကျွန်တော်... ဆိုလိုတာက၊ သခင်လေးပိုင်၊ ဒါက... အကယ်၍ ဒါက..."

ပိုင်ဇီဟန်က လက်ကို နောက်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းလေးများကို လှုပ်ပြကာ သူ့ကို စကားဖြတ်လိုက်သည်။

"မင်းက အဲဒီလောက်အထိ အရေးမပါပါဘူး" ဟု သူက ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်မကြီးစမ်းပါနဲ့။"

သူက ရက်ရက်စက်စက် ပြောလိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် နာကျင်မှုမတိုးခင် ခြင်တစ်ကောင်ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်သလိုမျိုးပင်။

လင်းရွှမ်းသည် ချဉ်သောအရာတစ်ခုခုကို မျိုချလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ ငြိမ်ကျသွားပြီး ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်တော့သည်။