အခန်း ၆၆: အတိတ်ကို ရင်ဆိုင်ခြင်း

"တောက်... တောက်..."

ပိုင်ဇီဟန်က လျှာရိုက်သံပြုလိုက်ရာ ထိုအသံမှာ လေထုထဲ၌ ပါးရိုက်သံတစ်ခုကဲ့သို့ စူးရှစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းရဲ့ စိတ်ကူးစိတ်သန်းတွေကတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ ပိုင်ရှင်းယွီရာ" ဟု သူက လှောင်ပြောင်သရော်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကံမကောင်းတာတစ်ခုက... မင်း ထင်နေတာတွေ အကုန်လုံး လွဲနေတာပဲ။"

သူသည် လောကကြီးတွင် ဘာအပူအပင်မှ မရှိသည့်အလား၊ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိနေသည့်အလား လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အေးအေးလူလူ လျှောက်လာသည်။

"ငါက မင်းပါးစပ်ကို ပိတ်ဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ညီမလေးကို လာကြည့်တာပဲ။"

သူပြောလိုက်ပုံမှာ စကားလုံးတိုင်း၌ ဟန်ဆောင်ချစ်ခင်မှုများ ယိုဖိတ်နေပြီး နွေးထွေးသော ပြန်လည်ဆုံတွေ့မှုမျိုးကို သူ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားကြောင်း သိသာလှသည်။

ပြောရလျှင် သူသည် သူမကို ဒေါသပေါက်ကွဲလာအောင် ရန်စနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်က မုန့်များ သို့မဟုတ် လေ့ကျင့်ရေးရုပ်တုများအတွက် စနောက်ခဲ့သလိုမျိုးပင်။ သို့သော် ယခုမူ... သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာက သွေးကြွေးများ၊ သစ္စာဖောက်မှုများနှင့် ခါးသီးမှုများ ခြားနားနေပြီဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှင်းယွီ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း အေးခဲသွားသော ဆီးနှင်းများကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူမက ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးမှာ နွေးထွေးသော အပြုံးမျိုးမဟုတ်ဘဲ ခါးသီးလှသော အပြုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်၏။

"အော်... တကယ့်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ။ အဲဒီလို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုးတွေသာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက တာအိုအရိုး ကို အလုမခံရခင်က ရှိခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ"

သူမ အော်ဟစ်မနေသလို အသံကိုလည်း မြှင့်မပြောခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏ စကားလုံးများက ပါးရိုက်လိုက်သည်ထက်ပင် ပို၍ နာကျင်စေသည်။ အေးစက်ကာ ပြတ်သားလှပြီး မပေါက်ကွဲသေးဘဲ အမြဲတမ်း တမြည့်မြည့် လောင်ကျွမ်းနေသည့် ဒေါသများ စိမ့်ဝင်နေသည်။

မိမိ ခံစားခဲ့ရသော မတရားမှုအတွက် မိမိကိုယ်တိုင်သာလျှင် တရားမျှတမှု ရှာနိုင်မည်ကို သူမ သိသည်။ စင်စစ်တွင် ပိုင်မျိုးနွယ်စုကဲ့သို့ အင်အားကြီးသော အဖွဲ့အစည်းကို မည်သူက အပြစ်ပေး အရေးယူနိုင်မည်နည်း။ ပိုင်ဇီဟန် အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သလိုပင် အရာအားလုံးကို "မိသားစုရေးရာ" ဆိုသည့် စကားလုံးနှစ်လုံးဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"အဲဒီတုန်းက ရှင် တားခဲ့တာမျိုးလည်း ကျွန်မ မမှတ်မိဘူးနော်" ဟု သူမက ထပ်ပြီးပြောလိုက်သည်။

သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းပိုက်ထားပြီး ပခုံးများမှာလည်း တင်းမာနေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ တည်ငြိမ်ပြီး တုန်လှုပ်မှု မရှိပေ။ သူမသည် အနည်းငယ် ရှေ့သို့ တိုးလိုက်သည်။ ခြိမ်းခြောက်ရန် မဟုတ်သော်လည်း မိမိက ကြောက်ရွံ့မနေကြောင်း ပြသရန်ဖြစ်သည်။

"ဒါကြောင့် ရှင့်ရဲ့ ရုတ်တရက်ဆန်တဲ့ မိသားစု သံယောဇဉ် ပြသမှုအပေါ် ကျွန်မ နည်းနည်း သံသယဝင်နေတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး။"

ခေတ္တမျှ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုများ တင်းမာစွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထို့နောက် ပိုင်ဇီဟန်က သူမသည် ပြက်လုံးတစ်ခု ပြောလိုက်သည့်အလား အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် လှောင်ရယ်လိုက်သည်။

"အို... ပိုင်ရှင်းယွီ..." ဟု သူက သူမသာလျှင် အကျိုးအကြောင်းမသိသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည့်အလား သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ သူက ခေါင်းကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ပြီး-

"ငါ့ကို အထင်မလွဲပါနဲ့။ ငါက အမှားပြင်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် အတိတ်ကို ရှင်းပြဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလို စိတ်ကူးယဉ်ဆန်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး။"

သူ၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အသံကလည်း နိမ့်ဆင်းသွားသည်။

"ငါက မင်းကို သတိပေးဖို့ လာတာ။"

ထိုစကားလုံးများမှာ ကျောက်သားပေါ် ဖြတ်တိုက်သွားသော ဆောင်းလေအေးကဲ့သို့ စူးရှခြောက်သွေ့နေသည်။ ယခုအခါ လှောင်ပြောင်သရော်မှုများ မရှိတော့ဘဲ သူ၏ အကြည့်များက ခက်ထန်လာသည်။ သူသည် ဟန်ဆောင်နွေးထွေးမှု သို့မဟုတ် ဆင်ခြေများနောက်တွင် ပုန်းမနေတော့ပေ။ သူမကို ဂရုစိုက်သလိုမျိုးလည်း ဟန်မဆောင်တော့။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူသည် သူမကို ဘယ်တုန်းကမှ အမှန်တကယ် ဂရုမစိုက်ခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်တောင်းပန်မှုကမှ လုပ်ခဲ့ပြီးသား အမှားများကို ပြန်ပြင်နိုင်မည်နည်း။ တစ်စုံတစ်ဦး၏ တာအိုအရိုးကို ခိုးယူခဲ့သည့် အမှုအတွက် မည်သည့် ကြင်နာမှုက တရားမျှတမှုကို ပေးနိုင်မည်နည်း။

သူသည် ယခုအခါ သူမကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။ မောက်မာမှုဖြင့် မဟုတ်ဘဲ အေးစက်သော သေချာမှုဖြင့် ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ နာမည်ကို အဖတ်ဆယ်မရအောင် မလုပ်စမ်းနဲ့။ မိုမျိုးနွယ်စုက လူတစ်ယောက်က မင်းကို အနိုင်ကျင့်နေတာကို ဘယ်လိုများ အသာတကြည် ခွင့်ပြုထားနိုင်တာလဲ။"

သူ၏ စကားလုံးများက သူမ၏ ပါးကို ရိုက်လိုက်သလို ခံစားရစေသော်လည်း ၎င်းမှာ သူမက ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို ဂရုစိုက်နေ၍ မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်ပါ... ၎င်းမှာ သူ၏ အရှက်မရှိ ရဲတင်းမှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှင်းယွီ၏ လက်သီးများမှာ သူမ၏ ဘေးတွင် တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ "ဘယ် ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ နာမည်လဲ" ဟု သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့် တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"ကျွန်မကို စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ မျိုးနွယ်စုလား။ ကျွန်မကို သွန်ထုတ်ပစ်ရမယ့် ခွက်တစ်ခုလို သဘောထားပြီး တာအိုအရိုးကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ဆွဲထုတ်ခဲ့တဲ့ မျိုးနွယ်စုလား။"

သူမက မျက်လုံးထဲတွင် ဒေါသအရှိန်အဟုန်များဖြင့် သူ့အနီးသို့ တိုးသွားသည်။ "ပိုင်ဇီဟန်... ရှင်က မြင့်မြတ်တဲ့ နေရာကနေ စကားပြောနေသလိုမျိုး လာပြီး ဟန်မဆောင်စမ်းနဲ့!"

သို့သော် သူသည် သူမ၏ ဒေါသကို တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။ ပြန်လည်း မအော်သလို မျက်တောင်ပင် တစ်ချက် မခတ်ပေ။ သူသည် သူမကို အေးစက်စွာ တိတ်တဆိတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ဒေါသများက သူ့ကို ထိခိုက်စေခြင်း မရှိသည့်အလား။

တော်တော်ကြာပြီးနောက်တွင် သူက သက်ပြင်းချသလိုလို၊ ခနဲ့သလိုလိုဖြင့် လေကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ကိုယ့်ဘာကိုယ် အဆင်ပြေအောင် နေနိုင်နေပုံပဲ!"

သူ့လေသံတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သလို နွေးထွေးမှုလည်း မရှိပေ။ ဘေးလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လေ့လာသုံးသပ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဒါပေမဲ့ မင်း ဘယ်လောက်ပဲ ဝေးဝေးပြေးပြေး..." သူက သူမကို အသစ်အဆန်းသဖွယ် ပြန်လည်လေ့လာနေသည့်အလား ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။ "မင်းမှာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ နာမည်က ရှိနေတုန်းပဲ။"

သူက နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ စကားလုံးတိုင်းတွင် ပို၍ နိမ့်ဆင်းသွားသော်လည်း တမင်သက်သက် ပြတ်သားနေသည်။ "ဒါကြောင့် မိုရိချန်လို ပိုးမွှားကောင်တွေရှေ့မှာ မင်းကိုယ်မင်း အောက်ကျနောက်ကျ မဖြစ်စေနဲ့။"

ထို့နောက် သူ လှည့်ထွက်သွားသည်။ ထူးထူးခြားခြား ပြုမူပြခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ဆုံးအပြုံးမျိုး ပေးခြင်းမရှိဘဲ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် လှည့်ထွက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံစများက နောက်တွင် လွင့်ပါးနေပြီး သူ မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်တိုင် အေးစက်သောလေထုက ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို နောက်လှည့်၍ပင် တစ်ချက်မကြည့်သွားခဲ့ပေ။

ပိုင်ရှင်းယွီမှာ သူရှိခဲ့သည့် နေရာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ရပ်နေမိသည်။ သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာလည်း မမှန်တော့ပေ။

ယနေ့သည် အံ့သြစရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ မိုရိချန်က သူ၏ စိတ်ဓာတ်အစစ်အမှန်ဖြစ်သော အကြမ်းဖက်မှု၊ အခွင့်အရေးယူမှုနှင့် သနားစရာကောင်းမှုတို့ကို ပြသခဲ့သည်။ သို့သော် ထို့ထက် ပို၍ အံ့သြစရာကောင်းသည်မှာ ပိုင်ဇီဟန်၏ ပေါ်ပေါက်လာမှုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ မောက်မာနေတုန်းပင်၊ ဟုတ်ပါသည်၊ ရက်စက်ပြီး စကားလုံးများကလည်း စူးရှနေဆဲပင်။ သို့သော် ထိုအေးစက်သော အမူအရာအောက်တွင် တစ်ခုခု... ကွဲပြားနေသည်။ သူမ အတိအကျ နာမည်မတပ်နိုင်သော်လည်း ၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက အကူအညီမဲ့ပြီး စိတ်ပျက်နေသော ပိုင်ဇီဟန်မျိုး မဟုတ်တော့ပေ။ ထိုအချက်တစ်ခုတည်းကပင် အန္တရာယ်ရှိနေသည်။

အရာအားလုံးကြားမှ၊ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မုန်းတီးမှုများ လည်ပတ်နေသည့်ကြားမှ သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။ သူမ၏ မိဘများ ပျောက်ကွယ်သွားစဉ်က သူမကို စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်မှာ ပိုင်ဇီဟန်၏ မိသားစုပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် သူ့ကို လေးစားအားကျခဲ့ဖူးသည်။ ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ ဆက်ခံသူလူငယ်လေး... အေးစက်ပြီး အလှမ်းဝေးသော်လည်း မရက်စက်ခဲ့သူ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမအပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။

သူသည် သူ့နည်းသူ့ဟန်ဖြင့် သူမကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏ အရည်အချင်းမရှိမှုအပေါ် လူတိုင်းက လှောင်ပြောင်နေချိန်တွင်ပင် သူမက မည်သည့်အခါမျှ ပါဝင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ နိုးထလာချိန်တွင်... သူတို့နှစ်ဦး ရင်းနှီးလာနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူမ မိုက်မဲစွာ မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ဖြစ်လာသည်မှာ သူက သူမနှင့် ပို၍ ဝေးကွာသွားခြင်းပင်။ သူတို့ကြားက ကွာဟချက်မှာ ပို၍ ကြီးမားလာသည်။ တစ်ခါက သူမ သူ့ကို နှစ်သိမ့်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း သူက သူမသည် သူ့ကို လှောင်ပြောင်နေသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ထိုနောက်ပိုင်းတွင် သူ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အစေခံများ၊ တပည့်များ၊ နောက်ဆုံး သူမအပေါ်ပါ ဒေါသများ ပေါက်ကွဲလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူမက သူ့ကို ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ တိတ်တဆိတ်ပင် သည်းခံခဲ့သည်။ သူမအတွက်မူ ထိုအရာမှာ တကယ့်အနိုင်ကျင့်မှု မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူမသည် ၎င်းကို အမှန်အတိုင်း မြင်ခဲ့သည် - ဖိအားများအောက်တွင် နစ်မွန်းနေပြီး မည်သူကမျှ လက်ကမ်းပေးရန် ဆန္ဒမရှိသောသူတစ်ဦး၏ အသည်းအသန် အော်ဟစ်မှုအဖြစ်သာ မြင်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်က သူမကို မောင်နှမအရင်းကဲ့သို့ စောင့်ရှောက်ခဲ့သော ကောင်လေးအတွက် သူမ အနည်းဆုံး လုပ်ပေးနိုင်သော အရာဖြစ်သည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့...

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ တာအိုအရိုး ကို အခိုးခံလိုက်ရတယ်။ သူမရဲ့ ဖြစ်တည်မှုတစ်ခုလုံး၊ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ၊ သူမရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ သူမရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကို... ဆွဲထုတ်သွားခဲ့တယ်။

ပြီးတော့ အဲဒါကို ပိုင်ဇီဟန်ကို ပေးလိုက်ကြတယ်။

သူက အလိုရှိခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ မရှိခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ ထိုစဉ်က သူ သိခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ မသိခဲ့သည်ဖြစ်စေ... ၎င်းမှာ အရေးမကြီးတော့ပေ။ ထိုနေ့မှာပင် သူမ၏ ကံကြမ္မာက အဆုံးအဖြတ်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပျက်စီးခဲ့ရသည်။ သူမ၏ လမ်းစမှာ ချို့ယွင်းသွားခဲ့သည်။ သူမသည် မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လနှင့် ဒဏ်ရာများစွာ ချန်ရစ်ခဲ့သော ကံကောင်းမှုတို့ကြောင့်သာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပိုင်ဇီဟန်..." သူမက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါတို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ ပြင်လို့မရတော့ဘူး။"

လေထုထဲမှ၊ သူ ချန်ရစ်ခဲ့သော ဗလာကျင်းမှုများမှ သူမ လှည့်ထွက်လာပြီး လက်သီးကို နောက်တစ်ကြိမ် တင်းတင်းဆုပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းမှာ ကလဲ့စားချေရန် သက်သက်အတွက် မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ဖြစ်သည်။

ပြီးတော့ တစ်နေ့မှာ... သူ့ရှေ့မှာ တန်းတူရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်ပါလိမ့်မည်။

ပြီးမှ သူမကို အမြဲခြောက်လှန့်နေခဲ့သည့် မေးခွန်းကို မေးရမည်။

"ရှင် ဘယ်တုန်းကဖြစ်ဖြစ်... အဲဒီအတွက် နောင်တရဖူးရဲ့လား" _။