အခန်း ၁၉ - စေ့စပ်ပွဲ ထောင်ချောက်ထဲတွင် ပိတ်မိခြင်း

မဖြစ်နိုင်တာ!!!

(ငါ သူနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး!)

သူမဆီကို လက်ထပ်ပို့ခံရတာက တခြား ဇာတ်လိုက်တွေထက်တောင် ငါ့ကို ပိုမြန်မြန် သေအောင် သတ်နိုင်တယ်။ ငါ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့ရင်တောင် ငါ့ဘဝက ငရဲကျသလို ဖြစ်နေမှာ။

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေပြီး သူ့သားရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်နေတယ်။

ပိုင်ဇီဟန်က မေးကြောတွေ တင်းနေပြီး ချူးဇီယန်ရဲ့ နှိပ်စက်မှု အမှတ်တရတွေက သူ့စိတ်ထဲမှာ ပြန်ပေါ်လာတာကြောင့် လက်ချောင်းတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်နေမိတယ်။

(အခုတော့... အဖေက ငါ့ကို အဲ့ဒီ မိစ္ဆာမနဲ့ လက်ထပ်ခိုင်းနေတာလား?!)

သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်တယ်။

ထို့နောက် ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်သံတစ်ခုနဲ့အတူ သူ့အဖေကို မော့ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဟား... အဖေ၊ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ ထင်တယ်။"

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး—

"ဪ? ဘာမှားနေလို့လဲ?"

ပိုင်ဇီဟန်က သူ့ကိုယ်သူ ပျင်းရိစွာ လက်ညွှန်ပြလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်လား? စေ့စပ်ရမယ်? ချူးဇီယန်နဲ့လား?"

သူက နောက်ကို မှီလိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။

"လုပ်ပါဦး အဖေရာ။ ကျွန်တော် ပြဿနာအချို့ ရှာခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့၊ ဒီလောက်အထိ အပြစ်ပေးခံရဖို့ တကယ်ပဲ ထိုက်တန်လို့လား?"

ပိုင်ထျန်းဟိန်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ အနည်းငယ် တွန့်သွားပေမဲ့ ပိုင်ဇီဟန်ရဲ့ အမူအရာကို ဘာမှ ပြန်မတုံ့ပြန်ဘူး။

အဲ့ဒီအစား သူက တည်ငြိမ်စွာပဲ ပြောလိုက်တယ် "ဘာအပြစ်ပေးတာလဲ? ဒါက မင်းအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခုပဲ! မင်းရဲ့ စရိုက်နဲ့ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် ချူးဇီယန်လို မိန်းကလေးမျိုးကို ဘယ်မှာ သွားရှာနိုင်မှာလဲ?"

ပိုင်ဇီဟန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး—

"ကောင်းချီး? အဖေ၊ အဲ့ဒီလို ကောင်းချီးမျိုးကို ကျွန်တော် ငြင်းလို့ရမလား?"

"မင်း ငြင်းနိုင်မယ်လို့ ထင်လို့လား?"

ပိုင်ဇီဟန် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိတယ်။

သူ့အဖေကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် သူ့မှာ ငြင်းပယ်ခွင့် လုံးဝမရှိဘူးဆိုတာ သူ သိလိုက်ပြီ။

"ချူးဇီယန်က သူမရဲ့ မျိုးဆက်ထဲမှာ အင်အားအကောင်းဆုံး ပါရမီရှင်တွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ သူမရဲ့ ပါရမီက ပိုင်ရွှေချင်းနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်သလို သူမက ချူးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အမွေခံလည်း ဖြစ်တယ်။ ဒီလက်ထပ်ပွဲက ချူးမျိုးနွယ်စုနဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ခိုင်မာစေမှာဖြစ်သလို မင်းရဲ့ အမွေခံရာထူးကိုလည်း ဘယ်သူမှ မစိန်ခေါ်နိုင်အောင် အာမခံချက် ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက ရှင်းပြလိုက်တယ်။

ပိုင်ဇီဟန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ တဆတ်ဆတ် တုန်သွားတယ်။

(ဒီမျိုးနွယ်စုအတွက် သေလမ်းပဲ မြင်နေရတဲ့ အခြေအနေမှာ အမွေခံဖြစ်နေတာ ဘာအသုံးကျမှာလဲ?)

အမွေခံ မဖြစ်ရရင်တောင် မျိုးနွယ်စုနဲ့အတူ အသတ်မခံရဖို့ အာမခံချက် ရှိနိုင်ဦးမယ်။

ဒါပေမဲ့ ပိုင်မျိုးနွယ်စုကနေ ထွက်သွားဖို့ကလည်း ရွေးချယ်စရာ မဟုတ်မှန်း သူသိတယ်။

"အဖေ... ကျွန်တော် အမွေခံအဖြစ် ဆက်ရှိနေဖို့ လက်ထပ်ပွဲ မလိုပါဘူး။"

ပိုင်ဇီဟန်ဟာ အချိန်အလုံအလောက်—ဖြစ်နိုင်ရင် ခြောက်လလောက်—ရရင် သူဟာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိတဲ့ အမွေခံ ဖြစ်လာနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက် ရှိနေတယ်။

သူ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရထားသလို စနစ် ကလည်း သူ့ဘက်မှာ ရှိနေတာကြောင့် တစ်ယောက်ယောက်က သူ့နေရာကို အစားထိုးနိုင်မှာကို သူ သိပ်မစိုးရိမ်ဘူး။

ဒါပေမဲ့ ပိုင်ထျန်းဟိန်းက ဒါကို သိမှာလား? ဒါမှမဟုတ် ပြဿနာရှာတာကလွဲရင် တခြားဘာပါရမီမှ မရှိတဲ့ သားတစ်ယောက်ကို ယုံမှာလား?

အဖြေကတော့ ရှင်းနေတာပဲ။

"လိုတာပေါ့!"

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။

ပိုင်ဇီဟန်သာ ချူးဇီယန်နဲ့ မလက်ထပ်ရင် သူ့ရဲ့ ပိုင်မျိုးနွယ်စုထဲက ရာထူးဟာ အလင်းထက်မြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်လို့ သူ အသေအချာ ယုံကြည်နေတယ်။

ပိုင်ဇီဟန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။

သူ့ရဲ့ အတိတ်က လုပ်ရပ်တွေကြောင့် ပြန်ချေပဖို့ သက်သေအထောက်အထား သိပ်မရှိဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ သူဟာ ပြောင်းလဲသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီ—အနည်းဆုံးတော့ သူဟာ အရင်လို အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူးလို့ သူ ယုံကြည်တယ်။

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက ရှေ့ကို အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက စူးရှနေတယ်။

"အကြီးအကဲတွေက မင်းကို အစားထိုးဖို့ စတင် လှုပ်ရှားနေကြပြီ။ ပိုင်ကျန့်က နေ့တိုင်း ပိုသန်မာလာနေတယ်၊ ခိုင်မာတဲ့ ထောက်ခံမှု မရှိရင် မင်းရဲ့ ရာထူးက လုံခြုံမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ပိုင်ဇီဟန်က တောက်တစ်ချက် ခေါက်လိုက်တယ်။

"တောက်! ဒါတောင်မှ ဘာလို့ သူမလဲ? ဘာလို့ အားလုံးထဲကမှ ချူးဇီယန် ဖြစ်နေရတာလဲ? ဘာလဲ၊ တခြားလူ မရှိတော့လို့လား?"

"ဟမ့်! သူမထက် ပိုကောင်းတဲ့သူ မရှိဘူး။ ချူးမျိုးနွယ်စုက ဒါကို သဘောတူခဲ့တာကိုပဲ မင်း ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။"

ပိုင်ဇီဟန် အကျပ်ရိုက်နေပြီ။

သူ ဘာပြောပြော သူ့အဖေက စိတ်ပြောင်းမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူသိတယ်။

(ငါ့ရဲ့ အတိတ်က အပြုအမူတွေကိုပဲ အပြစ်တင်ရတော့မှာပဲ!)

အကယ်၍ သူသာ ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်နဲ့ လိမ်လိမ်မာမာ နေခဲ့ရင် သူ့အဖေက သူ့စကားကို နားထောင်ပေးမယ့် အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိနိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူလုပ်ခဲ့သမျှတွေကြောင့် သူ့အဖေရဲ့ စိတ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မယ့် စကားလုံး ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။

(သေစမ်း... အခု ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ?)

မိသားစုကြောင့် ဖြစ်လာမယ့် သေဘေးနိမိတ် တွေအတွက် စိုးရိမ်နေရတဲ့ကြားထဲ အခု ချူးဇီယန်နဲ့ လက်ထပ်ရမယ့်ကိစ္စက ထပ်တိုးလာပြန်ပြီ။

ပိုင်ဇီဟန်ဟာ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်က ဆင်းရဲဒုက္ခတွေနဲ့ ပြည့်နေပြီလို့ မတွေးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘူး။

(နေဦး!)

ထို့နောက်—

အတွေးတစ်ခု သူ့ခေါင်းထဲ ဝင်လာတယ်။

(ငါ့စကားတွေက အဖေ့စိတ်ကို မပြောင်းနိုင်ဘူးဆိုရင်၊ ချူးဇီယန်ကရော? သူမလည်း သူမမိသားစုရဲ့ အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေမှုကြောင့် ဒီကိစ္စကို သဘောတူခဲ့ရတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။)

သူ့မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားတယ်။

(ငါသာ အခြေအနေကို လက်လွန်အောင် လုပ်လိုက်ရင် ချူးဇီယန်က ဒီလက်ထပ်ပွဲကို ကန့်ကွက်လာဖို့ အခွင့်အလမ်း အများကြီး ရှိတယ်။ ငါနဲ့ မတူတာက သူမက ပါရမီရှင်ဖြစ်သလို ချူးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အချစ်တော်လည်း ဖြစ်နေတယ်။ သူတို့ သူမစကားကို သေချာပေါက် နားထောင်ကြမှာပဲ။ ဟဲဟဲ... ငါက တကယ့် ပါရမီရှင်ပဲ!)

ပြဿနာရှာတာနဲ့ လူတွေ သူ့ကို မုန်းအောင်လုပ်တာက သူ့ရဲ့ အထူးပြု စွမ်းရည်ပဲလေ၊ အဲ့ဒီ ပါရမီကို အစွမ်းပြရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီလို့ သူ ခံစားလိုက်ရတယ်။

"ကျွန်တော် သဘောတူပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စေ့စပ်ပွဲ မတိုင်ခင် သူမနဲ့ အရင် တွေ့ချင်တယ်။"

ပိုင်ဇီဟန်က ပြောလိုက်တယ်။

ပိုင်ထျန်းဟိန်းရဲ့ မျက်ခုံးတွေ ပင့်တက်သွားတယ်။

"ဪ?"

သူ့သား ဘာစီစဉ်နေလဲဆိုတာ သူ မသိပေမဲ့ ပိုင်ဇီဟန် ဘာပဲလုပ်လုပ် ရလဒ်က ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ သူ ယုံကြည်ချက် ရှိနေတယ်။

"ဘာလို့လဲ?"

"ချူးဇီယန်ကို မတွေ့ရတာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာပြီလေ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့က ကလေးတွေပဲ ရှိသေးတာ။ ဒါကြောင့် စေ့စပ်ပွဲ မတိုင်ခင် သူမနဲ့ အရင် တွေ့ချင်တာပါ။"

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး—

"တွေ့ပြီးတော့ကော ဘာလုပ်မှာလဲ?"

ပိုင်ဇီဟန်က ပြုံးလိုက်တယ်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သူစိမ်းတွေကြားမှာ စေ့စပ်တယ်ဆိုတာ မဖြစ်သင့်ဘူး မဟုတ်လား? စေ့စပ်ပွဲ မတိုင်ခင် တွေ့ဆုံထားတာက ကျွန်တော်တို့ ဆက်ဆံရေးအတွက် ကောင်းတာပေါ့။ အဖေကော အဲ့ဒီလို မထင်ဘူးလား?"

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက လက်ချောင်းတွေနဲ့ ထိုင်ခုံလက်တင်ကို တောက်တောက် ခေါက်နေတယ်။

ခေတ္တမျှ သူ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

ထို့နောက်—

"ကောင်းပြီလေ!"

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက ထိုတောင်းဆိုချက်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိတာကြောင့် သဘောတူလိုက်တယ်။ ဒါကို လုပ်ပေးခြင်းအားဖြင့် ပိုင်ဇီဟန်က ချူးဇီယန်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ကို ဆက်ပြီး ကန့်ကွက်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့လည်း သူ ယူဆလိုက်ပုံရတယ်။

ပိုင်ဇီဟန် မျက်တောင်တခတ်ခတ် ဖြစ်သွားတယ်။

(ငါ ထင်ထားတာထက် ပိုလွယ်နေပါလား...)

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက ရှေ့ကို အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်တယ်။

"မင်း ချူးဇီယန်နဲ့ တွေ့ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ မမှားစေနဲ့—ဒီစေ့စပ်ပွဲကတော့ သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာပဲ။"

ပိုင်ဇီဟန်က လက်ပိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်။

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး—

"ပြီးတော့ ငါ သတိပေးထားမယ်၊ မင်းသာ ချူးဇီယန်ကို တစ်ခုခု လုပ်ကြည့်ရင်တော့ မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်မယ်။ မင်း အတတ်နိုင်ဆုံး အိန္ဒြေရှိရှိ နေတာ အကောင်းဆုံးပဲ။ ကြားလား?"

"စိတ်ချပါ အဖေ!"

ပိုင်ဇီဟန်က ခြေဖျားလှည့်ပြီး ထွက်ပေါက်ဆီကို လျှောက်သွားတော့တယ်။

(ကောင်းပြီ! ပထမအဆင့်တော့ အောင်မြင်သွားပြီ။ အခု သူမ ငါ့ကို ငြင်းပယ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာပဲ စဉ်းစားရတော့မယ်။ အဲ့ဒါက လွယ်လွယ်လေး ဖြစ်မှာပါ၊ ဟုတ်တယ်မလား?)