အခန်း ၇၇ - ရှန်းလျန်၏ ပြဇာတ်လေး

ပိုင်ဇီဟန်သည် ထိုနေ့တွင် ကျင့်ကြံခြင်းမပြုဘဲ အခန်းထဲ၌သာ အနားယူနေခဲ့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အချိန်အတော်များများကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေတတ်သဖြင့် ယခုကဲ့သို့နေခြင်းမှာ ထူးခြားလှသည်ဟု ဆိုရမည်။

သူသည် ဆိတ်ငြိမ်လှပပြီး အစဉ်အမြဲ အေးချမ်းနေတတ်သည့် နက်နဲသောလမင်းတောင်ထိပ် ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

သို့သော် ထိုအေးချမ်းမှုမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။

ပိုင်ဇီဟန်သည် သူ၏ခြံဝင်းအတွင်း၌ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကိုပင် ကောင်းကောင်းမသောက်ရသေးမီ၊ ခြံပေါက်ဝမှ စနစ်တကျနှင့် လေးလံသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

နက်ပြာနှင့် ငွေရောင်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် တပည့်တစ်စု ရောက်ရှိလာကြပြီး ၎င်းတို့ကို မျက်နှာထားတင်းမာလှသော အကြီးအကဲတစ်ဦးက ဦးဆောင်လာသည်။ ထိုအကြီးအကဲ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများသည်ပင် စိတ်ပျက်မှုများဖြင့် ထွင်းထုထားသည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

သူ့နောက်တွင်တော့ အပြင်စည်းအစောင့် နှစ်ဦးနှင့် အတွင်းစည်းတပည့် လေးဦးတို့က ပိုင်ဇီဟန်ကို လူပုံအလယ်တွင် စီရင်ချက်ချရန် ဖမ်းဆီးတော့မည့်အတိုင်း ဝန်းရံလိုက်ပါလာကြသည်။

"ပိုင်ဇီဟန်!" အကြီးအကဲက အမိန့်ပေးသံဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ထွက်ခဲ့စမ်း!"

ပိုင်ဇီဟန်သည် မျက်ခုံးတစ်ချက်ပင့်လိုက်ပြီး အိမ်အရိပ်အောက်မှ သာမန်ကာလျှံကာပင် ထွက်လာခဲ့သည်။

"ဘယ်သူလဲ?"

သူ့ကို ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းဖြင့် ရောက်လာကြသူများမဟုတ်မှန်း သိသာနေသော်လည်း၊ သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ဒါ ဘာကိစ္စလဲ? လက်ဖက်ရည်သောက်ဖို့ လာတာဆိုရင်တော့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဈေးကြီးတဲ့ အမျိုးအစားပဲ ရှိတယ်။ ခင်ဗျားတို့ အရသာခံနိုင်မယ်တော့ မထင်ဘူးနော်။"

အကြီးအကဲရှန်သည် ရယ်မောခြင်းမရှိပေ။ သူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ငါးဆယ်ခန့်ကပင် ပြုံးရယ်ခြင်းကို မေ့လျော့နေသူနှင့် တူလှသည်။

သို့သော် တပည့်တစ်ဦးက သူ့ကို အလေးမထားဘဲ လှောင်ပြောင်သလို ပြောဆိုခြင်းခံရသည်မှာ ယခုက ပထမဆုံးအကြိမ်ပင် ဖြစ်သည်။

"ပိုင်ဇီဟန်၊ မင်းရဲ့ အပြစ်ကို မင်းသိလား" ဟု အကြီးအကဲရှန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်အပြစ် ဟုတ်လား?"

ပိုင်ဇီဟန်က နားမလည်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ? ကျွန်တော် ဘာမှလုပ်ခဲ့တယ်လို့ မထင်မိပါဘူး။"

အကြီးအကဲရှန်းက သူ့စကားကို ယုံကြည်မည်မဟုတ်သည်မှာ သေချာပါသည်။ သို့မဟုတ် စကားဖြင့်တင် လွှတ်ပေးရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"မင်း ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်းအသိဆုံးပါ! မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာက မင်းကို ကူညီနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး!" ဟု အကြီးအကဲရှန်က ကြေညာလိုက်သည်။

"စွပ်စွဲချက်က ရှင်းနေတာပဲ။"

အကြီးအကဲရှန်က တရားသူကြီးတစ်ဦး၏ တူထုသံကဲ့သို့ပင် သူ၏အသံကို ခြံဝင်းအတွင်း ဟိန်းထွက်သွားစေသည်။

"မျက်မြင်သက်သေ အများအပြားရဲ့ ပြောကြားချက်အရ မင်းကို အမျိုးသမီး ရေချိုးဆောင်တွေနားမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်တဲ့။ ပြီးတော့ အတွင်းစည်းတပည့်မတစ်ယောက်ကလည်း မင်းသူမရဲ့ အတွင်းခံတွေကို ခိုးယူတာကို ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့ရတယ်လို့ သက်သေထွက်ဆိုထားတယ်!"

ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပိုင်ဇီဟန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်မိသည်။

ထို့နောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ...

"...ဘာလဲ?"

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...

"ခင်ဗျား အခု အတည်ပြောနေတာလား?"

အကြီးအကဲရှန်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ "ငါ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို လာမစမ်းနဲ့။"

"အို... ကျွန်တော် ဘာမှ စမ်းသပ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပိုင်ဇီဟန်က လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်ကို အတွင်းခံသူခိုးလို့ စွပ်စွဲဖို့ဆိုရင် ဦးနှောက်က ဘယ်လောက်တောင် ပျက်စီးနေရမလဲဆိုတာကိုပဲ စဉ်းစားနေတာပါ။"

သူသည် ထိုသို့ စွပ်စွဲနိုင်မည့် ဦးနှောက်ပျက်နေသူကို ရှာဖွေနေသည့်အလား အစောင့်များနှင့် တပည့်များကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက အဲ့ဒီမိန်းကလေးအတွက် ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ဘူးလား? ပြီးတော့ ကျွန်တော့်လို အဆင့်အတန်းမျိုးနဲ့ မိန်းကလေးတွေနောက်ကို ဒီလိုမျိုး လိုက်ချောင်းနေဖို့ လိုလို့လား? ခင်ဗျားတို့ နည်းနည်းတော့ မအူမလည် နိုင်လွန်းဘူးလား?"

"ပိုင်ဇီဟန်!" အကြီးအကဲရှန်က ဟောက်လိုက်သည်။ "တော်တော့! မင်းရဲ့ အပြစ်ကို ဝန်ခံပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမကို လိုက်ခဲ့စမ်း!"

"ဪ... ဆိုလိုတာက သက်သေမပြနိုင်ခင်အထိ ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ရှိတယ်လို့ သတ်မှတ်ထားတာပေါ့။ ဟုတ်ပါပြီ!" ဟု ပိုင်ဇီဟန်က ခေါင်းခါရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။

သူသည် အကြီးအကဲရှန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှသွားသည်။

"နားထောင်ဦး အဘိုးကြီး။ ဘယ်လို သတင်းအမှားတွေ ခင်ဗျားနားထဲ ရောက်နေလဲတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ဒီခြံထဲကနေ မထွက်တာ နှစ်ရက်ရှိပြီ။ မယုံရင် ငှက်တွေကိုပဲ မေးကြည့်လိုက်တော့။"

"အခုထိ ဝန်မခံသေးဘူးလား?"

အကြီးအကဲရှန်၏ လေသံမှာ ပို၍ အေးစက်လာသည်။ "အခုထိလား?"

"ဝန်ခံစရာ ဘာမှမရှိဘူး အဘိုးကြီး" ဟု ပိုင်ဇီဟန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား အလုပ်သက်သာအောင် မလုပ်ခဲ့တဲ့အပြစ်ကို ဝန်ခံပေးစေချင်နေတာလား? အဲ့ဒါတော့ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး!"

အကြီးအကဲရှန်သည် ဒေါသပိုထွက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ ပိုင်ဇီဟန်သည် သူ့ကို အကြီးအကဲတစ်ဦးကဲ့သို့ လေးစားစွာ မခေါ်ဆိုသည့်အပြင် ဤကိစ္စကိုလည်း လုံးဝ အလေးမထားပေ။

"ဒါဆိုရင်တော့ မင်း ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမကို လိုက်ခဲ့ရမယ်။ မင်းရဲ့ အပြစ်နဲ့ ပြစ်ဒဏ်ကို အဲ့ဒီမှာပဲ ဆုံးဖြတ်မယ်။"

အကြီးအကဲက လက်ကို ခါယမ်းလိုက်သည်နှင့် အစောင့်များက ရှေ့သို့ တိုးလာကြသည်။

ပိုင်ဇီဟန်သည် မခုခံပေ။ တိုက်ခိုက်ခြင်းလည်း မပြုခဲ့။

သူသည် သူ၏အင်္ကျီကော်လာကို ပြန်ပြင်လိုက်ပြီး၊ ဆံပင်များ သပ်ရပ်မှုရှိမရှိ စစ်ဆေးကာ ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စွပ်စွဲချက်ကို သက်သေပြနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ နောက်မှ ကျွန်တော် ကလဲ့စားချေတဲ့အခါကျရင် စိတ်ပုပ်တယ်လို့ မပြောနဲ့ဦး။"

ထို့နောက် သူသည် အစောင့်များအကြားတွင် ပျင်းစရာကောင်းသော အစည်းအဝေးတစ်ခုသို့ တက်ရောက်တော့မည့်အတိုင်း တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ သူ ရင်ဆိုင်ရမည့်ကိစ္စမှာ "ကာမရူး" တစ်ဦးအဖြစ် စွပ်စွဲခံထားရသည့် ကိစ္စဖြစ်နေသော်လည်း သူကတော့ အေးဆေးပင်။

သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားစဉ်မှာပင် သတင်းများမှာ အလျှင်အမြန်ပင် ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

သံသယဖြစ်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။

တစ်စုံတစ်ဦးက ဤကောလာဟလကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသည့်အလားပင်။

ပိုင်ဇီဟန်သည် ပြစ်ဒဏ်ပေးဆောင်သို့ ဦးတည်သည့် လမ်းမထက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် တပည့်များစွာ စုရုံးနေကြပြီဖြစ်သည်။ အပြင်စည်းနှင့် အတွင်းစည်း တပည့်များစွာသည် သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်ဘဲ တိုးတိုးတိုးတိုးဖြင့် ပြောဆိုနေကြသည်။

"ဟိုမှာ သူလား? အမျိုးသမီး ရေချိုးဆောင်ထဲ ချောင်းပြီး အတွင်းခံတွေ ခိုးခဲ့တဲ့ ကာမရူးဆိုတာ။"

"အေး... ဟုတ်တယ်၊ သူက ပိုင်ဇီဟန်လေ!"

"ရွံစရာကောင်းလိုက်တာ... သူက ပိုင်ရွှီချင်းရဲ့ မောင်ဖြစ်နေတာတောင်မှ။"

"အရင်က ကောလာဟလတွေက အလကားပါလို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုကြည့်တော့ သူက ပြောတာထက်တောင် ပိုဆိုးနေတာပဲ။"

"ငါတို့ဂိုဏ်းက ဒီလိုလူမျိုးတွေကို နှင်ထုတ်သင့်တယ်။"

...

တပည့်များအားလုံးက သူ့ကို ရွံရှာသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

သူကိုယ်တိုင်ပင် မိနစ်ပိုင်းအလိုကမှ သိခဲ့ရသည့် သတင်းက ယခုကဲ့သို့ အလျှင်အမြန် ပျံ့နှံ့သွားခြင်းမှာ ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

ပိုင်ဇီဟန်အနေဖြင့် ဤကိစ္စနောက်ကွယ်တွင် မည်သူရှိနေသလဲဆိုသည်ကို နှစ်ခါစဉ်းစားနေရန် မလိုပေ။

ရှန်လျန်!

ထင်သည့်အတိုင်းပင် သူသည် ထိုနေရာ၌ ရှိနေသည်။

ပြစ်ဒဏ်ပေးဆောင်၏ လှေကားထစ်များရှေ့တွင် မြင့်မြတ်သော သခင်လေးတစ်ဦးအလား၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြတ်လာမိသည့်ဟန်ဖြင့် ရပ်နေသည်။

သူသည် မာန်တက်လျက် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ပင် ရှိနေသည်။

မျက်နှာထက်တွင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ယုတ်ညံ့သည့်လုပ်ရပ်အတွက် အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသည့်ဟန်ကို အပြည့်အဝ ဖော်ပြထားသည်။

(သရုပ်ဆောင်တာ ကောင်းသားပဲ!)

ပိုင်ဇီဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားသည်။

အပြုံးကဲ့သို့သော လှောင်ပြုံးလေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သော်လည်း အရာအားလုံးကို ဖော်ပြနေသည်။

"အော်... ဒီတော့ ဒါက မင်းတို့ ကစားချင်နေတဲ့ ကစားပွဲပေါ့။"

ရှန်လျန်၏ မျက်တောင်များ တစ်စက္ကန့်မျှ တုန်ခါသွားသည်။

သူသည် ပိုင်ဇီဟန်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားပုံရသည်။ ပ်ိုင်ဇီဟန်ထံတွင် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှု လုံးဝမရှိသည်ကိုလည်း မြင်တွေ့သွားသည်။

ပိုင်ဇီဟန်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ရယ်မောချင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များမှာ သူတို့အားလုံးကို ပြန်လည် ကစားနေသည့်အလားပင်။

သို့သော် ရှန်လျန်သည် ပိုင်ဇီဟန်မှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု တွေးကာ သူ၏ သံသယကို ဖျောက်ဖျက်လိုက်သည်။

ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမ၏ လေးလံသော တံခါးကြီးများ ပွင့်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လေထုမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

အကြီးအကဲများသည် အမြင့်ပိုင်းတွင် ထိုင်နေကြပြီး၊ ပြစ်ဒဏ်ပေးခန်းမမှ တပည့်များကလည်း ခုံတန်းများတွင် ပြည့်နှက်နေသည်။ စူးစမ်းလိုသော မျက်လုံးများစွာက ဤ "ကာမရူး" အရှက်ကွဲတော့မည်ကို ကြည့်ရှုရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

ဤကိစ္စအားလုံးကို ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲနေသူမှာတော့ ရှန်လျန်၏ ဦးလေးဖြစ်သူ အကြီးအကဲရှန် ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသို့သော ဖိအားမျိုးသည် မည်သည့်တပည့်ကိုမဆို၊ အပြစ်မရှိလျှင်တောင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်ပါသည်။

သို့သော် ပိုင်ဇီဟန်ကမူ...

သူသည် ရာဇပလ္လင်ပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာသည့် မင်းသားတစ်ပါးကဲ့သို့ပင် လျှောက်လှမ်းဝင်လာခဲ့သည်။

ကိုယ်ဟန်အနေအထားက အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး မေးစေ့ကို အနည်းငယ် မြှောက်ထားသည်။

သူ့ကို စီရင်ချက်ချမည့်သူများကို သူကပင် ပြန်လည်စီရင်တော့မည့်ဟန်ဖြင့် ခန်းမတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝိုက်ကြည့်ရှုလိုက်လေတော့သည်။