အခန်း ၁၈ - ချူးဇီယန်နှင့် ဖြစ်ခဲ့သော သမိုင်းကြောင်း

(အဖေက ဘာလို့ ငါ့ကို လာခေါ်တာလဲ?)

ပိုင်ဇီဟန် တွေးတောနေမိသည်။

(ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက တပည့်ကိစ္စကြောင့်လား?)

ဒါက သူ မကြာခင်ကမှ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးပြဿနာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါတော့ မဟုတ်လောက်ဘူးလို့ သူထင်တယ်—အဲ့ဒီကိစ္စက အခြေအနေတော်တော်များများ ပြီးပြတ်သွားပြီလေ။

ပြီးပြတ်သွားတယ်ဆိုတာက ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းက သူ့ကို ဘာမှလုပ်လို့မရတော့ဘူးဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မျိုးပါ။

(ဒါမှမဟုတ် အဲ့ဒီမတိုင်ခင်က ငါလုပ်ခဲ့တဲ့ တစ်ခုခုလား?)

သူဖြစ်ခဲ့သမျှ ပြဿနာတွေကိုသာ စာရင်းချရေးမယ်ဆိုရင် စာရွက်တစ်ရွက်တည်းနဲ့ ဆံ့မှာတောင် မဟုတ်ဘူး။

"ကောင်းပြီလေ၊ သွားကြည့်ရင် သိရမှာပဲ။"

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ကိုင်တွယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူတွက်ထားသည်။

ပိုင်ဇီဟန် ပင်မဆောင်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ သူ၏ဖခင်မှာ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်၏ ထီးနန်းပေါ်တွင် ထုံးစံအတိုင်း တည်ကြည်သော အမူအရာဖြင့် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

ပိုင်ဇီဟန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်ပစ်ကာ ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ရှေ့သို့ လှမ်းဝင်လာသည်။

"ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်ဆိုလို့၊ အဖေ?"

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက သူ၏သားကို အဓိပ္ပာယ်ဖော်မရသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ သူ ဘာမှမပြောသေးဘဲ နေသည်။

ထို့နောက်—

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက သူ၏လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုင်ခုံလက်တင်ကို တတောက်တောက် ခေါက်လိုက်သည်။

"မျိုးနွယ်စုအတွင်းက နိုင်ငံရေးအခြေအနေကို မင်း သိထားတယ် မဟုတ်လား?"

ပိုင်ဇီဟန်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် စူးရှသွားသည်။

(လာပြီလေ။ ဒါ ငါ့ရဲ့ အမွေခံရာထူးအကြောင်းပဲ မဟုတ်လား?)

သူက ဘေးသို့ အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရင်း—

"အကြမ်းဖျင်းပေါ့!"

မျိုးနွယ်စုဝင်တွေက သူ့ကို အမွေခံအဖြစ် မလိုချင်ကြဘဲ အစားထိုးဖို့ ကြိုးစားနေကြတာကို ပိုင်ဇီဟန် ကောင်းကောင်းသိသည်။

သေချာတာပေါ့၊ သူက အဲ့ဒီစိုးရိမ်မှုတွေကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့နေရာကို ဆက်ခံဖို့ အလားအလာအရှိဆုံးဖြစ်တဲ့ ပိုင်ကျန့်အပါအဝင် တခြားပါရမီရှင်တွေကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ကိုပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တာပါ။

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက ပိုင်ဇီဟန်၏ အပြုအမူတွေဟာ သူ့ရဲ့အမွေခံရာထူးကို မခိုင်မမာ ဖြစ်စေကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့ဖူးပေမဲ့ သူကတော့ ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် သားဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောတော့မယ်။ မင်းဟာ ချူးမျိုးနွယ်စုက ချူးဇီယန်နဲ့ စေ့စပ်ရမယ်။"

တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ပိုင်ဇီဟန်၏ ပြုံးစစ မျက်နှာမှာ အေးခဲသွား၏။

"ဗျာ?"

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက လုံးဝတည်ငြိမ်စွာဖြင့် နောက်သို့ ပြန်မှီလိုက်သည်။

"စေ့စပ်ပွဲကို နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း တရားဝင် ကြေညာတော့မယ်။ ပိုင်မျိုးနွယ်စုနဲ့ ချူးမျိုးနွယ်စုကြား သဘောတူညီမှု ရသွားပြီ။"

အရာရာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသားဖြစ်သည့်အလား ပိုင်ထျန်းဟိန်းက ပြောလိုက်သည်။

ပိုင်ဇီဟန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုစကားလုံးများကို စိတ်ထဲတွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း အစာချေနေမိသည်။

သူ ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီးမှ ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်—

"…ဖူး—ဟားဟားဟား!"

သူ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက ဘာအမူအရာမှ မပြဘဲ ရှိနေဆဲပင်။

ပိုင်ဇီဟန်က ခေါင်းခါရင်း မျက်လုံးထောင့်က မျက်ရည်ကို သုတ်လိုက်သည်။

"အဖေ နောက်နေတာ မဟုတ်လား?"

တိတ်ဆိတ်နေဆဲ။

ပိုင်ဇီဟန်၏ ရယ်သံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"… အတည်ကြီး ပြောနေတာလား?"

ပိုင်ထျန်းဟိန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

ပိုင်ဇီဟန်၏ မျက်နှာမှ အပြုံးများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ချူးဇီယန်—ချူးမျိုးနွယ်စု၏ ပါရမီရှင်ဖြစ်သလို ​ကောင်းကင်ဘုံ စွန့်ပစ်ခံအင်ပါယာ တစ်ခုလုံး၏ ထိပ်တန်းအလှပဂေးများထဲမှ တစ်ဦး။

တခြားသူတွေက သူမကို ကြင်နာတတ်တဲ့၊ ပါရမီရှိတဲ့ နတ်မိမယ်လေးတစ်ဦးလို မြင်ကြပေမဲ့ ပိုင်ဇီဟန်အတွက်တော့ သူမက သူ့ထက်တောင် ပိုဆိုးတဲ့ အနိုင်ကျင့်တတ်သူတစ်ယောက်ထက် မပိုပါဘူး။

ချူးဇီယန်သည် ပိုင်ရွှေချင်း၏ စီနီယာအစ်မဖြစ်သလို ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်တာကြောင့် သူမနဲ့ သူ မဆုံဖူးစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။

ပိုင်ရွှေချင်းက ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းထဲ ရောက်ပြီး တစ်နှစ်အကြာ ဂိုဏ်းကနေ အားလပ်ရက်ရချိန်မှာ ချူးဇီယန်ကို အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့ဖူးသည်။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ပိုင်ဇီဟန်က အသက်ကိုးနှစ်ပဲ ရှိသေးပြီး ချူးဇီယန်က ဆယ့်တစ်နှစ်ပါ။

ပိုင်ရွှေချင်း အနားမှာမရှိတဲ့အချိန် ပိုင်ဇီဟန်က ဟိုဟိုဒီဒီ ပြဿနာတွေ လျှောက်ရှာနေခဲ့တာ—သူ့ကို တားမယ့်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလေ။

ဒါကြောင့် ပိုင်ရွှေချင်းက ချူးဇီယန်ကို အိမ်ခေါ်လာတဲ့အခါ သူမကလည်း သူ့အတွက် နောက်ထပ် အနိုင်ကျင့်ရမယ့် ပစ်မှတ်အလွယ်လေးတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူထင်ခဲ့တာ။

ပိုင်မျိုးနွယ်စုထဲက လူတွေက သူ့ကို မဆန့်ကျင်ရဲကြဘူး၊ အဲ့ဒါက ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အာဏာကို ကြောက်ရတဲ့ ဧည့်သည်တွေအတွက်ဆို ပိုတောင် မှန်သေးတယ်။

အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက အသက်ကိုးနှစ်အရွယ် ပိုင်ဇီဟန်ဟာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုထဲမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ မာနကြီးတဲ့ ပြဿနာရှာသူတစ်ဦးပါ။

သူက အစေခံတွေကို အုပ်စိုးတယ်၊ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တွေကို အနိုင်ကျင့်တယ်၊ နောက်ဆုံး အကြီးအကဲတွေကိုတောင် နောက်ပြောင်ဖို့အထိ သတ္တိရှိခဲ့တယ်။

ဘယ်သူမှ သူ့ကို မတားနိုင်ကြဘူး၊ တားချင်ရင်တောင် မဝံ့ရဲကြဘူး။

ဘာလို့လဲ?

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူက ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သခင်လေး—​ကောင်းကင်ဘုံ စွန့်ပစ်ခံအင်ပါယာရဲ့ အင်အားအကြီးဆုံး မျိုးနွယ်စုကြီး သုံးခုထဲက တစ်ခုရဲ့ တိုက်ရိုက်အမွေခံ ဖြစ်နေလို့ပါ။

တစ်ယောက်ယောက်က သူ့ကို အပြစ်ပေးဖို့ သတ္တိရှိရင်တောင် သူ့အမေက ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်၊ သူ့အဖေကလည်း မျိုးနွယ်စုအရေးတွေနဲ့ ရှုပ်နေတာကြောင့် ကိစ္စတွေက လက်လွန်ခြေလွန် မဖြစ်မချင်း ကိုယ်တိုင်ဝင်မပါတတ်ဘူး။

သူ့ကို ဆုံးမမယ့်သူ မရှိတာကြောင့် ပိုင်ဇီဟန်က စိတ်ကြိုက် လျှောက်လုပ်နေခဲ့တာပေါ့။

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့... ချူးဇီယန် ရောက်လာခဲ့တယ်။

နေခင်းဘက် တစ်ခုမှာ ပိုင်ဇီဟန် သူမကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရတာပါ။

သူ့အစ်မ ပိုင်ရွှေချင်းက တစ်နှစ်ပတ်လုံး လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းကနေ နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။

ပုံမှန်ဆိုရင် ပိုင်ဇီဟန်က သူ့အစ်မကို ကပ်ပါးပိုးလို ရှောင်တတ်ပေမဲ့—

ဒီတစ်ခါမှာတော့ သူမက တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။

သူမက ကျောမှာ လေ့ကျင့်ရေး သစ်သားဓားတစ်ချောင်းကို လွယ်ထားပြီး တကယ့်ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်လို တည်ငြိမ်ဖြောင့်မတ်တဲ့ ကိုယ်နေဟန်ထားမျိုး ရှိတယ်။

ငယ်သေးပေမဲ့ သူမရဲ့ တည်ရှိမှုက လူအများစုမှာ မရှိတဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ အရှိန်အဝါမျိုးကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေတယ်။

ဒါက ချူးဇီယန်—ပိုင်ရွှေချင်းရဲ့ ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်သလို ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းရဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ဦးပါ။

ပိုင်ဇီဟန်က သူမ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မသိသလို ဂရုလည်း မစိုက်ဘဲ အဝေးကနေ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

သူ့အတွက်တော့ သူမက နောက်ထပ် ဧည့်သည်တစ်ယောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ ဧည့်သည်တွေဆိုတာ သူ့ရဲ့ နောက်ပြောင်မှုတွေအတွက် အကောင်းဆုံး ပစ်မှတ်တွေလေ။

ကောက်ကျစ်တဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့အတူ ပိုင်ဇီဟန် ချက်ချင်းပဲ အစီအစဉ်တစ်ခု ဆွဲလိုက်တော့တယ်။

ပိုင်ဇီဟန် အကောင်းဆုံး အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့သည်။

အဲ့ဒီညနေမှာ ပိုင်ရွှေချင်းနဲ့ ချူးဇီယန်တို့ဟာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အစေခံအချို့ ဘေးကကြည့်နေစဉ်မှာ ဝင်းထဲမှာ အတူတူ လေ့ကျင့်နေကြတယ်။

သူ့အစ်မ အလုပ်ရှုပ်နေတာကို မြင်တော့ ပိုင်ဇီဟန် စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

သူက ပိုင်ရွှေချင်းရဲ့ အခန်းထဲကို ခိုးဝင်သွားပြီး သူတို့အဖေ ပေးထားတဲ့ ကိုယ်ပိုင် လက်ဖက်ရည်အိုးကို ရှာတွေ့သွားတယ်။

သူက အဲ့ဒီထဲကို ထူးဆန်းတဲ့ အမှုန့်တစ်ခု—အန္တရာယ်မရှိပေမဲ့ သောက်တဲ့သူရဲ့ ပါးစပ်ကို မီးလောင်မတတ် စပ်စေမယ့် ဆေးဖက်ဝင်အပင်မှုန့်—ကို ဂရုတစိုက် ထည့်လိုက်တယ်။

(ဟဲဟဲ! အဲ့ဒီကောင်မလေး ဒါကို ဘယ်လို ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့!)

ထောင်ချောက်ဆင်ပြီးတာနဲ့ သူက အစေခံတစ်ယောက်ကို ချူးဇီယန်နဲ့ ပိုင်ရွှေချင်းဆီ လက်ဖက်ရည် သွားပို့ခိုင်းလိုက်တယ်။

ပြီးတော့ သူက အနီးအနားမှာ ပုန်းနေပြီး ချူးဇီယန် ဒုက္ခရောက်မှာကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့တယ်။

ချူးဇီယန်က ခွက်ကို မလိုက်တဲ့ ခဏမှာ ပိုင်ဇီဟန်ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက ထိပ်ဆုံးရောက်သွားတယ်။

(လာပြီလေ!)

သူမ တစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။

ထို့နောက်—

ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။

ချူးဇီယန်ရဲ့ အမူအရာက လုံးဝ ပြောင်းလဲမသွားဘူး။

(ဟမ်?)

ပိုင်ဇီဟန် ဇဝေဇဝါနဲ့ ကြည့်နေမိတယ်။

သူမ အရသာ မခံမိတာလား?

အဲ့ဒီအစပ်က လူတွေကို အော်ဟစ်ငိုယိုအောင် လုပ်နိုင်ရမှာလေ!

ဒါပေမဲ့ ချူးဇီယန်က ခွက်ကို တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ချလိုက်ပြီး ပိုင်ရွှေချင်းနဲ့ ဆက်စကားပြောနေခဲ့တယ်။

မျက်တောင်တောင် မခတ်ဘူး။

ပိုင်ဇီဟန် တစ်ခုခု မှားနေပြီလို့ ခံစားလိုက်ရတယ်။

ခဏအကြာမှာ ပိုင်ရွှေချင်းကလည်း တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ—

"!!!"

ပိုင်ရွှေချင်းက လက်ဖက်ရည်တွေကို ချက်ချင်း ပြန်ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး အသည်းအသန် ချောင်းဆိုးတော့တယ်။

"ဘယ်သူ—?! ဘယ်သူက ငါ့လက်ဖက်ရည်ထဲ ဒါတွေ လာထည့်တာလဲ?!"

ပိုင်ဇီဟန် တောင့်ခဲသွားသည်။

(သေပြီ!)

ပိုင်ရွှေချင်းက အနီးဆုံး အစေခံဆီကို ဒေါသတကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။

"ဒီလက်ဖက်ရည် ဘယ်သူဖျော်တာလဲ?"

ထိတ်လန့်နေတဲ့ အစေခံက ဒူးထောက်ချလိုက်တယ်။

"ကျွန်တော်—ကျွန်တော်က ပို့ပေးရုံတင်ပါ! ဘာမှ မသိပါဘူး!"

ချူးဇီယန်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်။

သူမရဲ့ အနီရောင် မျက်လုံးတွေက ပိုင်ဇီဟန် ပုန်းနေတဲ့ ချုံပုတ်ဆီကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

ပိုင်ဇီဟန်ရဲ့ ကျောရိုးတစ်လျှောက် ပထမဆုံးအကြိမ် စိမ့်ခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

"ထွက်လာခဲ့!"

သူမရဲ့ အသံက တည်ငြိမ်နေပေမဲ့ ငြင်းဆန်ဖို့ နေရာ မရှိဘူး။

ပိုင်ဇီဟန် တံတွေး မျိုချလိုက်မိတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ ထွက်ပြေးဖို့ မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပဲ—

အေးစက်တဲ့ အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

"သူ အဲ့ဒီမှာ ရှိတယ်။"

ဒါက ချူးဇီယန်ပါ။

ပိုင်ရွှေချင်းလို ဒေါသထွက်နေတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး။

သူမက... စိတ်ဝင်စားနေတဲ့ ပုံစံမျိုး။

သားကောင်ကို ရှာတွေ့သွားတဲ့ မုဆိုးတစ်ယောက်လိုပဲ။

သူ့အစ်မ ဒေါသထွက်ရင် ဘယ်လောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ ပိုင်ဇီဟန် သိပါတယ်—ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုကြောင့် ချူးဇီယန်ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ အကြည့်က သူ့ကို ပိုကြောက်စေတယ်။

ဒါပေမဲ့လည်း ပိုင်ဇီဟန်က အလျှော့ပေးမယ့် အမျိုးအစားတော့ မဟုတ်ဘူး။

သူက ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ထွက်လာပြီး သူ့ရဲ့ အမောက်မာဆုံး အပြုံးကို ပြလိုက်တယ်။

"တောက်၊ ငါလုပ်တာဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ? နည်းနည်း နောက်ပြောင်ကြည့်တာပါပဲ။"

သူ့အသံက အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်နေပေမဲ့ စကားပြောနေစဉ်မှာ ချူးဇီယန်ကို အထင်သေးတဲ့ ပုံစံမျိုး ပြဖို့တော့ သူ မမေ့ဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ သူက ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ မထိရဲတဲ့ သခင်လေး ပိုင်ဇီဟန်လေ။

ဒီကောင်မလေးက ဘယ်သူမို့လို့ သူ့နေရာကို လာတိုင်ပြောနေရတာလဲ?

ဒါပေမဲ့—

သူ မှားသွားခဲ့တယ်။

ချူးဇီယန်က သူမရဲ့ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။

"ဪ? နောက်ပြောင်တာလား?"

သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ပြီး သူမရဲ့ ဝတ်ရုံလက်တွေကို ခါထုတ်လိုက်တယ်။

"ဟမ့်! ဇီယန်၊ သူ့ကို နင်ပဲ ကိုင်တွယ်လိုက်တော့" ပိုင်ရွှေချင်းက ပြောပြီး ထွက်သွားတော့တယ်။

သူ့အစ်မ ထွက်သွားပေမဲ့ ပိုင်ဇီဟန် အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပဲ—

ဒုန်း!

ချူးဇီယန်ရဲ့ လက်သီးက သူ့ခေါင်းကို တည့်တည့် ထိသွားပြီး ခေါင်းကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။

"အား!"

ပိုင်ဇီဟန် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး နာကျင်မှုတွေ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ခေါင်းကို ကိုင်ကာ ကြမ်းပြင်ပေါ် လူးလှိမ့်နေတော့တယ်။

သူ အသည်းအသန် ချောင်းဆိုးနေပြီး ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာကိုတောင် ကောင်းကောင်း မစဉ်းစားနိုင်သေးဘူး။

(သူမက ငါ့ကို... ရိုက်လိုက်တာလား?)

သူ မထနိုင်ခင်မှာပဲ—

ဒုန်း!

နောက်ထပ် တစ်ချက်—ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကျောကုန်းကို တည့်တည့်ထိတာကြောင့် သူ့မျက်နှာ မြေကြီးနဲ့ အပ်သွားတော့တယ်။

ပိုင်ဇီဟန် သွားကို ကြိတ်ပြီး ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲလာတယ်။

"နင်—! ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား?!"

ချူးဇီယန်က သူ့ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"နင်က ဘယ်သူလဲ?"

သူမက မောက်မာစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟမ့်! အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ ကောင်မလေး။ ငါက ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သခင်လေးပဲ၊ တစ်နေ့မှာ ဒီမျိုးနွယ်စုကို ဦးဆောင်မယ့်သူ!"

ပိုင်ဇီဟန်က ကြွားလုံးထုတ်ပြီး ချူးဇီယန်က သူမရဲ့ အမှားကို သိသွားပြီး သူ့ရှေ့မှာ ဝပ်စတွား တောင်းပန်လာမှာကို စောင့်နေခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ မျှော်လင့်ထားတာ ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။ သူမက သူ့ကို ကြည့်မြဲအတိုင်း ကြည့်နေတယ်။

"အဲ့တော့?"

သူမရဲ့ အသံမှာ လေးစားမှုလည်း မပါဘူး၊ ကြောက်ရွံ့မှုလည်း လုံးဝ မရှိဘူး။

ချူးဇီယန်က သူ မိတ်မဆက်ခင်ကတည်းက သူ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိနေပုံရပေမဲ့ မသိသလို ဟန်ဆောင်နေတာပါ။

ဒုန်း!

သူ့ခေါင်းကို နောက်ထပ် တစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်ပြန်တယ်။

"န-နင်! နင် ဒါအတွက် နောင်တရစေရမယ်!"

ဒုန်း!

"နောင်တလား၊ ဘာမဟုတ်တဲ့ ၉ နှစ်သားလေးက သူ့ကိုယ်သူ ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား? အစ်မကြီးက မင်းကို သင်ခန်းစာ နည်းနည်း ပေးရသေးတာပေါ့!"

သူမက ပိုင်ဇီဟန်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်တိုက် ထုထောင်းနေတော့တယ်။

ပိုင်ဇီဟန်ကလည်း အလွယ်တကူ အရှုံးပေးမယ့်သူ မဟုတ်တာကြောင့် နည်းမျိုးစုံနဲ့ ခြိမ်းခြောက်ကြည့်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ပိုအရိုက်ခံရတာပဲ အဖတ်တင်တယ်။

ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေတဲ့ အစေခံတွေကတော့ ထိတ်လန့်တကြား အေးခဲနေကြတယ်။

ချူးဇီယန်က ပိုင်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အမွေခံကို... နေ့ခင်းကြောင်တောင် အရိုက်အနှက် လုပ်နေတာလေ!

ဒါပေမဲ့ သူတို့ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ?

ချူးဇီယန်ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို သူတို့ သိထားကြသလို၊ ပိုင်ရွှေချင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ချူးဇီယန်ကို ပိုင်ဇီဟန်ကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းဖို့ ထောက်ခံခဲ့တာလေ။

ပိုင်ဇီဟန်ရဲ့ လက်တွေ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိတယ်။

ဘယ်သူမှ သူ့ကို အဲ့ဒီလို စကားမပြောဖူးဘူး။

ဘယ်သူမှ သူ့ကို လက်ဖျားနဲ့တောင် မထိဝံ့ခဲ့ကြဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဒီမိန်းကလေး—ဒီပြင်ပလူက—သူ့ကို ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုး မြေကြီးပေါ်မှာ အရိုက်ခံရအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။

ပိုင်ဇီဟန် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်ပြီး သူမကို မုန်းတီးမှုတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်လိုက်တယ်။

"နင်—"

ချူးဇီယန်က ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့မျက်လုံးတွေဆီ စူးဝင်သွားသလိုပဲ။

"ဟဲဟဲ... ကြည့်ရတာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုမှာ နေရမယ့် ငါ့အားလပ်ရက်က သိပ်ပျင်းစရာ မကောင်းတော့ဘူးပဲ။"

သူမရဲ့ အသံမှာ ကစားစရာအသစ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသလို သဘောကျတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပြည့်နေတယ်။

အဲ့ဒီအတိုင်းပါပဲ၊ နောက်ထပ် နှစ်ပတ်လုံးလုံး သူမ ပိုင်မျိုးနွယ်စုမှာ နေခဲ့တဲ့ အချိန်တစ်လျှောက်လုံး သူဟာ အစေခံတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုဆိုးတဲ့ ဆက်ဆံမှုကို ခံခဲ့ရတယ်။

သူမအတွက် လက်ဖက်ရည် သယ်ပေးရတယ်၊ သူမရဲ့ အမိန့်တွေကို နာခံရတယ်၊ မဟုတ်ရင်တော့ ဒုက္ခတွေက စောင့်ကြိုနေတာပါ။

ချူးဇီယန်က သူ့အစ်မထက်တောင် သူ့ကို ပိုနှိပ်စက်ခဲ့တယ်၊ ပြီးတော့ ချူးဇီယန်ဟာ ပိုင်မျိုးနွယ်စုက ဆက်ဆံရေးကောင်း တည်ဆောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ချူးမျိုးနွယ်စုရဲ့ အဖိုးတန် သမီးရတနာ ဖြစ်နေတာကို သူ သိသွားတဲ့အခါ သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။

သေချာတာပေါ့၊ သူ ကလဲ့စားချေဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ချူးဇီယန်ရဲ့ အရိုက်အနှက် ခံရတာနဲ့ပဲ လမ်းဆုံးခဲ့ရတာပါ။

အခုတော့...

သူ့အဖေက သူ့ကို အဲ့ဒီ မိစ္ဆာမနဲ့ လက်ထပ်ခိုင်းနေတာလား?!