အခန်း ၅ - လော်ချင်း

"ရေချိုးလိုက်ရင် ကောင်းမလား?"

သူ့ကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

သုံးရက်တိုင်တိုင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီးနောက်မှာတော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အညစ်အကြေးတွေက သဘာဝအလျောက် စွန့်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး အရေပြားပေါ်မှာ အညစ်အကြေး အလွှာပါးလေးတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့သည်။

ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ကို စတင်ဝင်ရောက်စဉ်ကလောက် သိသာထင်ရှားမှု မရှိသော်လည်း ကွာခြားချက်ကတော့ အသိသာကြီးပင်—ချွေးပေါက်တွေ ပွင့်သွားကာ အရေပြားကလည်း နတ်ဘုရားတစ်ပါးလို ဝင်းလက်တောက်ပနေပြီး သွေးကြောတွေဟာလည်း လန်းဆန်းမှုကို အပြည့်အဝ ခံစားနေရသည်။

ဒါဟာ အသန့်စင်ဆုံး ချီစွမ်းအင်ကိုသာ လက်ခံပြီး အညစ်အကြေးမှန်သမျှကို ချက်ချင်းစွန့်ထုတ်ပေးတဲ့ "ထောင်ပေါင်းများစွာသော အသက်ရှူနည်းစနစ်" ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဇီဟန်သည် ဝတ်ရုံပေါ်မှ ဖုန်စများကို ခါထုတ်လိုက်ရင်း ကျင့်ကြံခြင်းမှ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအင်များကို ခံစားနေမိသည်။

အရေပြားပေါ်မှာ ကပ်ညှိနေတဲ့ အညစ်အကြေးတွေကြောင့် သူ အနေရခက်နေပြီး ဒီအခြေအနေနဲ့ အကြာကြီး ဆက်မနေလိုတော့ပါ။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ရင်း အခန်းဝဘ်ဘက်သို့ အကြည့်ကို ပို့လိုက်သည်။

တည်ငြိမ်သော်လည်း အမိန့်ပေးသံပါသော အသံဖြင့် သူ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်— "လော်ချင်း ၊ အထဲဝင်ခဲ့!"

ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အလျင်စလို လျှောက်လာသော ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

တံခါးက တကျိကျိမြည်ကာ ပွင့်သွားပြီး အရပ်ပုပု အစေခံမလေးတစ်ဦး အထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားပြီး လက်ကလေးတွေကလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

လော်ချင်းသည် ပိုင်ဇီဟန် ငယ်စဉ်ကတည်းက အနားမှာ ခစားခဲ့ရသော ကိုယ်ရံစေခံမလေး ဖြစ်သည်။

အတိတ်ကာလတုန်းက သူမဟာ ပိုင်ဇီဟန်ရဲ့ ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ စိတ်အခြေအနေတွေနဲ့ ရက်စက်တဲ့ ဒေါသတွေကို အမြဲခံခဲ့ရသူပါ။

သူမအပေါ် သူ လက်ပါခဲ့တာမျိုး မရှိပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ထက်ရှတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ အေးစက်တဲ့ လျစ်လျူရှုမှုတွေကတင် သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နက်ရှိုင်းတဲ့ ကြောက်ရွတ်တွေကို ဖြစ်စေဖို့ လုံလောက်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါ့အပြင် ပိုင်ဇီဟန်ဟာ စိတ်မကြည်တဲ့အခါ သူ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲညီမအရင်းကိုတောင် အညှာအတာ မရှိခဲ့တာကြောင့် သူမလို အစေခံမလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် မကြောက်ဘဲ နေနိုင်မှာလဲ?

သူမ၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။

"သ-သခင်လေး၊ ကျွန်မကို ခေါ်လိုက်တာလားရှင့်?"

ပိုင်ဇီဟန်သည် တုန်တုန်ယင်ယင် ဖြစ်နေသော သူမကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

သူ့ရဲ့ အတိတ်က လုပ်ရပ်တွေက ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေအပေါ် တော်တော်လေး အရိပ်မည်း ထိုးခဲ့ပုံရသည်။

ကောင်းပြီလေ၊ သူ ဒါကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ အထူးသဖြင့် သူ့အသက်က အပ်ဖျားပေါ်တင်နေတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာပေါ့။

"ငါ့အတွက် ရေချိုးဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ဦး!"

ပိုင်ဇီဟန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လော်ချင်းသည် ထိုစကားကြောင့် ကိုယ်လေး အနည်းငယ် တွန့်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ သခင်လေး! အ-အခုချက်ချင်း သွားပြင်လိုက်ပါ့မယ်!"

သူမသည် ချက်ချင်းလှည့်ထွက်သွားပြီး အလျင်အမြန်ပင် လုပ်ဆောင်တော့သည်။ သူမ၏ ပုံစံမှာ သူ့အနားမှာ တစ်စက္ကန့်လေးတောင် ထပ်မနေရဲသလိုပင်။

ပိုင်ဇီဟန်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါလိုက်မိသော်လည်း အလေးအနက်တော့ မစဉ်းစားတော့ပါ။

သူသည် ရေချိုးရန် အသင့်မဖြစ်မီ ခဏတာ အနားယူရန် ထိုင်လိုက်သည်။

လော်ချင်းသည် ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်နေရင်း တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ၏ သခင်လေးသည် အမြဲတမ်း အရှိန်အဝါဖြင့် ပြောဆိုလေ့ရှိသော်လည်း ယခုတစ်ခါတွင်မူ သူ့အသံထဲ၌ ထုံးစံအတိုင်း အေးစက်မှု သို့မဟုတ် စိတ်တိုမှုမျိုး မပါဝင်နေပါ။ အသံက ခိုင်မာပြတ်သားသော်လည်း ရက်စက်မှု မရှိနေပါ။

သူမ အလုပ်လုပ်ရင်း ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။

(ငါ စိတ်ကူးယဉ်နေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ!)

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ အချိန်မဖြုန်းချင်ပါဘူး။

သခင်လေးကို အကြာကြီး စောင့်ခိုင်းမိရင် သူ စိတ်တိုလာနိုင်သည်လေ။

ရေချိုးရန် အဆင်သင့်ဖြစ်သောအခါ သူမသည် ခေါင်းကို ငုံ့ထားလျက်ပင် ပြန်လာအကြောင်းကြားသည်။

"သခင်လေး၊ ရေချိုးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်ပါပြီရှင်။"

ပိုင်ဇီဟန်သည် သူမကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ကျော်ဖြတ်ကာ ရေချိုးခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားသည်။

မထွက်ခွာမီ သူသည် သူမ၏ မျက်နှာကို သေချာကြည့်လိုက်မိသည်။

ဒါဟာ ပိုင်ဇီဟန်အနေနဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူ့အနားမှာ ခစားလာတဲ့ ဒီအစေခံမလေးရဲ့ မျက်နှာကို တကယ်တမ်း ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်—အရင်တုန်းကတော့ သူမရဲ့ ရုပ်ရည်ကို စနစ်မျက်နှာပြင် က အမြဲ ကွယ်ထားခဲ့တာ မဟုတ်လား။

(သူမက တော်တော်လေး ချောတာပဲ!)

လော်ချင်းသည် ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်နှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရုံသာ ရှိသေးပြီး သွယ်လျကာ ကျော့ရှင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ရှိသည့် မိန်းမပျိုလေး ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ရှည်လျားပြီး နက်မှောင်သော ဆံနွယ်များကို ရိုးရှင်းစွာ ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်ထားပြီး ပုခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေပုံမှာ သူမ၏ ဖြူစင်ချောမွေ့သော အသားအရေကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။

သူ့မျက်နှာက နူးညံ့ပြီး ကျော့ရှင်းလှသည်—နှင်းမှုန်တွေလို နက်ရှိုင်းတဲ့ အညိုရောင် မျက်ဝန်းလေးတွေဟာ ရှည်လျားတဲ့ မျက်တောင်တွေကြားမှာ နူးညံ့နေပြီး၊ နှာတံလေးကလည်း ချစ်စရာကောင်းကာ နှုတ်ခမ်းလေးတွေကတော့ ပန်းနုရောင် သန်းနေသည်။

နိမ့်ပါးသော အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမတွင် လျစ်လျူရှုရန် ခက်ခဲသော တည်ငြိမ်သည့် အလှတရားတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူမ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရိုးရှင်းသော အပြာနုရောင် အစေခံဝတ်စုံကပင် သူမ၏ သဘာဝကျသော လှုပ်ရှားမှုတွေကို မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ရပ်နေပုံက တုန်ယင်နေခြင်း၊ အကြည့်ကို အမြဲငုံ့ထားခြင်းနှင့် နှုတ်ခမ်းကို မသိမသာ ကိုက်ထားခြင်းတို့က သူမ သူ့အပေါ် ရှိနေဆဲဖြစ်သော ကြောက်ရွတ်တွေကို ဖော်ပြနေသည်။

(ဒါသာ ကမ္ဘာမြေမှာဆိုရင် သူမက ထိပ်တန်း အလှမယ် တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ သေချာပေါက် အရည်အချင်း ပြည့်မီတာပဲ!)

ပိုင်ဇီဟန် တွေးလိုက်မိသည်။

သူသည် ဤကမ္ဘာ၏ အလှအပဆိုင်ရာ စံနှုန်းတွေကို မသိသေးသလို၊ သူ့အစေခံမလေးကပဲ ထူးထူးခြားခြား ချောမောနေတာလား သို့မဟုတ် ဤကဲ့သို့သော ရုပ်ရည်မျိုးက သာမန်ပဲလားဆိုတာ သူ မသိသေးပါ။

လော်ချင်းကို ကြည့်ရင်း သူတွေးလိုက်သည်မှာ—ကျင့်ကြံခြင်းလောက ဖြစ်တာကြောင့် ဒီကမ္ဘာက လူတွေအားလုံးဟာ အလိုအလျောက် ချောမောနေကြတာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူ နားလည်ဖို့ အချိန်ပိုယူရဦးမည်။

နောက်ဆုံးတော့၊ သူ့မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာဟာ စနစ်မျက်နှာပြင်ကြောင့် အမြဲတမ်း ဝေဝါးနေခဲ့တာလေ။

လော်ချင်းသည် ခဏတာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိပြီး သူမ၏ လက်ကလေးများက ဝတ်စုံလက်စက္ကို မသိစိတ်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

သူမ သူ့အနားမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခစားလာခဲ့သော်လည်း ယနေ့သည် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်ဟု ခံစားရသော ပထမဆုံးနေ့ပင်—အထူးသဖြင့် ရေချိုးခန်းထဲ မဝင်မီ သူ သူမကို ကြည့်သွားပုံက ထူးဆန်းလှသည်။

စကားလုံးနဲ့ ဖော်ပြဖို့ ခက်ပေမဲ့... ပိုင်ဇီဟန်မှာ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှု၊ လှုပ်ရှားပုံ၊ သူ့မျက်လုံးတွေ သူမအပေါ် ခဏတာ ဖြတ်ပြေးသွားပုံမှာ—နှိမ်ချမှု မပါဘူး၊ စိတ်တိုမှု မရှိဘူး၊ အရေးကြီးဆုံးက သူ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်ခြင်းပင်။

(သခင်လေးက ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်ကြည့်တာ ဒါပထမဆုံးပဲ!)

ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမ ခစားသည့်အခါတိုင်း သူသည် စိတ်တိုနေတတ်ပြီး သူ့အကြည့်တွေက သူမ၏ ခြေထောက် သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်ဆီမှာသာ ရှိနေတတ်သည်။

သူဟာ နှာဘူးကျလို့ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မက်မောလို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမ သိသည်။ သူ့လို အဆင့်အတန်းနဲ့ဆိုရင် ဘယ်လိုမိန်းမမျိုးကိုမဆို ရနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား။

အဲ့ဒီထက် သူဟာ လူတွေရဲ့ မျက်နှာကို ခွဲခြားဖို့ အခက်အခဲရှိနေပြီး တခြား ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတွေကနေတစ်ဆင့် လူတွေကို မှတ်မိအောင် ကြိုးစားနေပုံရသည်။

ပိုင်ဇီဟန်မှာ အမြင်အာရုံဆိုင်ရာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု တခြားအစေခံတွေဆီက ကောလာဟလ ကြားဖူးသော်လည်း ဒါဟာ အတည်မပြုနိုင်တဲ့ ကောလာဟလသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဒါပေမဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခစားလာတဲ့ သူမအဖို့တော့ ဒါဟာ အထိုက်အလျောက် မှန်ကန်ကြောင်း သူမ သိသည်။

ပြဿနာက ဘာလဲဆိုတာ သူမ အတိအကျ မသိသော်လည်း သူသည် လူတွေရဲ့ မျက်နှာကို ခွဲခြားဖို့ ခက်ခဲနေပြီး လူတစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက်ကို မှားယွင်းမှတ်မိတတ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။

အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ ပိုင်ဇီဟန်ဟာ လူတွေကို တခြားအမှတ်အသားတွေကနေ ခွဲခြားဖို့ အလေ့အကျင့် ဖြစ်နေပြီး သူ့အကြည့်တွေက များသောအားဖြင့် အောက်ကို ရောက်နေရခြင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။

ဒါကြောင့်လည်း လော်ချင်းဟာ ပိုင်ဇီဟန် သူမကို အလွယ်တကူ ခွဲခြားနိုင်ဖို့အတွက် အမြဲတမ်း ဝတ်စုံတစ်မျိုးတည်းကိုသာ ဝတ်ဆင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ အဲ့ဒီလို မဟုတ်တော့ပါဘူး။

သခင်လေးက သူမရဲ့ မျက်နှာကို တိုက်ရိုက် ကြည့်နေခဲ့တာဖြစ်ပြီး၊ ခဏတာမှာ သူဟာ သူမရဲ့ အလှမှာ မိန်းမောသွားသလိုတောင် ထင်မှတ်ရသည်။

သို့သော် သူမသည် ခေါင်းကို ချက်ချင်းခါလိုက်ပြီး ထိုအတွေးကို စိတ်ကူးယဉ်မှုအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ကာ ဖယ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မလို သာမန်အစေခံတစ်ယောက်က သခင်လေးရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုကို ရနိုင်စရာ အကြောင်း လုံးဝမရှိပါဘူး။"