အခန်း ၇၅ - ဗီလိန်တစ်ယောက်က ဗီလိန်အလုပ်တွေ လုပ်နေတာပဲ!

ပိုင်ဇီဟန်သည် စစ်ဆေးအကဲဖြတ်ရာနေရာမှ ကျောခိုင်းထွက်ခွာလာခဲ့ရာ လူအုပ်ကြီး၏ တိုးတိုးသာသာ ပြောဆိုသံများမှာ နောက်ကွယ်တွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လင်းရွှမ်မှာမူ ထိုနေရာ၏ ဗဟိုချက်တွင် အရည်အချင်းရှိရှိ ရပ်နေပြီး သူ၏ ဇာတ်လိုက်ခန်းကဏ္ဍကို စတင်ခံစားနေလေသည်။ အပြင်စည်းတပည့်များ၏ အားကျသော အကြည့်များ၊ အရည်အချင်းမပြည့်မီသူများ၏ မနာလိုသော အကြည့်များ၊ ထို့အပြင် အကြီးအကဲအချို့၏ ခေါင်းငြိမ့်အသိအမှတ်ပြုမှုများကိုပါ ရရှိထားသည်။

သူ အောင်မြင်သွားပြီ။

ရွှေအဆင့် တာအိုသဟဇာတဖြစ်မှု ဖြင့် ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ဟိန်းဟိန်းဟောက်ဟောက် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး အကြီးအကဲ ချင်းလန်၏ တိုက်ရိုက်ခေါ်ယူမှုကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။

ဒါဟာ အကောင်းဆုံးပဲ!

ပိုင်ဇီဟန် ဖတ်ဖူးသည့် ဝတ္ထုများထဲမှ ဇာတ်လိုက်များ ဂိုဏ်းဝင်ခွင့် စစ်ဆေးပွဲတွင် နာမည်ကျော်ကြားလာပုံနှင့် အတိအကျပင်။

ပိုင်ဇီဟန်သည် သူ၏ အဆောင်ရှိရာသို့ ပြန်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် လမ်းခုလတ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကြောင့် သူ၏ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

"တကယ့်ကို ကောင်းလိုက်တာနော်"

"ငါတို့ဂိုဏ်းက နောက်ထပ် ကောင်းကင်အဆင့် ဒါအိုသဟဇာတဖြစ်တဲ့သူကို ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ"

အသံများ။ ရင်းနှီးနေသော အသံများပင်။

သူ့တွင် ပါရမီကြောင့်မဟုတ်ဘဲ လိုအပ်ချက်ကြောင့် ရရှိလာသော ထက်မြက်သည့် အကြားအာရုံရှိသည်။ မကြာသေးမီအချိန်အထိ မျက်စိမမြင်ရသဖြင့် သူ့နားများက သဘာဝအတိုင်းပင် ပိုမိုစူးရှလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူသည် ကျောက်ဖြူမုခ်ဦးနောက်မှ အသာအယာ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ လမ်းအတိုင်း ယှဉ်တွဲလျှောက်လာသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယွင်ချင်းမေ့နှင့် ဖေးလင်!

ဘိုင်ရွှယ်ချင်း၏ စီနီယာအစ်မတော်များဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင်မူ နည်းပညာအရ သူ့ထက် ဝါရင့်သော စီနီယာများပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုတွင် ရှိစဉ်က သူ အသေအလဲ စော်ကားနှောင့်ယှက်ခဲ့ဖူးသူများ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဇီဟန်၏ နှုတ်ခမ်းများက ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

အင်း... တကယ့်ကို လွမ်းစရာကောင်းတဲ့ ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုလေးပဲ မဟုတ်လား?

သူသည် ထိုအမျိုးသမီးနှစ်ဦး ဖြတ်သွားခါနီးအချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်ပြီးမှ မုခ်ဦးနောက်မှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထွက်လာခဲ့သည်။ လက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး မျက်နှာတွင်မူ အံ့သြဟန်များ အပြည့်ဖြင့်။

"အာ... အလှလေးနှစ်ယောက်ပါလား၊ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ။ ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်!"

ယွင်ချင်းမေမှာ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားပြီး မုဆိုးတစ်ဦး၏ လေးကြိုးသံကို ကြားလိုက်ရသည့် သမင်မလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ ဖေးလင်မှာမူ ခဏအကြာမှ တုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှည့်ကြည့်လာသည်။

"...နင်!"

သူမ၏ အသံမှာ ကျောက်မီးခတ်နှင့် ကျောက်သား ပွတ်တိုက်သံကဲ့သို့ မာကျောလှသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ? ငါ့ကို ပြန်တွေ့ရလို့ အရမ်းဝမ်းသာသွားပြီး စကားတောင် မပြောတတ်တော့ဘူးလား?" ဟု ပိုင်ဇီဟန်က ပြောလိုက်သည်။ "ငါတို့တွေ အတိတ်က အဆင်မပြေမှုတွေကို ကျော်လွန်လာနိုင်ပြီလို့ ငါထင်ထားတာ။"

ယွင်ချင်းမေ့က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ဖေးလင်ကမူ ထိုမျှအထိ သည်းမခံနိုင်ပေ။

"နင် လုပ်ခဲ့သမျှတွေ ပြီးတော့မှ ဒီကို မျက်နှာပြရဲသေးတယ်ပေါ့" ဟု ဖေးလင်က ဒေါသတကြီး ထွေးထုတ်လိုက်သည်။

"ကဲပါ... ဒါကလည်း!"

ပိုင်ဇီဟန်က တဟားဟားရယ်လျက် ယုံကြည်ချက်ရှိရှိဖြင့် သူတို့ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ငါ မင်းတို့အပေါ် ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ တကယ်တော့ ငါက ကူညီဖို့တောင် ကြိုးစားခဲ့တဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ"

သူသည် ယုတ်မာသောအပြုံးဖြင့် သူတို့အနီးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးသွားသည်။

ယွင်ချင်းမေနှင့် ဖေးလင်တို့မှာ ကျင့်စဉ်အဆင့် ပိုမြင့်သော်လည်း စိတ်အလိုအရ နောက်သို့ တွန့်ဆုတ်သွားကြပြီး မျက်ဝန်းများတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ယင်းမှာ ခွန်အားကြောင့် မဟုတ်ပေ။

ပိုင်ဇီဟန်က သူတို့ လေးစားရသော ရှန်လျန်ကို အရှက်ခွဲခဲ့ပုံ၊ လူမိုက်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ပုံတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပိုင်ဇီဟန်သည် အင်အားနည်းသော်လည်း ရှန်လျန်ထက် အကွက်စေ့ကြောင်း သူတို့ သိထားသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့၏ မုန်းတီးမှုများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုအချို့ ကိန်းအောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့ အငြိုးရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း အထိနာဆုံးဖြစ်ခဲ့သည့် ရှန်လျန်လောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူတို့အနေဖြင့် ပိုင်ဇီဟန်နှင့် လုံးဝ မပတ်သက်ချင်တော့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုမှ အလိုလိုက်ခံထားရသော ကောင်လေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေပါက အကြောင်းမဟုတ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အကွက်ချတတ်ပြီး ကောက်ကျစ်သူဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိသွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ပေါင်းစပ်မှုက အန္တရာယ်ရှိလှသည်။

ပျင်းရိပြီး ထောင်လွှားလှသော ဤသခင်လေးက ဂိုဏ်းဝင်ခွင့်စစ်ဆေးပွဲကို စိတ်ဝင်စားလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သိခဲ့လျှင် တပည့်အသစ်များကို လာကြည့်မိမည် မဟုတ်ပေ။

ယွင်ချင်းမေ့က နောက်ဆုံးတွင် အသံနှိမ့်ကာ သတိကြီးစွာဖြင့် စကားပြောလာသည်။ "သခင်လေးပိုင်... ဘာကိစ္စနဲ့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ?"

သူက ခေါင်းကို အသာစောင်းလိုက်ပြီး "ငါလား? ပျင်းလို့ လာကြည့်တာပါ။ ကံကြမ္မာက သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေကို ပြန်ဆုံပေးတာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းတယ်နော်? တစ်ခုခုကို ပြောပြချင်နေတာများလား"

အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံးမှာ ရယ်ချင်စိတ် လုံးဝမရှိကြပေ။ ဖေးလင်က သူ့ကို ပါးရိုက်ချင်နေပုံရပြီး ယွင်ချင်းမေကမူ သူ့ကို သတ်ချင်နေပုံရသည်။ သို့သော် ပိုင်ဇီဟန်ကမူ ပိုးဖြူဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးလျက်သာ ရပ်နေသည်။

သူတို့သည် မိနစ်အနည်းငယ်စောပြီး ထွက်သွားခဲ့လျှင် ဤမိစ္ဆာနှင့် ဆုံရမည်မဟုတ်ဟု တွေးတောရင်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကံဆိုးလှသည်ဟု မှတ်ယူနေကြသည်။

ပိုင်ဇီဟန်၏ အပြုံးက ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာပြီး ဘေးဘယ်ညာသို့ ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟင်? ထူးဆန်းလိုက်တာ..."

သူက ပညာရှိတစ်ဦး လေးနက်သော အရာတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည့်အလား မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲခဲ့တဲ့ တရားမျှတလှပါတယ်ဆိုတဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတော် ရှန် တစ်ယောက် ဘယ်ရောက်နေတာလဲ? ဒီနေ့ မင်းတို့နောက်ကို လိုက်မလာဘူးလား?"

ယွင်ချင်းမေနှင့် ဖေးလင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်လာကြသည်။

သူ၏ အရှက်မရှိမှုမှာ အံ့သြစရာပင်။ ဘိုင်ဇီဟန်သည် အမှန်တရားကို သိသည်။ သူတို့လည်း သိသည်။ သူတို့သိနေသည်ကိုလည်း သူသိသည်။ သို့သော် သူက အပြစ်ကင်းသော သားကောင်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေသေးသည်။ တကယ့်ကို အရေခြုံလူယုတ်မာပင်။

ပိုင်ဇီဟန်၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာသည်။

"အာ..." သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ဒီတစ်ခါတော့ ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်မယ့်သူ မရှိဘူးပေါ့။"

သူ နောက်ထပ်တစ်လှမ်း တိုးလိုက်သည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်း... အေးအေးဆေးဆေး... အန္တရာယ်မရှိပုံပေါ်သော်လည်း လည်ပင်းကို ဓားဖြင့် ထောက်ထားသကဲ့သို့ အသက်ရှူကျပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ဖေးလင်၏ ခြေထောက်က စိတ်အလိုအရ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ ယွင်ချင်းမေကမူ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေသော်လည်း သူမ၏ လက်ချောင်းများက အင်္ကျီလက်နားတွင် ခုခံရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

"ပိုင်ဇီဟန်... နင် ဘာလိုချင်နေတာလဲ?" ယွင်ချင်းမေက အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ဇီဟန်က သူ့လက်များကို ဖြန့်လိုက်ပြီး စော်ကားခံရသယောင် ဟန်ဆောင်ပြန်သည်။

"ဘာလိုချင်ရမှာလဲ? လူတစ်ယောက်က မိတ်ဆွေဟောင်း နှစ်ယောက်ကို နှုတ်ဆက်တာတောင် ကူးစက်ရောဂါတစ်ခုလို ဆက်ဆံခံရမှာလား?"

"အပိုတွေ ပြောမနေနဲ့" ဟု ဖေးလင်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။ "နင် တစ်ခုခု ကြံစည်နေတယ်ဆိုတာ ငါတို့သိတယ်။ ဒီတော့ ဒီတစ်ခါ ဘာလဲ? ရှန်လျန်ကို လုပ်သလိုမျိုး ငါတို့ကို အရှက်ခွဲဖို့ ကြိုးစားနေတာလား?"

ပိုင်ဇီဟန်က ရယ်မောလိုက်သည်။

"နေပါဦး..." သူ၏ အသံမှာ ပိုးသားကဲ့သို့ ချောမွေ့နေသည်။ "မင်းတို့နှစ်ယောက်ကိုလား? ငါ ဘယ်တော့မှ အရှက်မခွဲပါဘူး။"

သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး...

"...မင်းတို့က ရှန်လျန်လို လူမျိုးဘက်က ရပ်တည်ခဲ့ကတည်းက မင်းတို့ကိုယ်မင်းတို့ အရှက်ခွဲပြီးသား ဖြစ်နေတာပဲ။"

ထိုစကားက ပါးရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ ထိရောက်လှသည်။ ဖေးလင်၏ ပါးပြင်များမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းသွားပြီး ယွင်ချင်းမေ့၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း မှောင်မှောင်သွားသည်။

"နင်က မြင့်မြတ်တဲ့ သားကောင်ဖြစ်နေသလိုမျိုး လာဟန်မဆောင်နဲ့" ဟု ယွင်ချင်းမေက အံကြိတ်ပြောလိုက်သည်။ "နင်က မျိုးနွယ်စုထဲမှာတုန်းကလည်း လူယုတ်မာပဲ၊ အခုလည်း အဲဒီအတိုင်းပဲ။"

"အင်း..." ပိုင်ဇီဟန်က ညည်းလိုက်သည်။ "မှန်တယ်!"

ထိုစကားကြောင့် သူတို့ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

"ငါက လူယုတ်မာတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာပဲ" ဟု သူက ပုခုံးတွန့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အလိုလိုက်ခံထားရတယ်၊ ထောင်လွှားတယ်၊ ငါ့ကို စောင်းကြည့်တဲ့သူမှန်သမျှကို ရန်လုပ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ သိလား?"

သူ နောက်ထပ်တစ်လှမ်း တိုးလိုက်ပြီး အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

"အဲဒီအချိန်ကတည်းက ငါ တစ်ခုခု သင်ယူခဲ့တယ်။"

လေထုက မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေသကဲ့သို့ လေးလံလာသည်။ ဖေးလင်က တံတွေးတစ်ချက် မျိုချလိုက်သည်။

"ဘာကိုလဲ?"

"လူယုတ်မာဖြစ်တိုင်း ငါမှားနေတယ်လို့ မဆိုလိုဘူးဆိုတာပဲ။"

ဘိုင်ဇီဟန်၏ အပြုံးက ချွန်ထက်သော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ နားထင်ကို လက်ဖြင့် တို့လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဲဒီလူယုတ်မာ ရှန်လျန်က ငါ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကို ရောက်ကတည်းက ငါ့ကို လာရှုပ်နေတာ။"

ပိုင်ဇီဟန်၏ အသံက အနည်းငယ် စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။

"ဘိုင်အိမ်တော်မှာတုန်းကလိုပဲ မဟုတ်မမှန် သတင်းတွေ လွှင့်နေတာ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က သူ့ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ကူညီနေတာလားလို့ ငါတွေးမိလို့။"

ယွင်ချင်းမေ့နှင့် ဖေးလင်တို့မှာ ထပ်မံ တောင့်တင်းသွားပြီး သိသိသာသာပင် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နီးကပ်သွားကြသည်။ သူ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို သူတို့သိသည်။ ထိုသတင်းများ ပြန့်နှံ့အောင် သူတို့ မကူညီခဲ့သော်လည်း ထိုသတင်းများမှာ အမှန်ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်နေကြသည်။ အကြောင်းမှာ ပိုင်ဇီဟန်၏ ပုံစံမှာ ထိုသို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်မည့်သူဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ဖန်ကျင်းယန်က သူ့ကို သတင်းများ ပေးထားသဖြင့် မည်သူပတ်သက်နေသည်ကို ပိုင်ဇီဟန် အတိအကျ သိရှိပြီးဖြစ်သည်။ အမှန်တရားက သူ့အတွက် အရေးမကြီးပေ။ သူတို့နှင့် လာရှုပ်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုသာ လိုအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ငါတို့ ဘာမှမသိဘူး၊ သခင်လေးဘိုင်။ နင် ရှန်လျန်နဲ့ ပြဿနာရှိရင် သူ့ဆီမှာပဲ သွားရှင်းလိုက်" ဟု ဖေးလင်က အမြန်ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ လေသံအရ ယခုကိစ္စတွင် လုံးဝ မပါဝင်ချင်တော့ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ အခြားသူသာဆိုလျှင် သူမ ရှန်လျန်ဘက်က ကူညီမိလိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုလူမှာ ပိုင်ဇီဟန် ဖြစ်နေသည်။ သူ့အငြိုးခံရလျှင် ဘာဖြစ်တတ်သည်ကို သူမ တွေ့ခဲ့ဖူးပြီးသားဖြစ်သည်။

ယွင်ချင်းမေ့ကလည်း သဘောတူသည့်အလား ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ကဲကဲကဲ..." ပိုင်ဇီဟန်က ရယ်လိုက်သည်။

"ငါတော့ မသိဘူးလေ။ မင်းတို့ ငါ့ကို လိမ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဘယ်သူသိမှာလဲ?"

သူ နောက်တစ်လှမ်း ထပ်တိုးလိုက်ပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပြန်လည်ပေါ်လာသည်။

"ငါ့အဆောင်ကိုသွားပြီး သေချာဆွေးနွေးကြရင်ရော ဘယ်လိုလဲ?"

ဖေးလင်၏ မျက်ဝန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး အသံမှာလည်း အေးစက်သွားသည်။

"ပိုင်ဇီဟန်... နင် အရမ်းလွန်လာရင် ငါတို့ အကြီးအကဲတွေကို တိုင်မှာနော်။"

ယွင်ချင်းမေကလည်း လက်ပိုက်လိုက်ပြီး သူမ၏ တည်ငြိမ်မှုများ ပျက်ပြားစပြုလာသည်။ "ဟုတ်တယ်။ ငါတို့က နက်နဲသောလမင်းတောင်ထွတ် က တပည့်တွေပဲ။ နင် ငါတို့ကို ဒီအတိုင်း နှောင့်ယှက်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား?"

ပိုင်ဇီဟန်က မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး...

"ဟားဟားဟား..." ဟု ရယ်မောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို တိုင်မလို့လား?"

သူက သူစိမ်းစကားတစ်ခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အလား ခေါင်းကို စောင်းလိုက်သည်။ "အကြီးအကဲတွေကိုလား? မင်းတို့က ဘာပြောမှာလဲ? ငါက မင်းတို့ကို ဖော်ဖော်ရွေရွေ နှုတ်ဆက်လွန်းလို့လို့ ပြောမှာလား?"

သူ၏ အပြုံးက ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာပြီး နှုတ်ခမ်းများက ကောက်ကျစ်စွာ တွန့်ကွေးသွားသည်။

"ငါက လှပတဲ့ စီနီယာအစ်မတော် နှစ်ယောက်ကို ငါ့အဆောင်ကို လာလည်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာကိုလား? မင်းတို့မှာ ဘာသက်သေရှိလို့လဲ?"

ဖေးလင်က အံကြိတ်လိုက်သည်။ "နင်က တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းတာပဲ!"

ယွင်ချင်းမေက အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး ဤသို့ အပြန်အလှန် ငြင်းခုံနေမှုကို အဆုံးသတ်လိုပုံရသည်။ "နင် ဆက်လုပ်နေဦးမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဂျူနီယာညီမလေး ချူဇီယန်ကို ပြောလိုက်မှာနော်။"

ထိုစကားကြောင့် ပိုင်ဇီဟန် ခဏမျှ ရပ်သွားသည်။

တစ်စက္ကန့်မျှသာ...

ထို့နောက် သူက ခေါင်းမော့ကာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"အို... မဟုတ်တာ" ဟု သူက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလေးကိုတော့ မပြောပါနဲ့!"

သူက သူတို့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ တခြားမိန်းကလေးတွေနဲ့ စကားပြောနေတယ်လို့ သူ့ကို သွားမပြောပါနဲ့။ သူ ငိုသွားပါလိမ့်မယ်။"

ယွင်ချင်းမေ၏ အကြည့်မှာ သံမဏိကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်လောက်သည်။

ဖေးလင်ကမူ "ငါတို့ အတည်ပြောနေတာ ဘိုင်ဇီဟန်။ နင် ဒီလိုမျိုး ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် ညီမလေး ချူဇီယန်က စေ့စပ်မှုကို ဖျက်သိမ်းလိမ့်မယ်" ဟု ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ သူတို့ ထင်ထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"တကယ်လား?" သူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

လူအများ ထင်နေကြသကဲ့သို့ ပိုင်ဇီဟန်မှာ ချူဇီယန်ကို လက်ထပ်ချင်နေသူဟု သူတို့ ထင်မှတ်မှားနေကြသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အလုပ်ဖြစ်ပါ့မလားတော့ ငါ သံသယရှိတယ်။ ချူဇီယန်က ငါအလိုရှိရင် ကိုယ်လုပ်တော်တွေ ယူလို့ရတယ်လို့ ပြောထားပြီးသားလေ။"

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယွင်ချင်းမေ၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ပွင့်ဟသွားသည်။ ဖေးလင်မှာမူ မျက်တောင်တခတ်ခတ်ဖြင့်...

"ဘာ...?"

"ဘာလို့လဲ? မင်းတို့ စိတ်ဝင်စားလို့လား? ကြိုပြီး လျှောက်ထားချင်လို့လား?"

ဖေးလင်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရွံရှာလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်သွားသည်။ ယွင်ချင်းမေ့၏ မျက်နှာမှာလည်း တင်းမာသွားပြီး ဒေါသမုန်တိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ပြန်မပြောနိုင်မီမှာပင် ပိုင်ဇီဟန်က ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသံမှာလည်း နိမ့်ဆင်းသွားသည်။

နိမ့်ရှိုင်းကာ!

တည်ငြိမ်ပြီး!

အေးစက်လှသည်!

"စိတ်အေးအေးထားပါ။ ငါ နောက်နေတာပါ။"

သူသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ လက်ကို နောက်ပစ်ကာ သူတို့ဆီမှ ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်းတို့နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကသာ ရှန်လျန်ကို ကူညီမယ်ဆိုရင်တော့..."

သူက ပုခုံးကျော်ကာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သတိပေးချက်များဖြင့် မှောင်မိုက်နေသည်။

"အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ငါက ဒီအတိုင်း နောက်နေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"