အခန်း ၅၄ - ကျင့်ကြံခြင်းညဉ့်

နေရောင်ခြည်ဦးများက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လမင်းတောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ဖြာကျလာပြီး အမိုးများကို နွေးထွေးစေကာ ရင်ပြင်ရှိ နှင်းစက်ကလေးများကို ကျောက်မျက်ရတနာလေးများအလား တောက်ပနေစေသည်။

သူ၏နေအိမ်အတွင်း ဗိုင်ဇီဟန်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။

"အင်း... ကောင်းလိုက်တဲ့ ညလေးပါလား။"

ဗိုင်ဇီဟန်က ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ကာ ပျင်းရိစွာ အကြောဆန့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှ အိပ်ချင်စိတ်များ ပြေပျောက်သွားစေရန် ပွတ်သပ်ရင်း ငိုက်မြည်းသံလေး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

မနေ့က အခြေအနေက သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပို၍ အဆင်ပြေခဲ့သည်။

"ဟင်း... ငါ တကယ် လုပ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ လင်းရွှမ် ငါ့ဘက် ရောက်လာပြီ။"

သူ့နှုတ်ခမ်းအစုံတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခြင်းကို သူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

ဇာတ်လိုက်တစ်ယောက်ကို အစောတစီးကတည်းက၊ တိုက်ခိုက်စရာပင် မလိုဘဲ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ ဗိုင်ဇီဟန်အတွက် လုံးဝ အောင်ပွဲတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဤ 'ကောင်းကင်ဘုံ၏ ရွေးချယ်ခံရသူ' များသည် မာနကြီးပြီး ရောင့်တက်တတ်ကြသော်လည်း လင်းရွှမ်ကမူ ထိုသို့မဟုတ်ပေ။

သူက သတိကြီးသူ ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် သူ့နောက်တွင် မည်သည့် နောက်ခံမှ မရှိသလို၊ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးမည့် အစွမ်းထက်သော ဂိုဏ်းအကြီးအကဲများလည်း မရှိပေ။

ထိုအချက်ကပင် သူ့ကို အားနည်းစေပြီး သိမ်းသွင်းရ လွယ်ကူစေခြင်း ဖြစ်သည်။

"အခု ကျန်တာကတော့... သူ့ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ပျိုးထောင်ပေးဖို့ပဲ။"

ပိုင်ဇီဟန်သည် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ကာ ခါးပတ်ကို ချည်ရင်း သူ့ဘာသာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူသည် နေအိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ လန်းဆန်းသော နံနက်ခင်း လေထုထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်သည်။

သူ၏ ဝတ်ရုံရှည်မှာ လေထဲတွင် ညင်သာစွာ လွင့်ပျံနေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရာအားလုံးသည် သူ စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း အတိအကျ ဖြစ်ပျက်နေသည့်အလား။

သူ အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည့် ခဏမှာပင်၊ သူ၏ အကြည့်တို့သည် ရင်ပြင်တံခါးနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ဇီးပင်အိုကြီးအောက်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသော ပုံရိပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထိုသူမှာ လင်းရွှမ်ပင် ဖြစ်သည်!

ထိုလူငယ်သည် ကျောကို မတ်မတ်ထားကာ တရားထိုင်သည့် ပုံစံဖြင့် ထိုင်နေပြီး အသက်ရှူသံမှာ တည်ငြိမ်မှန်ကန်နေသည်။

လောကအတွင်းမှ ဆွဲယူထားသော မမြင်ရသည့် ချည်မျှင်တန်းများအလား 'ချီ' နုနုလေးများသည် သူ့ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝဲလှည့်နေပြီး သူ၏ စွမ်းအင်​ဗဟို​ ဆီသို့ စုဆုံသွားကြသည်။

လေထုအတွင်းရှိ သိမ်မွေ့သော တုန်ခါမှုက လင်းရွှမ်သည် 'ကြယ်စင်အသက်ရှူခြင်းအတတ်' ကို စတင်ကျင့်ကြံနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ဗိုင်ဇီဟန်အား သိစေခဲ့သည်။

လင်းရွှမ်သည် တစ်ညလုံး ထိုဇီးပင်အောက်တွင် ကျင့်ကြံနေခဲ့ပုံရသည်—ဒါက ဗိုင်ဇီဟန် မမျှော်လင့်ထားသည့် အချက်ပင်။

ကျင့်စဉ်က အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည်နှင့် လင်းရွှမ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အခန်းသို့ ပြန်၍ အနားယူလိမ့်မည်ဟု သူ ယူဆထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟင်၊ ဒီလောက်တောင် မြန်တာလား။"

ဗိုင်ဇီဟန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။

မှန်ကန်သော နည်းလမ်းရှိသည့်တိုင်အောင် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို သင်ယူခြင်းသည် မည်သည့်အခါမှ လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ရှိပါသော်လည်း ဗိုင်ဇီဟန်သည် လင်းရွှမ်ကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မသင်ပေးခဲ့ရဘဲ ကျင့်စဉ်စာလိပ်ကို ကမ်းပေးခဲ့ရုံသာ ရှိသေးသည်။

(မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ၊ သင်ယူမှုစွမ်းရည် အံ့မခန်းပါတဲ့ ဇာတ်လိုက်ပါလား!)

လျင်မြန်စွာ သင်ယူနိုင်သည့် မွေးရာပါပါရမီရှိသူ လင်းရွှမ်ကဲ့သို့သော သူမျိုးသာလျှင် ကျင့်စဉ်အသစ်တစ်ခုကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဗိုင်ဇီဟန် အသိအမှတ်ပြုလိုက်သည်။

လင်းရွှမ်သာ လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များနှင့် အမျိုးမျိုးသော ကျင့်စဉ်များကို ရရှိခဲ့မည်ဆိုလျှင်၊ အနာဂတ်တွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦး ဖြစ်လာနိုင်မည်ဟု ပိုင်ဇီဟန် တွေးလိုက်မိသည်။

"လင်း—"

သူ ခေါ်လိုက်မည်အပြုတွင် လင်းရွှမ်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း အလင်းစက်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ပိုင်ဇီဟန် ရပ်နေသည်ကို မြင်သည်နှင့် လင်းရွှမ်သည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ လက်နှစ်ဖက်ကို စုလျက် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးပိုင်!"

လင်းရွှမ်က ကျေးဇူးတင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ မနေ့ကနှင့်မတူဘဲ သူ၏ အသံထဲတွင် စစ်မှန်သော ကျေးဇူးသိတတ်မှုမှလွဲ၍ အခြား ဘာမှမရှိတော့ပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်... ဒီလိုမျိုး ကျင့်စဉ်တစ်ခု တကယ်ရှိလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။"

ပိုင်ဇီဟန်က ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်း စမ်းကြည့်ပြီးပြီလား။"

လင်းရွှမ်က အားပါပါ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။ မနေ့ညက သခင်လေး ကျွန်တော့်ကို စာလိပ်ပေးပြီးကတည်းက ရင်ခုန်လွန်းလို့ အိပ်လို့ မရတော့ဘူး။ ဒါနဲ့ပဲ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် စပြီး ကျင့်ကြံဖြစ်သွားတာပါ။"

သူ စကားပြောနေစဉ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အရာများအတွက် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အသံများ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

****

မနေ့ညက...

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးသည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး လမင်း၏ ငွေရောင်အလင်းနုနုကသာ လွှမ်းမိုးထားသည်။

လင်းရွှမ်သည် သူ၏ ရိုးရှင်းသော ဖျာပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေပြီး ရှေ့တွင် စာလိပ်ကို ဖြန့်ထားသည်။

ပိုင်ဇီဟန် ရေးထိုးခဲ့သော စာလုံးတိုင်းတွင် 'ချီ' စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေသဖြင့် စာလိပ်တစ်ခုလုံးသည် လရောင်အောက်တွင် မှိန်ပျပျ တောက်ပနေသည်။

သူ စတင်ဖတ်ရှုလိုက်သည်နှင့် လုံးဝ ခြားနားသော ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုထဲသို့ ခြေလှမ်းလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

'ကြယ်စင်အသက်ရှူခြင်းအတတ်' က အမှန်တကယ် မြေကမ္ဘာအဆင့် ဟုတ်မဟုတ် သူ မသေချာသော်လည်း၊ သူ လက်ရှိသုံးနေသော ကျင့်စဉ်ထက် အဆမတန် ပိုမိုနက်နဲပြီး အစွမ်းထက်ကြောင်း ခံစားနေရသည်။

ထိုကျင့်စဉ်သည် လူ၏ အသက်ရှူခြင်းကို ကြယ်တာရာများ၏ တုန်ခါမှုနှင့် ဟန်ချက်ညီစေရန်၊ စကြာဝဠာ၏ စည်းချက်ကို ခံစားသိရှိနိုင်ရန်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၏ 'ချီ' စွမ်းအင်များကို သွေးကြောများအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက်ဆွဲယူကာ အံ့ဩဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် သန့်စင်ရန် ဖော်ပြထားသည်။

စာလိပ်တွင် ဖော်ပြထားသော ပထမဆုံး အသက်ရှူသံသရာကို သူ လိုက်နာကျင့်ကြံလိုက်သည်နှင့် လင်းရွှမ်သည် ကွဲပြားခြားနားမှုကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အလိုအလျောက် တုံ့ပြန်လာသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ 'ချီ' များသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုလျင်မြန်ပြီး ပိုမိုလိုလိုလားလား လှုပ်ခတ်လာသည်။ သူ၏ ချွေးပေါက်များ ပွင့်သွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ဒီရေအလား သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။

"ဒါ... ဒါက အရင်ကထက် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆလောက် ပိုမြန်နေတာပဲ!"

သူ စိတ်ထဲမှ တအံ့တဩ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သူ၏ ကျင့်စဉ်ဟောင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက 'ကြယ်စင်အသက်ရှူခြင်းအတတ်' သည် 'ချီ' ကို ဆယ်ဆပိုမိုမြန်သောနှုန်းဖြင့် စုပ်ယူနိုင်စေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ 'အစောပိုင်း အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း' အဆင့်သည် တစ်ဆင့်တက်ရန် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ပို၍ပင် အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ သူ ကျင့်ကြံနေသည့် အချိန် ကြာလာလေ၊ သူ၏ အခြေခံက ပို၍ ခိုင်မာလာလေ ဖြစ်သည်။

ကြယ်တာရာများဆီမှ ဆွဲယူရရှိသော ကောင်းကင်ဘုံစွမ်းအင်သည် ပိုမိုသန့်စင်ပြီး၊ ပိုမိုတည်ငြိမ်ကာ ဟန်ချက်ညီလှသည်။

ဤသို့သော တိုးတက်မှုကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် သူသည် ကျင့်ကြံခြင်းကို မရပ်တန့်နိုင်ဘဲ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်နေခဲ့သည်။

ညနက်လာပြီး ကောင်းကင်တွင် ကြယ်များ ပိုမိုစုံလင်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းမှာ ပို၍ပင် မြန်ဆန်လာသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ယခင်နှုန်းထက် ၁၅ ဆအထိ ပိုမိုမြန်ဆန်နေခဲ့သည်။

တိတ်ဆိတ်သော ညအချိန်တွင် ကြယ်ရောင်များက သူ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ကျရောက်နေပြီး စာလိပ်သည်လည်း သူ့ရှေ့တွင် တောက်ပနေသည်။ ထိုအချိန်တွင် လင်းရွှမ်သည် သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ မခံစားခဲ့ရသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။

မျှော်လင့်ချက်!

သူ သတိမထားမိခင်မှာပင် မနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အနီးအနားတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း သိရှိလိုက်ရမှသာ သူ ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကျေးဇူးရှင်ပင် ဖြစ်သည်။

***

"ကျွန်တော် ကျင့်ကြံနေတာကို မရပ်နိုင်ခဲ့ဘူး" ဟု လင်းရွှမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် နှစ်တွေတစ်လျှောက် ကျင့်စဉ်တွေ အများကြီး သုံးခဲ့ဖူးပေမဲ့ ဘယ်တစ်ခုမှ... ဘယ်တစ်ခုမှ ဒါနဲ့ မယှဉ်နိုင်ဘူး။ ကျွန်တော့်အတွက် သင့်တော်တဲ့ လမ်းကြောင်းကို နောက်ဆုံးတော့ ရှာတွေ့သွားသလိုပဲ။"

ဗိုင်ဇီဟန်၏ မျက်နှာအမူအရာက မပြောင်းလဲသော်လည်း သူ့နှလုံးသားထဲတွင်မူ ကျေနပ်နေသည်။

*မှန်တယ်။ မင်း ငါ့ဆီကနေ အကျိုးအမြတ်တွေ ပိုရလေလေ၊ ငါ့အပေါ် ပိုမှီခိုလာလေလေ ဖြစ်မှာပဲ။*

"မင်း အခုမှ စတာပဲ ရှိသေးတာ။ 'ကြယ်စင်အသက်ရှူခြင်းအတတ်' ရဲ့ အစွမ်းကုန် အလားအလာတွေက အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပေါ်လာလိမ့်မယ်။ အခုလောလောဆယ်တော့ အသက်ရှူစည်းချက်ကို ကျွမ်းကျင်အောင်လုပ်ဖို့နဲ့ မင်းရဲ့ သွေးကြောတွေကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ပါ။"

"ဟုတ်ကဲ့!"

လင်းရွှမ်က နောက်တစ်ကြိမ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"သခင်လေးပိုင်ကို စိတ်ပျက်အောင် ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး!"

ပိုင်ဇီဟန်က ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။ မင်း 'အမြုတေတည်ဆောက်ခြင်း' အဆင့်ကို ရောက်တဲ့အခါ ငါ နောက်ထပ် လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးဦးမယ်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ သခင်လေး!"

လင်းရွှမ်က တက်ကြွစွာ ဖြေကြားလိုက်သည်။ သူသည် အိမ်မက်ထဲတွင်ပင် မမက်ဖူးသည့် အရာတစ်ခုကို ရရှိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် နောက်ထပ် ဘာရဦးမည်ဆိုသည်ကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်မိတော့ပေ။

သို့သော်ငြားလည်း ထိုစကားကို ကြားရသည့်အတွက် သူ အမှန်တကယ် ဝမ်းသာကြောင်း ပြသရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေသည်။