အခန်း ၄၃ - ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်လာသူ

ပိုင်ဇီဟန်က ခပ်နောက်နောက် အသံဖြင့် မောက်မာစွာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။ ဤတပည့်များသည် သူ့အတွက် ရောက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ အလွယ်တကူ သိနိုင်သည်။ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကြိုဆိုရန်ရောက်နေခြင်း မဟုတ်သည်မှာတော့ သေချာလှသည်။

သို့သော် အခြားသူများ သူ့အပေါ် မည်သို့ထင်သည်ကို သူ ဂရုစိုက်ပါသလား? သူတို့အားလုံးမှာ သူ့ကြောင့် စုဝေးနေကြခြင်းဖြစ်ရာ၊ ကောင်းသောသဘောဖြင့် မဟုတ်လျှင်ပင် မိမိကိုယ်ကိုယ် "နာမည်ကြီးနေသူ" ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာလည်း မှားတော့မမှားပေ။

ပိုင်ရွှေချင်းက သက်ပြင်းချရင်း သူမ၏ နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။

"နာမည်ကြီးတာ? အမုန်းခံနေရတာလို့ ပြောရင် ပိုမှန်မယ်" ဟု သူမက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။ "မိုက်မိုက်မဲမဲတွေ မတွေးစမ်းနဲ့။ သူတို့က မင်းကို ကြိုဆိုဖို့ ရောက်နေကြတာ မဟုတ်ဘူး။"

အမှန်တကယ်ပင် တပည့်များ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားနေကြသည်။ အချို့က အထင်သေးစိတ်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့မှာမူ ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ဒေါသများဖြင့် ရှိနေကြသည်။ အများစုမှာ ပိုင်ဇီဟန်ကို ဖယ်ရှားပစ်ရမည့် ပိုးမွှားတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ပိုင်ဇီဟန်ကတော့ ဘာမှမဖြစ်သည့်အလား တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။

"အမုန်းနဲ့ အားကျမှုဆိုတာ သိပ်မကွာပါဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ငါ့အတွက် ရောက်နေကြတာပဲ မဟုတ်လား။"

ရထားလုံးသည် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ဂိုဏ်းတပည့်များသည် အထင်သေးခြင်းမှသည် ရန်လိုခြင်းအထိ အမျိုးမျိုးသော အကြည့်များဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ပိုင်ဇီဟန် အပြင်သို့ ခြေချလိုက်သည့် တစ်ခဏမှာပင် လူအုပ်ကြားထဲ၌ တီးတိုးစကားသံများမှာ တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

"သူပဲဟေ့!"

"အတွင်းစည်းတပည့်ဆိုတာ သူပေါ့!"

"သူလို အမှိုက်ကောင်က ဒီနေရာနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး!"

ထိုကဲ့သို့ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသံများ ရှိနေသော်လည်း ပိုင်ဇီဟန်မှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူ၏ အပြုံးမှာ မျက်နှာပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။ သူသည် အရေးမပါသော အင်းဆက်များကို အကဲခတ်နေသည့်အလား လူအုပ်ကြီးကို ပျင်းရိစွာ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လူအုပ်အလယ်မှ အသံကျယ်ကြီးတစ်ခု ဟိန်းထွက်လာသည်။

"ပိုင်ဇီဟန်!"

အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် ပုံရိပ်တစ်ခု ရှေ့သို့ တက်လာသည်။

သူကား လျိုထျန်း ပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း၏ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း အဖြူနှင့် အပြာရောင် ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော သူသည် မိမိလမ်းကြောင်းရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ပိုင်းဖြတ်ရန် အသင့်ရှိနေသော ဓားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထက်မြက်သည့် အရှိန်အဝါများကို ထုတ်ဖော်နေသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ စူးရှလှပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ကြိုဆိုနေသည့်ဟန် လုံးဝမရှိပေ။

"မင်းက ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းထဲကို ဒီလောက်တောင် အရှက်မရှိ ခြေချရဲတယ်ပေါ့?"

လျိုထျန်း၏ အသံမှာ အာဏာစက် ပါဝင်နေပြီး သူ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများမှာ ပိုင်ဇီဟန်ထံသို့ စိုက်ကြည့်လျက်ရှိသည်။

"အတွင်းစည်းတပည့်? မင်းက အဲ့ဒီနေရာနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး။ ပိုဆိုးတာက မင်း ချူးဇီယန်ကို အတင်းအကျပ် စေ့စပ်ခိုင်းထားတာလား?"

လူအုပ်ကြားထဲတွင် ထောက်ခံသည့် တီးတိုးသံများ ပြန့်နှံ့သွားသည်။ ပိုင်ဇီဟန်က ခေါင်းကို စောင်းလိုက်ကာ စိတ်ဝင်စားသွားသည့်ဟန် ပြလိုက်သည်။

"အိုး?"

သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို မေးစေ့ပေါ် တင်လိုက်သည်။ လျိုထျန်းမှာ သူ့အပေါ် ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခု ရှိနေကြောင်း မည်သူမဆို သိနိုင်ပြီး၊ နောက်ဆုံးစကားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အကြောင်းရင်းကို ပိုင်ဇီဟန် အလွယ်တကူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

(ဒီကောင်က ချူးဇီယန်ကို ပိုးပန်းနေတဲ့ အကောင်တွေထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်။) ဟု ပိုင်ဇီဟန် တွေးလိုက်သည်။

အချစ်ရူးအချို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကို ပြဿနာရှာလိမ့်မည်ဟု သူ ကြိုတင်တွေးဆထားသော်လည်း၊ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းသို့ ရောက်ရောက်ချင်း ဤမျှ စောစောစီးစီး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟုတော့ သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့အပြင် ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေပါလျက်နှင့် လျိုထျန်းသည် သူ့ကို အတိအလင်း ရင်ဆိုင်ရဲလောက်အောင် မည်သည့်အရာက သတ္တိပေးထားသနည်း?

"မင်းက ဘယ်သူလဲ?" ဟု ပိုင်ဇီဟန်က မေးလိုက်သည်။

"ဟွန်း! ငါက လျိုထျန်းပဲ။"

လျိုထျန်းက မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အမည်မှာ လူသိများလှသဖြင့် အမည်ပြောလိုက်သည်နှင့် ပိုင်ဇီဟန် ချက်ချင်း သိလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်ထားသည်။

"ဘယ်သူလဲ?"

သို့သော် မောက်မာလှသော ပိုင်မျိုးနွယ်စု၏ သခင်လေး ပိုင်ဇီဟန်က လျိုထျန်းကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်ကို မှတ်မိနေရန် ဘာကြောင့် အားထုတ်ရမည်နည်း? သူသည် ဤလူမှာ မည်သူမှန်း အမှန်တကယ်ပင် မသိပေ။

"မင်း—!"

လျိုထျန်း၏ အရှိန်အဝါများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အန္တရာယ်ရှိစွာ မှေးစဥ်းသွားသည်။ ပိုင်ဇီဟန်သည် သူ့ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ တမင်သက်သက် အရှက်ခွဲနေသည်ဟု သူ ထင်လိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ—လျိုထျန်း—မှာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ လျိုမျိုးနွယ်စုမှာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုလောက် မအစွမ်းထက်သော်လည်း ချူးမျိုးနွယ်စုနှင့်တော့ အဆင့်အတန်း တူညီလှသည်။ ထို့အပြင် သူကိုယ်တိုင်မှာလည်း ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းမှ အသိအမှတ်ပြုထားသော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံမှု ပါရမီမှာ ချူးဇီယန် သို့မဟုတ် ပိုင်ရွှေချင်းတို့လောက် မမြင့်သော်လည်း၊ သူသည် "ဓားခန္ဓာ" ဟု ခေါ်သော ရှားပါးသည့် ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ထိုအချက်ကြောင့် သူသည် ဓား၏ အနှစ်သာရနှင့် အလွန်နီးစပ်ပြီး၊ ဓားသိုင်းများကို အံ့သြဖွယ် အရှိန်အဝါဖြင့် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်သည်။ ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းအတွင်း လျိုထျန်းကို သူ၏ မျိုးဆက်တွင် ထိပ်တန်း ဓားပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသည်။

ဂိုဏ်းအတွင်း၌သာမက ဟိန်းဟောက်ကမ္ဘာဦး အင်ပါယာတစ်ခုလုံးတွင် သူ၏ ဓားသိုင်းပညာမှာ ကျော်ကြားလှသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့ အောင်မြင်မှုများ ရှိနေပါလျက်နှင့် သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိုးပန်းခဲ့သည့် အမျိုးသမီးဖြစ်သူ ချူးဇီယန်မှာ သူ့အပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု လုံးဝမရှိဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူကဲ့သို့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်အစား ပိုင်ဇီဟန်ကဲ့သို့ အမှိုက်ကောင်တစ်ယောက်နှင့် သူမ စေ့စပ်လိုက်ရသည်။ ဤမတရားမှုမှာ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တောက်လောင်နေသည်။ ပို၍ဆိုးသည်မှာ ထိုမောက်မာလှသော အကောင်က သူ့ကို မသိသလို ဟန်ဆောင်နေခြင်းပင်။

လျိုထျန်းသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ အရှိန်အဝါများ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ ဓားအိမ်အတွင်းမှ ဓားမှာလည်း တုန်ခါနေတော့သည်။ စောင့်ကြည့်နေသော တပည့်များသည် သူ၏ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထက်မြက်ပြီး ပိုင်းဖြတ်နိုင်သည့် ဖိအားများကို ခံစားနေကြရသည်။

"ပိုင်ဇီဟန်!" လျိုထျန်းက မျိုသိပ်ထားသော ဒေါသများဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ မောက်မာမှုတွေကို ရပ်လိုက်စမ်း! မင်းမှာ သိက္ခာရှိရင် ငါနဲ့ အခုချက်ချင်း တိုက်စမ်း! မင်းသာ တိုက်ရဲရင် မင်းရဲ့ သတ္တိကိုတော့ ငါ အသိအမှတ်ပြုပေးမယ်!"

ပိုင်ဇီဟန်က ပျင်းရိစွာ သမ်းလိုက်ပြီး လျိုထျန်း၏ စိန်ခေါ်မှုမှာ အသေးအဖွဲ ကိစ္စတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည့်အလား အကြောဆန့်လိုက်သည်။

"မင်း တကယ်ပဲ ဆူညံတာပဲ" ဟု ပိုင်ဇီဟန်က ခေါင်းခါရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ပထမတော့ ငါ့စေ့စပ်ပွဲအတွက် ငိုယိုနေပြီးတော့၊ အခုကျ ငါနဲ့ တိုက်ချင်နေတာလား? နောက်ထပ် ဘာဖြစ်ဦးမလဲ? စေ့စပ်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းပေးဖို့ ငါ့ကို တောင်းပန်ဦးမှာလား?"

လျိုထျန်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ပျက်ယွင်းသွားသည်။ သူ၏ ဓားမှာ ဓားအိမ်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နေရောင်အောက်တွင် တလက်လက် တောက်ပနေသည်။ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည့် တစ်ခဏမှာပင် အေးစက်သော ဓားအရှိန်အဝါမှာ ရင်ပြင်အတွင်း ပြန့်နှံ့သွားပြီး၊ ကျင့်ကြံမှုအားနည်းသော တပည့်အချို့မှာ အလိုလို နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြရသည်။

"မင်းမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိရင် ငါနဲ့ တိုက်စမ်း! ဒါမှမဟုတ် မင်းက မျိုးနွယ်စုနောက်ခံကို အသုံးချပြီး ပုန်းနေတဲ့ အမှိုက်ကောင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြဖို့ ကြောက်နေတာလား?" လျိုထျန်းက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ပိုင်ဇီဟန်က တဟားဟား ရယ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင်ကော? ငါက အဲ့ဒီလိုပဲ ဆိုပါစို့။ အဲ့ဒါက မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ?" ဟု ပိုင်ဇီဟန်က ပြောလိုက်သည်။

သူသည် နာမည်ကျော်ကြားရန် သို့မဟုတ် မျက်နှာသာရရန်အတွက် အရာရာကို လုပ်ဆောင်တတ်သည့် လူစားမျိုး မဟုတ်ပေ။ အဆုံးသတ်တွင် ထိုအရာများမှာ သိပ်ပြီး အရေးမပါလှပေ။

"မင်း—!" လျိုထျန်း၏ သည်းခံနိုင်စွမ်းမှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။

မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လုံးဝဂရုမစိုက်သည့် ပိုင်ဇီဟန်ကဲ့သို့ လူစားမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက၊ လျိုထျန်းအနေဖြင့် အရင်ဆုံး စတင်တိုက်ခိုက်ပြီး တိုက်ပွဲဖြစ်အောင် ဖန်တီးရုံမှလွဲ၍ အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။ သို့သော် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုကို ရန်သူအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ မိသားစုအတွက် မည်သို့သော ဒုက္ခများ ရောက်လာနိုင်သည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။ ထို့အပြင် ပိုင်ရွှေချင်း ရှိနေသဖြင့် မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးမဆို အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမသည် သူ့ကို အလွယ်တကူ တားဆီးနိုင်ပြီး၊ သူ့ကို အဖတ်ဆယ်မရအောင် ရိုက်နှက်ပေလိမ့်မည်။

"တော်တော့!"

ချူးဇီယန်က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ပဋိပက္ခ ပိုမိုမကြီးထွားလာအောင် တားဆီးလိုက်သည်။

"လျိုထျန်း... ရှင် ပိုင်ဇီဟန်ကို စိန်ခေါ်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။" ဟု ချူးဇီယန်က အတိအလင်း ပြောလိုက်သည်။

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံး ဆွံ့အကာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ ပိုင်ဇီဟန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ခပ်နောက်နောက် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကြည့်စမ်း... ငါ့ရဲ့ စေ့စပ်ထားသူလေးက ငါ့ကို တော်တော်လေး ကာကွယ်ပေးတာပဲ။" ဟု ပိုင်ဇီဟန်က တမင်တကာ ပြောလိုက်ရာ၊ လျိုထျန်းနှင့် ချူးဇီယန်ကို ပိုးပန်းနေသည့် အခြားယောင်္ကျားလေးများကို ပို၍ ဒေါသထွက်သွားစေသည်။

လျိုထျန်းသည် အံကြိတ်ထားရသည်။ သူ ချစ်မြတ်နိုးရသူက သူ့ရှေ့မှာတင် အခြားယောင်္ကျားလေးတစ်ယောက်ကို ကာကွယ်ပေးနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူ့အတွက် မည်မျှ နာကျင်ရမည်နည်း။

"စီနီယာညီမ ချူး... မင်းက—"

ချူးဇီယန်၏ အကြည့်မှာ စူးရှသွားသည်။ "ငါ့စကားကို ထပ်ပြောဖို့ လိုဦးမလား?"

လျိုထျန်းသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသော်လည်း သူမကို ဆန့်ကျင်၍မရမှန်း သူ သိသည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ ဓားကို ပြန်သိမ်းပြီး နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။

"ဒါက ဒီမှာတင် ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ချူးဇီယန်က သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ပိုင်ဇီဟန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "မင်း... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့!"

ပိုင်ဇီဟန်၏ အပြုံးမှာ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်။ "ငါနဲ့ နှစ်ယောက်တည်း ရှိချင်နေတာလား? တော်တော်လေး သတ္တိရှိတာပဲ!"

ချူးဇီယန်၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ "ပါးစပ်ပိတ်ပြီး လိုက်ခဲ့စမ်း!"

ထိုနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လူအုပ်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်ကာ ငေးကျန်ခဲ့ရတော့သည်။