အခန်း ၆၄ - ပိုင်ရှင်းယွဲ့နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းအကြောင်းသတင်းစာများတွင် ဖော်ပြထားသည်။

အခန်း (၆၄)ပိုင်ရှင်းယွဲ့နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း

ကဲ... အခုတော့ အတည်ပြုလို့ ရသွားပြီ။

ပိုင်ရှင်းယွဲ့က ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်ပဲ။ လင်းရွှမ်ထက်တောင် ပိုပြီး အရေးပါတဲ့ ဇာတ်လိုက်မျိုး။

သူမမှာ နတ်ဘုရားဖီးနစ်ကိုယ်ထည် ( ရှိနေတာပဲ။

သူမရဲ့ တာအိုအရိုး အခိုးခံရတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကနေ ပြန်လည်သက်သာလာပြီး ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီတွေပါ ပြန်ရလာတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တာအိုအရိုးစု မရှိတော့တဲ့အတွက် အရင်ကလောက်တော့ ပါရမီက မပြောင်မြောက်တော့ဘူး ထင်ရတယ်။

ပြီးတော့ ဒါကလည်း တစ်ခုကို အတည်ပြုပေးနေပြန်တယ်၊ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာကို အောင်မြင်အောင် ဖြည့်ဆည်းပြီး တကယ့်ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင်လို ပျံသန်းနိုင်ဖို့အတွက် သူ (ပိုင်ဇီဟန်) ဟာ သူမ သတ်ရမယ့် ဗီလိန်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာပါပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လူအုပ်ကြီးက ပိုင်ရှင်းယွဲ့ကြောင့် စုဝေးနေကြတာ ဖြစ်ပုံရတယ်။

သူမရဲ့ ရှေ့တည့်တည့်မှာတော့... ရုပ်ချောချော ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။

"ပိုင်ရှင်းယွဲ့!"

သူက တောင်ထိပ်တစ်ခုလုံး ကြားနိုင်လောက်အောင် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။

"မင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့ နေ့ကစပြီး ငါ မင်းကို သဘောကျခဲ့တာ။ မင်းလိုမျိုး ကျော့ရှင်းပြီး ပါရမီရှိတဲ့... ပြီးပြည့်စုံတဲ့သူမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး!"

"အိုး... မဟုတ်သေးဘူးလေ"

ပိုင်ဇီဟန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။

"ဒါမျိုး ဇာတ်လမ်းတွေ လာပြန်ပြီ။"

သူက အဲ့ဒီလူကို ဗီလိန်တစ်ယောက်လို့တောင် ထင်မိပေမယ့် တကယ်တော့ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နောက်ကို အသေအလဲ လိုက်နေတဲ့အချစ်ရူး တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်ပုံရတယ်။

ထိုလူငယ်အမျိုးသားက အချစ်ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ရောက်နေသလိုမျိုး လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ရှေ့ကို တစ်လှမ်း တိုးလိုက်တယ်။

"ငါ အခုလို တောင်းဆိုတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ငါ ထပ်ပြောမယ်—ငါ့ရဲ့ အပိုင် ဖြစ်လာမလား?"

(တကယ့်ကို အချစ်ရူး !)

"သဘောတူလိုက်ပါ! သဘောတူလိုက်ပါ!"

"ပိုင်ရှင်းယွဲ့၊ လက်ခံလိုက်ပါတော့။ သခင်လေး မိုရိချန်က မင်းအပေါ် တကယ် စိတ်ရင်းရှိတာပါ။"

"ဟုတ်တယ်! လက်ခံလိုက်စမ်းပါ!"

လူအုပ်ကြီးက ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားပြီး မိန်းကလေး အတော်များများကလည်း ထိုလူငယ်ဘက်ကနေ ဝန်းရံပေးနေကြတယ်။ ဒီလူငယ်က မိန်းကလေးတွေကြားမှာ တော်တော်လေး ရေပန်းစားပုံရတယ်။

အကယ်၍ သူသာ တခြားမိန်းကလေး တစ်ယောက်ယောက်ကို ဖွင့်ပြောခဲ့မယ်ဆိုရင် အခက်အခဲမရှိ အောင်မြင်နိုင်လောက်တဲ့ အနေအထားမျိုးပါ။

ဒါပေမဲ့ ပိုင်ရှင်းယွဲ့ကတော့...

သူမ မျက်တောင်တစ်ချက်တောင် မခတ်ဘူး။

သူမရဲ့ လေသံက အေးစက်နေတယ်။ တောင့်တင်းနေတာထက်တောင် ပိုပြီး ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေသလိုပဲ။

"မရဘူး!"

ဒါကတော့ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိုင်ရှင်းယွဲ့က ကြယ်ငါးပွင့်အဆင့် ကံကြမ္မာရှင် ဖြစ်နေတာလေ။

သူမ ချစ်မိမယ့်သူက သာမန်လူတစ်ယောက် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ?

အနည်းဆုံးတော့ ကောင်းကင်ဘုံက ရွေးချယ်ခံရတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ လိုတာပေါ့။

မိုရိချန် ဆွံ့အသွားတယ်။

"ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး!"

ပိုင်ရှင်းယွဲ့က ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်တယ်။

"ပြီးတော့ မိုရိချန်... ရှင် ဘယ်နှစ်ကြိမ်ပဲ တောင်းဆိုပါစေ ကျွန်မရဲ့ အဖြေက အတူတူပဲ ဖြစ်နေမှာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှင့်ရဲ့ အချိန်တွေရော ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေကိုပါ မဖြုန်းတီးပါနဲ့တော့။"

ထိုစကားတွေကြောင့် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

မိုရိချန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေဟာ ငါးအသေတစ်ကောင်နဲ့ အရိုက်ခံလိုက်ရသလိုမျိုး တောင့်တင်းသွားတယ်။

ဆန့်တန်းထားဆဲ ဖြစ်တဲ့ သူ့လက်တွေဟာ အရှက်ပြေဖို့ ကြိုးစားရင်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေတယ်။

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ သူ့ရဲ့ စိတ်မရှည်မှုတွေက စတင် ပေါ်ပေါက်လာတော့တယ်။

"ငါ့မှာ ဘာချို့ယွင်းချက် ရှိလို့လဲ?"

သူ့အသံက မြင့်တက်လာပြီး မေးလိုက်တယ်။

"ငါက မင်းနဲ့ မထိုက်တန်ဘူးလား?"

သူ့ရဲ့ လေသံက ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ သခင်လေးတစ်ယောက်အသွင်ကနေ ဂျီကျနေတဲ့ ကလေးဆိုးတစ်ယောက်အသွင်ကို ပြောင်းလဲသွားတယ်။

"ငါက မိုမျိုးနွယ်စုရဲ့ သခင်လေးပဲ! ကောင်းကင်ဘုံ စွန့်ပစ်ခံအင်ပါယာ တစ်ခုလုံးမှာ ထိပ်တန်း မျိုးနွယ်စုကြီး ဆယ်စုထဲက တစ်ခုပဲ!"

သူက သူမနားကို တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်တွေကို ကြွားလုံးထုတ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။

"ငါ့ရဲ့ ပါရမီက မင်းလောက် မရှိရင်တောင်မှ ငါဟာ အင်ပါယာတစ်ခုလုံး သိကြတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။"

တစ်ဖက်မှာတော့ ပိုင်ရှင်းယွဲ့က တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘူး။

သူမက သူ့ကို နားနားမှာ လာပြီး ဝဲနေတဲ့ ယင်ကောင်တစ်ကောင်လိုပဲ စိုက်ကြည့်နေတယ်။

မိုရိချန်ကတော့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးတာရော၊ အမိန့်ပေးတာရော ရောနှောပြီး ဆက်ပြောနေတုန်းပဲ။

"ဘာလို့ ဒီလို လုပ်နေတာလဲ?! တခြား မိန်းကလေးသာဆိုရင် ငါ့ဘေးမှာ ရပ်ခွင့်ရတာကိုတင် ကျေးဇူးတင်နေကြမှာ!"

သူက လက်ကို ထပ်ပြီး ဆန့်တန်းလိုက်ပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ရိုမန်တစ်ဆန်ဆန် မဟုတ်တော့ဘူး။

သူမရဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ကို အတင်းဆွဲတော့မယ့် မိုက်မဲတဲ့ အမူအရာမျိုးပဲ။

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ပိုင်ရှင်းယွဲ့ရဲ့ အမူအရာက နောက်ဆုံးမှာတော့ ပြောင်းလဲသွားတယ်။

သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ နှင်းမုန်တိုင်းလို အေးစက်တဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ထွက်ပေါ်လာတယ်။

ခဏတာအတွင်းမှာပဲ သူမရဲ့ ရွှေရောင်အမြုတေ ရဲ့ အရှိန်အဝါက လင်းလက်သွားတယ်။ အနီးနားက တပည့်အချို့ နောက်ဆုတ်သွားရလောက်အောင်ကို ပြင်းထန်တယ်။

သူမ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်တယ်။ ပိုင်ဇီဟန်ဟာ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲက လူသတ်ချင်စိတ်ကို အထင်အသား မြင်နေရတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမ ထိန်းထားခဲ့တယ်။

သူမကို တားဆီးထားတာက ဂိုဏ်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေပဲ။

အကယ်၍ သူမသာ လူပုံအလယ်မှာ တရားဝင် စိန်ခေါ်ပွဲ မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို ထိုးနှက်လိုက်ရင် ပြဿနာတွေ အများကြီး တက်လာနိုင်တယ်။ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး ခန်းမ၊ ဆုံးမစာတွေ၊ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခွင့်တွေကိုပါ ယာယီ ပိတ်ပင်ခံရနိုင်တယ်။

သူမ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ပြီး မလှုပ်မယှက် ရပ်နေလိုက်တယ်။

(ငါ တခြားတောင်ထိပ်ကိုပဲ ရွေးခဲ့သင့်တာလား?)

ပိုင်ရှင်းယွဲ့ တွေးလိုက်မိတယ်။

နေ့ရောညပါ သူမဟာ မိုရိချန်ရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံနေရတာ ဖြစ်တယ်။

သူမအနေနဲ့ မိုရိချန်ရဲ့ ဖွင့်ပြောမှုကို လက်ခံဖို့ အခွင့်အရေးကတော့ လုံးဝ မရှိသလောက်ပါပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မိုရိချန်ရဲ့ အပြုအမူတွေက ပိုင်ဇီဟန်ကို သွားပြီး သတိရစေလို့ပဲ။

ကိုယ့်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို အားကိုးပြီး တခြားသူရဲ့ ခံစားချက်ကို ဂရုမစိုက်တဲ့ တူညီတဲ့ မောက်မာမှုမျိုး။

(သည်းခံစမ်း! ပိုင်ရှင်းယွဲ့... နင် ဒါကို သည်းခံရမယ်!)

သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောလိုက်တယ်။

သူမရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုက အလှမ်းဝေးနေသေးသလို၊ သူမဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သည်းခံခဲ့ပြီးပြီ။ ကလဲ့စားချေမှု အောင်မြင်ဖို့အတွက် နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက်ပဲ ထပ်ပြီး သည်းခံဖို့ လိုတယ်လို့ သူမ ယုံကြည်ထားတယ်။

"သခင်လေး မို အရှုံးပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်မက အဲ့ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး!"

ပိုင်ရှင်းယွဲ့က ပြောလိုက်တယ်။

"တောက်!... ပိုင်မျိုးနွယ်စုက စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ မိန်းကလေးကများ ဘယ်လိုတောင် မောက်မာရဲတာလဲ?"

မိုရိချန်က ဟန်ဆောင်မှုတွေကို အကုန်လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ ပိုင်ရှင်းယွဲ့ဟာ မျိုးနွယ်စုကနေ နှင်ထုတ်ခံထားရသူ ဆိုတာက လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်သလို၊ သူမကို သိတဲ့သူတိုင်း ဒါကို သိကြတယ်။

ဒါကြောင့်လည်း သူမဟာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုက ဖြစ်နေပေမယ့် နောက်ခံအင်အား မရှိတော့တဲ့အတွက် မိုရိချန်က သူမကို မကြောက်တာ ဖြစ်တယ်။

အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ အေးစက်ပြီး လှောင်ပြောင်သလို လက်ခုပ်တီးသံတစ်ခု လေထုထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။

ဖြောင်း! ဖြောင်း! ဖြောင်း!

ပိုင်ဇီဟန်က ပိုင်ရှင်းယွဲ့နဲ့ မိုရိချန် ရှိနေတဲ့ ကွင်းပြင်ဆီကို လျှောက်လှမ်းလာတယ်။

"ဘယ်သူလဲကွ?"

မိုရိချန်ရဲ့ အာရုံက လက်ခုပ်သံဆီကို ချက်ချင်း ရောက်သွားတယ်။

သူတင်မကဘဲ အပြာရောင်တိမ်တိုက် ကွင်းပြင် ထဲက တခြားသူတွေပါ အံ့သြသွားကြတယ်။ မိုရိချန် ဒေါသထွက်နေတဲ့အချိန်မှာ ဘယ်သူကများ ကြားဖြတ်ဝင်ရဲတာလဲပေါ့။

ပိုင်ရှင်းယွဲ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားပြီး မျက်နှာမှာ ဒေါသတွေနဲ့အတူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်။

"ပိုင်ဇီဟန်..."

သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။ သူမတို့ ကလေးဘဝတုန်းကထက် အများကြီး ကြီးပြင်းပြီး ပြောင်းလဲသွားပေမယ့်လည်း သူမရဲ့ ဘဝတစ်သက်တာ ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသူကို သူမ မမှတ်မိဘဲ မနေနိုင်ပါဘူး။

ဒါ့အပြင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်အတိုင်း ရှိနေဦးတော့၊ အဲ့ဒီလောက် မောက်မာတဲ့ အရှိန်အဝါမျိုးကိုတော့ ဘယ်သူမှ တုပနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူမ ယုံကြည်ထားတယ်။

အခုတော့ သူမရဲ့ ဘဝတစ်သက်တာ ရန်သူဟာ သူမရဲ့ မျက်စိရှေ့တည့်တည့်ကို ရောက်ရှိလို့လာပါပြီ။